«Պետք է ներողություն խնդրենք, որ այս ժառանգությունն ենք թողել երիտասարդներին». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Փաստ»–ի զրուցակիցն է Երևանի ավագանու անդամ Անահիտ Բախշյանը

– Ամիսներ առաջ ասվում էր, թե ժողովրդի մեջ ապատիա կա, երիտասարդներն անտարբեր են, նրանց քաղաքականությունը չի հետաքրքրում, բայց հակառակ պատկերը ստացվեց:

– Պետք է փաստենք, որ երիտասարդների շնորհիվ ձևավորվում է քաղաքացիական հասարակություն: Դրանք այն երիտասարդներն են, որ 2016 թ. սահմանն իրենց կյանքով փրկեցին: Եթե այսօր այս երիտասարդությունը կա, նշանակում է երաշխավորվում է մեր երկրի ժողովրդավարացումը, քայլ ենք անում դեպի ժողովրդավարական երկիր: Որքան էլ իշխանությունը հակընդդեմ քայլ անի, նա չի կարող երիտասարդությանը ստիպել ապրել իրենց վարքագծի կանոններով: Մարդն ազատ է իր կամքն արտահայտել ցույցերի ու հանրահավաքների միջոցով:

– Կարո՞ղ ենք ասել, որ մեր քաղաքական գործիչներն այլևս ունեն իրենց «իրավահաջորդները»:

– Այո՛, մնում է, որ իշխանությունը լսի այդ երիտասարդներին: Արժե հիշատակել արդեն ընտրված վարչապետի հանդիմանական խոսքն ուղղված երիտասարդ պատգամավորներին: Ասում է, թե դուք չեք լսում: Ես նույն հարցն իրեն եմ տալիս: Իսկ դուք նրանց լսո՞ւմ եք, դուք օրինակ ցո՞ւյց եք տալիս, թե ինչպես եք լսում մարդկանց, որոնք փշալարերի հետևում են և դեմ են ձեր ընտրությանը: Այ, եթե քայլ անի ու լսի, ասի՝ եկեք մտածենք, թե ինչպես փոխենք խոր արմատներ գցած արատավոր երևույթները, առանց դրանք պոկելու հնարավոր չէ ունենալ Սահմանադրությամբ հռչակված ժողովրդավարական երկիր:

– Ի՞նչ եք կարծում, շարժման ծավալները տեսնելով՝ իշխանական վերնախավը անհանգստացա՞ծ է, կամ գուցե ցույց չի տալիս, որ վախի մթնոլորտում է գտնվում:

– Որքան էլ ցույց չտան իրենց անհանգստությունը, միևնույն է, իշխանության մեջ եղած յուրաքանչյուրը այդ հանրահավաքի ազդեցությունը զգում է: Որքանով են իրենք քաղաքացի, որքանով են հավատարիմ Հայաստանի Սահմանադրությանը և որքանով են պատրաստ Սահմանադրության նախանշած իրավունքներով գնալ, դրանից կախված է Հայաստանի ապագան: Իրենք պետք է ու պարտավոր են լսել այս շարժման ժամանակ հնչող թե՛ ուղերձները և թե՛ լոզունգները, բայց դա կախված է իշխանության կամքից, որն այս պահին դեռ չի երևում:

– Շարժմանն են միացել նաև դպրոցականներ, 16–17 տարեկան պատանիներ: Համաչափ համարո՞ւմ եք դա:

– Հիմնական դպրոցում սովորողներին պետք է զերծ պահել փողոցային պայքարից՝ իրենց անվտանգությունն ապահովելու տեսանկյունից: 16 տարեկան, արդեն գրեթե չափահաս պատանիները ունեն անձնագիր, արդեն քաղաքացի են: Բայց այդ երեխայի յուրաքանչյուր քայլի համար պատասխանատու են ծնողն ու դպրոցը: Ես կոչ չեմ անի նրանց զերծ պահել այս ամենից, բայց նրանց անվտանգության պատասխանատուն դասերի ժամին դպրոցն է, դասերի ավարտից հետո՝ ծնողը: Հետևաբար՝ անպայման պետք է նրանց թույլտվությունը լինի:

Սովորողների իրավունքներն ու պարտականությունները ամրագրված են «Հանրակրթության մասին» օրենքում: Այնտեղ գրված է, որ սովորողն իրավունք ունի ազատ արտահայտել սեփական կարծիքն ու համոզմունքները:

Եթե դպրոցում երեխաները ցույց են անում, ապա անգամ տնօրենը չի կարող այդ երեխաներին լռեցնել, որովհետև դա իրենց իրավունքն է՝ ազատ արտահայտել սեփական կարծիքն ու համոզմունքները:

Քանի դեռ մենք՝ մեծերս, երիտասարդությունից ներողություն չենք խնդրել մեր բոլոր այն քայլերի համար, որոնց պատճառով իրենք այսօր ստիպված են այս ըմբոստությանը գնալ, իրենք չեն սովորի նույն բանն անել: Ներողություն խնդրելը, ասելը, որ ես ընդունում եմ իմ սխալը, տեղ է թողնում, որ դիմացինն էլ անի դա: Քանի դեռ մեծերը, հատկապես՝ իշխանությունը չի ընդունել ներողություն ասելու մշակույթը, իրար հարգելու ու սիրելու կոչերը բոլորովին հիմք չունեն: Մենք պետք է ներողություն խնդրենք, որ այս ժառանգությունն ենք թողել երիտասարդներին:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում