Մշակութային հեղափոխությունն այն կլինի, որ տականքն անելիք չունենա երկրում. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է երգահան Դավիթ Ամալյանը
– Պարոն Ամալյան, վերջերս նախագահը հանդիպեց մշակութային գործիչներին: Այդ հանդիպումը նախագահի՞ն էր պետք, թե մշակութային գործիչներին:
– Ես հիմա ցանկանում եմ հասկանալ, թե այդ հարցի պատասխա՞նն ում է պետք: Այդ հանդիպումը մեր ժողովրդին էր պետք: Որովհետև հանդիպման իմաստը նախ և առաջ այն էր, որ հանդիպող կողմերը շփվեցին բանակի հետ: Կային անգամ շատ գործիչներ, ովքեր առաջին անգամ էին լինում զորամասերում: Բանակի հետ շփման ընթացքում տեղի ունեցավ նաև հանդիպում նախագահների հետ: Կրկին առաջ քաշվեցին խնդիրներ, որոնք երկուստեք կարևոր էին:
– Իսկ մեր զինվորն այսօր հավատո՞ւմ կամ վստահո՞ւմ է մեր մտավորականին:
– Զինվորն իր արած գործին է հավատում: Եվ կարևորն այդ է: Նա թքած ունի քաղաքականության ցանկացած մեկնաբանության վրա: Նա իր երկրի սահմանն է պահում, իսկ սահմանից ներս իր ընտանիքն է, իր հայրն է, մայրն է…
Այսինքն` մեր զինվորն իր կոնկրետ անելիքը գիտի: Նրան քաղաքական հոսանքների մեջ խառնելը համարում եմ ամենաքիչը դավաճանություն:
– Դե, դուրս է գալիս, որ այդ հանդիպումն ավելի շատ մտավորականին էր հարկավոր:
– Ինչ–որ տեղ համաձայն եմ Ձեզ հետ: Սա այն դեպքն է, որ գնացել էինք ուխտատուն: Թե՛ որպես հանդիպում, թե՛ համերգի նպատակով ինչքան եղել ենք սահմանամերձ զորամասերում, ես ինձ զգացել եմ ուխտատուն գնալիս: Այդպես ավելի եմ ոգևորվել: Ճիշտ է` լավ է, որ գնում ու շփվում ես զինվորների հետ. նրանք լավ են զգում դրանից: Բայց միաժամանակ դու ես նաև ոգևորվում: Ինչպես քառօրյա պատերազմի ժամանակ էր, երբ վետերանները բարձրացան դիրքեր, տեսան, որ տղաները շատ ավելի լավ գործ են անում, քան կպատկերացնեին: Այսինքն` մեր սերունդն այս առումով լավ իմաստով առաջ է գնացել:
– Ձեզ հարց չե՞ք տալիս` մեր այս հրաշալի սերունդը, որ այսպես ինքնազոհաբար երկիրը պաշտպանեց, հողը պաշտպանեց, որտեղի՞ց է լիցքերը վերցրել, այդ ի՞նչ դաստիարակություն է ստացել, ո՞վ է նրան տվել հոգևոր այդ ուժը:
– Երբ մենք ժամանակին խմում էինք Արցախյան պատերազմում զոհված տղերքի կենացը, ասում էինք` տղերքը սերմ դարձան հողի մեջ` հետագա սերնդի համար: Փաստորեն մենք չէինք սխալվում այն ժամանակ: 25 տարի առաջ զոհված մեր նահատակների սերմերը հոգևոր առումով փոխանցվել են մեր այսօրվա սերնդին:
– Դավիթ, այսօր փոփոխություն կա՞ մեր մշակութային քաղաքականության մեջ, նկատո՞ւմ եք Դուք:
– Նախ ես կարծում եմ, որ «մշակութային» և «քաղաքականություն» բառերն իրար չեն համապատասխանում: Բայց դա կարելի է ասել զուտ մշակույթի վերադասավորումների առումով: Ավելի ճիշտ` արվեստի տարբեր ճյուղերի, մասնագիտությունների: Մշակույթն ավելի լայն հասկացություն է:
Իհարկե, չեմ ցանկանում բացասական բաներ ասել նախորդ նախարարի մասին, բայց պետք է շեշտեմ, որ ներկա նախարարը` Արմեն Ամիրյանը, բավականին համարձակ և լուրջ քայլերով է հանդես գալիս: Բավականին դրական ու արդյունավետ գործունեություն է ծավալում: Տա Աստված, որ կարողանա իրականություն դարձնել իր նպատակները:
– Իսկ շա՞տ ժամանակ է հարկավոր, որպեսզի արդյունքը երևա:
– Որևէ արդյունք երևալու համար չենք կարող կոնկրետ ժամանակահատված նշել: Մեկ էլ կարող է անցնել երկու տարի, ու հասկանանք, որ այսքան բան է փոխվել մշակութային մեր կյանքում: Կարող է ինչ–որ բան տեսնենք հենց երկու ամիս հետո:
Բայց այն, նորից անդրադառնամ հանդիպման թեմային, որ երկու նախագահները մշակույթի մարդկանց հետ միասին եղան զորամասերում, այցելեցին հայ զինվորին, արդեն մեծ խորհուրդ ուներ: Եվ դա հենց նախարարի նախաձեռնությունն էր:
Հանդիպման մասնակից բոլոր կողմերը իրար փոխանցեցին շատ էական լիցքեր և այդպիսիք նաև տարան իրենց հետ: Սա շատ լավ քայլ էր, և համարձակ քայլ էր, երբ ի վերջո ստեղծվում է համերաշխության մթնոլորտ:
Ինչպես Վազգենն էր ժամանակին զգուշացնում ներքին թշնամու համար: Մենք էլ, իհարկե, գիտենք, որ ներքին թշնամի կա: Եվ ավելի վտանգավոր է ներքին այդ թշնամին: Բայց ներքին թշնամիներն իրար համար ընդդիմության և դիմության շարքերը չեն: Դրանք մարդկային այն տեսակներն են, որ ամեն տեղ են լինում և ամեն ժամանակ են լինում: Երբ շարժումը սկսվեց, ես 14 տարեկան էի: Այնպես որ արդեն երեք իշխանություն եմ «փոխել» որպես քաղաքացի: Եվ տեսել եմ, որ երեք իշխանությունների ժամանակ էլ տականքը եղել է և՛ ներքևում, և՛ միջին դասում, և՛ իշխանության վերին էշելոններում:
Ա՛յ, մշակութային հեղափոխությունն այն կլինի, որ այդ տեսակը` տականքը, հասկանա, որ ինքն այս երկրում անելիք չունի:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
Այն մասին, թե իրականում ինչ կարգավիճակ է ունեցել Տիգրանաշենը խորհրդային տարիներին․ Ավետիք Չալաբյան
Սահմանների պաշտպանությունն ու առկա մարտահրավերները. ի՞նչ պետք է անի Հայաստանը. «Փաստ»
Անկախություն՝ առանց պատրանքների․ Արտակ Զաքարյան
Լոռի Բերդ խոշորացված համայնքի ղեկավար Արայիկ Ներսիսյանի անցած ճանապարհը
Երկու ճանապարհ կար փողոցային պայքար սկսելու․ Նարեկ Կարապետյան
Երկիրը դիսկոտեկ չէ․ Սամվել Կարապետյան
2023 թվականի ադրբեջանական ագրեսիան, դրա հետևանքով հայերի բռնագաղթը բխում էին ՀՀ ներկայիս ռեժիմի քաղա...
Մեր դատավորները համատարած գտնվում են Փաշինյանի ճնշման տակ. Ավետիք Չալաբյան
Վթար՝ Հրազդան-Երևան երթուղին սպասարկող միկրոավտոբուսի մասնակցությամբ․ կան վիրավորներ
Իրանի ԱԳՆ-ն ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջանին մասնակցությունը որակել է որպես հնարավորություն
