Կծիկի ծայրը երևում է, մնում է տեսնել շարունակությունը..

130 միլիոն օնլայն կազինոներին, 170 միլիոն չարաշահում Հ1–ում, 2 միլիարդ դրամ չվճարված հարկեր, մի խոսքով` գլխապտույտ առաջացնող միլիոններ և միլիարդներ: Հենց միայն այս թվերից կարող ենք ենթադրել, որ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիները տարիներ շարունակ ունեցել են արժանավայել ապրելու հնարավորություն, սակայն այդ հնարավորությունը պարզապես գողացվել ու մսխվել է. մեկից գողացվել է արժանավայել կենսաթոշակը, մյուսից աշխատավարձը, մեկ ուրիշից` պատիվն ու արժանապատվությունը: Սակայն այս ամենի մեջ ամենացավալին, նույնիսկ ողբերգականը, երևացող կողոպուտը չէ, այլ այն, որ մենք տեսնում ենք ընդամենը ամենափոքր հատվածը:

Պատկերացնում եք, «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի տնօրենը պատասխանատվության չենթարկվելու այնպիսի վստահություն է ունեցել, որ պարզապես օնլայն կազինոներում տարվել է 130 միլիոն դրամ (հետո վերականգնել է, թե չի վերականգնել, այլ հարց է. նախ՝ որտեղից այդքան գումար՝ վերադարձնելու համար, իսկ կազինոների թեման արդեն բարոյական հարթության մեջ է), կամ գուցե այլոք են տարվել նրա անվան տակ, սա էական չէ, էականն այն է, որ դժվար է անգամ պատկերացնել, թե ինչպես են ծախսվել հիմնադրամի գումարները` միլիոնավոր դոլարներ: Դոլարներ, որոնք հավաքվել էին համայն հայության ջանքերով, արդյոք կա՞ երաշխիք, որ այդ 130 միլիոն դրամը ծովի մեջ մի կաթիլ չէ, որ տարիներ շարունակ հիմնադրամին տրվող միլիոնավոր դոլարների նվիրատվությունների ճակատագիրը նույնական չի եղել այդ 130 միլիոնի հետ:

Խնդիրն այստեղ բոլորովին էլ Արա Վարդանյանը, «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամը և նույնիսկ այդ վերադարձված կամ չվերադարձված 130 միլիոնը չէ, այլ ընդհանուր անպատժելիության ու թալանի փիլիսոփայությունը կամ վերջինիս ծավալները: Ի վերջո, բոլորս էլ գիտենք, որ իշխանությունները և նրանց շուրջ հավաքվածները «ուտում են», բոլորս լսում էինք այս և շատ այլ հիմնադրամների նկատմամբ անվստահության աճի մասին, դա երևում էր անգամ հանգանակվող գումարների շարունակական նվազումից: Բայց որևէ մեկս չէր կարող պատկերացնել ծավալներ: Սակայն այս զգացմունքային կողմն էլ թողնենք մի կողմ: Զուտ «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի վերաբերյալ. յուրաքանչյուր տարի հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհուրդը նիստ էր գումարում, հաշվետվություններ ստուգում ու հաստատում, ծրագրեր հաստատում և մի՞թե որևէ մեկը չէր տեսնում ֆինանսական չարաշահումները: Իհարկե, տեսնում էր, ավելին` սա նշանակում է, որ խնդիրը միայն տնօրենի թուլությունը չէ օնլայն խաղերի նկատմամբ, այլ խոսքը շատ ավելի լայն մասշտաբներ ունեցող կոռուպցիոն շղթաների մասին է:

Մյուս կողմից, 2012–2017 թվականներին «Գրանդ Թորնթոն Արմենիա» ընկերության պատվերով «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամում մոնիթորիգ է իրականացրել «Նորաշեն ՆՏ ԱԿ» ընկերությունը: Հասկանալի է` որևէ բան չի գտել, իսկ հիմնադրամի կայքում դրված մոնիթորինգի հաշվետվությունները` կատարյալ մաքուր են: Ինչ են ստացել նման կատարյալ մաքուր մոնիթորինգ անցկացնելու դիմած «Գրանդ Թորոնթոնն» ու մոնիթորինգն իրականացնող կազմակերպությունը, թողնում ենք ընթերցողի ենթադրությանը: Վերջապես գալով հենց մոնիթորինգ իրականացնող «Նորաշեն ՆՏ ԱԿ» կազմակերպությանը, պարզվում է` վերջինս բավական առեղծվածային բնույթ ունի, այս բառակապակցությամբ համացանցային որոնումները ցույց են տալիս միայն մեկ նման անվանումով անհատ ձեռնարկատերի կազմակերպություն` Ծաղկաձոր համայնքում, կազմակերպությունը ունի հասցե, սակայն չունի կայք, համացանցում ոչինչ հնարավոր չէ գտնել այս կազմակերպության և նրա նախագահ Գ.Բաղդասարյանի մասին, ում կնիքով և ստորագրությամբ կնքված է հիմնադրամում կատարված աուդիտի հաշվետվությունը: Այլ կերպ ասած` Արա Վարդանյանի թուլությունը օնլայն խաղերի նկատմամբ միայն կծիկի մի ծայրն է, ամբողջ կծիկը, հուսանք, կքանդվի շատ մոտ ապագայում: