Հնդիկներին հասկանալը դժվար է. սովորույթներ, որոնք սարսափեցնում են զբոսաշրջիկներին

Արևմուտքի մարդկանց համար Հնդկաստանն իսկական հանելուկ է: Այն հիացնում է իր բազմազան մշակույթով, հարուստ պատմությամբ և մարդկանց համար տարօրինակ մի շարք սովորույթներով: Ցանկանում ենք Ձեզ ներկայացնել այդ սովորույթներից ամենահետաքրքիրները:

Էքստրիմ մանուկների համար

Հնդկաստանի հարավարևմտյան նահանգ Կարնատակայում տարին մեկ անգամ կարող եք հանդիպել այնպիսի պատկերի, որից արյունը Ձեր երակներում կսառչի: Ավելի քան 500 տարի շարունակվում է հետևյալ սովորությունը. Սոլապուր քաղաքի տաճարի տանիքից ամեն տարի հնդիկները երեխաներին ցած են նետում: Համարվում է, որ արարողության անցկացումից հետո երեխան առողջ և ուժեղ կմեծանա:

Զարմանալին այն է, որ այս բոլոր տարիների ընթացքում ոչ մի երեխա այս արարողության հետևանքով չի տուժել: Աշտարակ-տաճարը, որից նետում են նրանց, իհարկե, երկնաքեր չէ. այն ունի 15 մ-ից մի փոքր ավելի բարձրություն: Աշտարակի տակ երեխաներին բռնում են՝ հաստ և ձգված կտորները պահած: Սակայն տեսնելը, թե ինչպես են այսպիսի բարձրությունից ցած նետում փոքրիկի, որի անգամ 11 ամսականը չի լրացել, սարսափելի է:

Զբոսաշրջիկների արձագանքներ. «Թվում է, թե այն, ինչը պատահեց Հնդկաստանի Նագրալա գյուղում, սարսափ ֆիլմից մի հատված էր: Վախից ճչացող նորածին երեխաներին ցած էին նետում հինդուական տաճարից, որի բարձրությունը հավասար էր երեքհարկանի տան բարձրությանը: Մենք առհասարակ չէին պատրաստվում հայացք նետել այդ տեսարանին. ամեն ինչ պատահաբար ստացվեց: Սարսափելի էր»: Այս մեկնաբանությունը թողել է զբոսաշրջիկ Նատալյան shkolazhizni.ru կայքում:

Հնդկական համընդհանուր պիրսինգ

Փետրվարին երեք օր շարունակ հնդիկները նշում են կրոնական Տայպուսամ տոնը՝ օր, երբ աստվածուհի Պարվատին իր որդի Մուրուգանու աստծուն նիզակ տվեց, որի շնորհիվ էլ վերջինս հաղթեց չար ոգիներին:

Հավատացյալների հսկայական բանակ (ամեն տարի շուրջ 2 մլն մարդ) խոցում է իր մարմնի բոլոր հնարավոր հատվածները՝ ոտքից մինչև գլուխ, հատկապես՝ մեջքն ու կուրծքը: Համընդհանուր այս «պիրսինգը» այնքան սարսափելի չէր թվա, եթե չլիներ այն փաստը, որ մարմնի վրայի բոլոր անցքերն արվում էին տարբեր «գործիքների» միջոցով՝ գամսեղների, խոշոր կեռիկների կամ փոքրիկ նիզակների: Այս ամենն անելով՝ հնդիկները փորձում են ցույց տալ աշխարհին, որ հավատարիմ են Մուրուգանու աստծուն և խնդրում են նրանից խնդրանքներն իրականացնել:

Ի սկզբանե սովորույթը մի փոքր այլ կերպ էին իրականացնում. հնդիկներն ուղղակի փոքրիկ նիզակ էին խրում լեզուների մեջ: Սա հիշեցնում էր նրանց այն մասին, որ մեդիտացիայի ընթացքում հարկավոր է լուռ մնալ:

Զբոսաշրջիկների արձագանքներ. «Արարողությունը սկսվեց երթով, որն ուղղված էր դեպի Աջանտայի քարանձավներ: Դրան մասնակցում էին մարդիկ՝ իրենց հետևից քարշ տալով յուրօրինակ հորթերի, որոնց կոչում են կավադիս: Կավադիսներին կեռիկներ էին ամրացնում, որոնք այնուհետև խրում էին իրենք իրենց մաշկի մեջ և 4 կմ տարածությունը անցնում էին այդ կեռիկներով հորթին քարշ տալով: Կրոնական ծիսակատարության ժամանակ մոլի հավատացյալները վնասվածքներ էին հասցնում իրենց, այտերը և լեզուն խոցում էին սուր պողպատե իրերով»: Այս մեկնաբանությունը թողել է զբոսաշրջիկ Նադեժդան log-in.ru կայքում:

Մահացածների դիակիզում

Հնդկաստանի բնակչության հիմնական մասը՝ ուղղափառ հինդուականները, որոնք մեկ միլիարդից ավել են, նախընտրում են մահացածների դիակները այրել:

Դրա համար իդեալական վայր են համարում սուրբ գետ Գանգեսի ափը: Մահացածների 99%-ին այրում են բաց տարածություններում՝ հիմնականում գետի ափի ազատ տարածություններում, իսկ մոխիրը լցնում են Գանգեսի սուրբ ջրի մեջ: Եթե դիակիզումն արվել է ոչ Գանգեսի ափին, ապա մահացածի հարազատները պահում են մոխիրը, սպասում հարմար պահի, երբ նրանցից մեկը կգնա Հնդկաստանի այդ հատվածը և մոխիրը կլցնի սուրբ ջրի մեջ:

Զբոսաշրջիկների արձագանքներ. «Մեր հանգստի ժամանակ հեռվից տեսանք դիակիզման արարողությունը: Պատկերացրեք, այստեղ ոչ ոք չի լալիս, ոչ ոք սև չի հագնում: Բոլորը սպիտակ են հագնում»: Այս մեկնաբանությունը թողել է զբոսաշրջիկ Նիկոլայը forum.awd.ru կայքում:

Արարողակարգային ինքնասպանություններ

Հնդկաստանում տարածված է կանանց ինքնահրկիզումը: Ծիսակատարողական ինքնահրկիզումը նրանք անվանում են սատի: Սատին հիմնականում անց է կացվում գետի ափին կամ որևէ այլ ջրային տարածության կողքին: Արարողությունից առաջ այրին հանդիսավոր լվացվում է, արձակում է մազերը, հագնում է իր լավագույն հանդերձներն ու զարդարանքները:

Սովորույթի համաձայն՝ այրին պետք է այս ծիսակատարությունն անցկացնի ամուսնու մահից հետո չորս ամսվա ընթացքում: Եթե նա արդեն հայտարարել է, որ իրեն կրակին է տալու, ապա այլևս չի կարող հրաժարվել այդ մտքից: Այն, ինչը եվրոպացիների համար վայրագություն է համարվում, հնդիկների համար սխրագործություն է: Սակայն այս արարողակարգը պաշտոնապես արգելված է երկրում:

Զբոսաշրջիկների արձագանքներ. այսպիսի սարսափելի սովորույթի մասին մեկնաբանություններ գտնել չստացվեց: Կա՛մ զբոսաշրջիկներից ոչ ոք չի հանդիպել այս երևույթին, կա՛մ էլ խոսելու կարողությունն է կորցրել դա տեսնելուց հետո:

Օձերի անեծք

Օձերն իրենց ավելի ազատ աշխարհում երևի ոչ մի տեղ չեն զգում, քան Հնդկաստանում: Դուք այս սողուններին կհանդիպեք ոչ միայն ջունգլիներում, գետերի կամ լճերի ափերին, այլև ավտմայրուղիներում կամ հյուրանոցային հարմարավետ համարներում:

Հնդիկների համար օձերին թե՛ դիտմամբ, թե՛ պատահաբար սպանելը ծանր մեղք է: Երկրի հարավային հատվածում սպանված օձի համար անպայման թաղման արարողություն է իրականացվում: Նրա մնացորդները ծածկում են մետաքսե կտորով, դնում են ծառի տակ և դիակիզում են: Այնպես որ, Հնդկաստանում մարդկանց սողունների հետ տեսնելը զարմանալի չպիտի լինի:

Զբոսաշրջիկների արձագանքներ. «Հնդկաստանում ճանապարհորդության ժամանակ ծանոթացա Կիսհակումկարա Օմանա անունով մի կնոջ հետ: Օձերը նրան խայթել էին ուղիղ քսան անգամ, որից տասնութը՝ կոբրաներ էին, իսկ երկուսը՝ իժեր: Առաջին անգամ այդպիսի դեպք պատահել է, երբ Օմանան 14 տարեկան էր և լողում էր գետում: Օձերը հարձակվել են նրա վրա տանը, շուկա գնալու ճանապարհին, ընկույզի վերամշակման գործարանում, որտեղ աշխատում էր, և անգամ գյուղական տաճարում: Միևնույն ժամանակ, Օմանան երբեք չի փորձել պաշտպանվել կամ կտրուկ շարժումներ անել: Վերջին խայթոցից հետո դժբախտ կինը այցելել է տեղի աստղագուշակին, որն էլ կատարվածին բացատրություն է տվել: Ըստ նրա՝ Օմանան իր անցած կյանքերից մեկում դարձել է օձերի թագավորի վախճանման պատճառ: Եվ ադ օձը հոգին փչելուց առաջ անիծել է կնոջը: Նա խոստացել է, որ հաջորդ կյանքում մահվան աստված Յաման 21-րդ օձի հետ կխլի կնոջ կյանքը»: Այս մեկնաբանությունը թողել է զբոսաշրջիկ Եկատերինան ancient.astrostar.ru կայքում: