REGNUM–ի վերլուծաբան. «Ադրբեջանական ուղղաթիռները հայկական զինուժի համար կենդանի թիրախ են». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Անցած շաբաթվա վերջին հրապարակվեց ՄԱԿ–ի սովորական սպառազինությունների մասին 2016 թ. զեկույցը, որի համաձայն անցած տարի Ռուսաստանը Հայաստանին տրամադրել է 300 հատ դյուրակիր զենիթահրթիռային համակարգեր (ԴԶՀՀ): Ըստ ամենայնի, այդ մատակարարումն ուղղակի կերպով առնչվում է 200 մլն դոլարի արտոնյալ վարկին:

Հայաստանի համար այս համակարգերի ձեռքբերումն ունի ոչ պակաս կարևոր նշանակություն, քան «Սմերչի» կամ «Իսկանդերի» ձեռքբերումը: Փորձենք հասկանալ՝ ինչու:

Վերջին տարիներին Ադրբեջանն ակտիվորեն գնում էր ժամանակակից գրոհային ուղղաթիռներ: Դրանք էին ռուսական Ми–35М և Ми–24–ի մոդեռնիզացված՝ Ми–24GSuperHindMk տեսակի ուղղաթիռները: Թվում էր, որ ժամանակակից գրոհային ուղղաթիռները կարող են շփման գծում իսկական գլխացավանք դառնալ հայկական կողմի համար, քանի որ Հայաստանի ու Արցախի զինված ուժերում եղած փոքր հեռահարության հակաօդային պաշտպանական միջոցները, օրինակ «Оса»–ն, արդեն հնացել են:

Իրականում, տարբեր գնահատականների համաձայն, նույնիսկ 2016–ի ապրիլին Հայաստանն ուներ 200–300 միավոր տարբեր տեսակի ԴԶՀՀ («Игла», «Стрела–2»): Հիմա այդ թիվը կրկնապատկվել է, ընդ որում այդ զինատեսակի նորագույն տեսակներով՝ «Игла–С» և «Верба»: Այս սպառազինության մեծաքանակ մատակարարման մասին լուրերը հայկական կողմը հրապարակել էր դեռ 2017–ի ապրիլին: Հիմա այդ տվյալները հաստատել է նաև ռուսական կողմը:

REGNUM ռազմական վերլուծաբան Լեոնիդ Ներսիսյանին տվյալ խնդրի առնչությամբ միայն մեկ հարց է հետաքրքրում, թե ինչ քանակական հարաբերակցությամբ են մատակարարվել նորագույն «Верба» և առավել սովարական ու պարզ «Игла–С» համակարգերը: «Հակառակորդի ուղղաթիռների ու կործանիչների դեմ պայքարում այդ հարցն ակտուալ չէ, սակայն ԱԹՍ–ների ոչնչացման հարցում «Верба»–ն նախընտրելի է»,– մեկնաբանում է Լ. Ներսիսյանը:

Հաշվի առնելով Հայաստանի ու Արցախի ցամաքային ուժերի թիվը, կարելի է վստահությամբ ասել, որ հիմա յուրաքանչյուր վաշտ կունենա 1–2 ԴԶՀՀ: Նման մեծ արդյունավետություն ունեցող ՀՕՊ հակամարգերով համալրված լինելը, հատկապես եթե նկատի ունենանք Լեռնային Ղարաբաղի լեռնային ռելիեֆը և հայ–ադրբեջանական սահմանի երկանքով ձգտող լեռնային անտառները, ադրբեջանական ուղղաթիռների օդաչուներին հայկական զինուժի համար դարձնում են կենդանի թիրախ: Նման բնական պայմաններում հայտնաբերել ԴԶՀՀ–ի զինվորին գրեթե անհնար է (քանի դեռ նա չի կրակել): Թեպետ դա շուտ են հասկացել հենց Ադրբեջանի գլխավոր շտաբում՝ ապրիլյան պատերազմի օրերին հակառակորդի օդուժը կատարեց միայն մի քանի ռազմական թռիչք: Դրանք դադարեցվեցին հենց առաջինը օրը երկու ուղղաթիռ կորցնելուց հետո:

«Երևանի գրագետ ու հաշվարկված ներդրումները թույլ կտան զրոյացնել Բաքվի փորձերը՝ հասնելու գերակշռության ժամանակակից ուղղաթիռներ կիրառելու հաշվին: Բավարար է ուշադրություն դարձնել թվերին՝ 300 միավոր ԴԶՀՀ–ի ձեռքբերումը Հայաստանին դժվար թե արժեցած լինի 20–25 մլն դոլարից ավելի, իսկ դա պակաս է մեկ հատ Ми–35М ուղղաթիռի գնից («դատարկ»՝ առանց սպառազինության համալրված մեկ ուղղաթիռն արժե առնվազն 35 մլն դոլար): Ընդ որում, ԴԶՀՀ–ի կիրառումը առանձնահատուկ հմտություններ չի պահանջում, իսկ յուրաքանչյուր օդաչու մեկ պարկ ոսկու գին ունի»,– նշում է վերլուծաբանը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում