«Աստված որոշակի սպասելիքներ ունի այս հողից ու նրա վրա ապրող ժողովրդից». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ասում է Արցախի թեմի առաջնորդ Պարգև արքեպիսկոպոս Մարտիրոսյանը

– Սրբազան, մենք` հայերս, ի՞նչ առաքելություն ունենք այս կյանքում:

– Մեր առաքելությունը նույնն է, ինչ արեց և ինչպիսին էր Հայկ Նահապետը ժամանակին. չարահաղթ և Աստծու անվախ ու հավատարիմ զինվոր: Մարդն իր երեք հարյուր հարազատներով չվախեցավ տասը հազարանոց համաշխարհային կայսրության բանակից, կռվեց ու հաղթեց: Հաղթեց Աստծով, արդարությամբ: Այսօր էլ նույնը պետք է անի հայը. ինչի՞ց պետք է վախենանք: Մեր գլխավերևում ունենք Աստված. պետք է ամուր պահենք մեր հավատը, միաբան լինենք և վերջ: Մի քիչ էլ խելացի գործենք:

– Տեսակետ կա, որ այս հողն առանձնաշնորհյալ է և ունի կարևոր նշանակություն: Մասնավորապես` Արարատով են իջնում տիեզերական իմպուլսները և տարածվում աշխարհով:

– Ես առավել պարզ ասեմ. խոսեմ ըստ փաստերի: Նախ չմոռանանք, որ դրախտը Աստված ստեղծել է հայոց լեռնաշխարհում:

Երկրորդը` Նոյի ջրհեղեղից հետո մարդկությունը կրկին փրկվեց այս դրախտային հողի վրա: Մարդկությունն այստեղից տարածվեց աշխարհով մեկ:

Երրորդը` առաջին կրոնական պատերազմը, վասն Հիսուսի և վասն հայրենյաց, եղել է այստեղ` 451 թվականին:

Քրիստոնյա առաջին թագավորը եղել է Աբգար թագավորը` Քրիստոսի օրոք: Պետականորեն էլի հայերն առաջինն ընդունեցին քրիստոնեությունը: Այս ամենը խոսում է մի բանի մասին, որ այս տարածքը յուրահատուկ տարածք է, և Աստված որոշակի սպասելիքներ ունի այս հողից ու նրա վրա ապրող ժողովրդից:

– Մենք տեղյա՞կ ենք դրան. ճանաչո՞ւմ ենք ինքներս մեզ, գիտե՞նք մեր առաքելության մասին:

– Մարդու առաքելությունն իր էությունն է, իր անունն է: Իսկ մենք հայ ենք կոչվում: Նշանակում է` Հայկի առաքելությունը պետք է անենք: Եվ դա արեցինք արցախյան գոյամարտի ժամանակ. անհավասար պայքարում միաբանվեցինք, հույսներս դրեցինք Աստծո ու մեզ վրա: Մեր գործն արդար էր, ու Աստված հաղթանակը տվեց մեզ: Կրկնեցինք նույն Հայկի պատմությունը:

– Այսքան–այսքան պարտություններից հետո ունեցանք արցախյան հաղթանակը: Հնարավո՞ր է, որ գալիս է մեր հաղթանակների շրջանը:

– Մեզանից է կախված, մեր բարոյական վիճակից:

– Ինչպիսի՞ն կգնահատեք այն:

– Երբ էքստրեմալ` ծայրահեղ պայմաններ չեն, դժվար է գնահատելը: Էքստրեմալ իրավիճակներում է, որ ազգը միաբանվում է, լարվում են նրա մկանները, ուժերը մեկտեղվում են: Ազգն ամբողջությամբ դառնում է պատրաստակամ ամեն ինչ անելու: Իսկ այսօր մարդիկ սովորական առօրյայի մեջ են, ամեն մեկն զբաղված է սեփական կենցաղով: Այնպես որ դժվար է լակմուսի թուղթը դնել ու ախտորոշել:

– Բայց այսպիսի կարծիք էլ կա` շատ ավելի հեշտ է մեկ անգամ հերոսանալ, քան ամենօրյա կյանքում կարգին ապրել:

– Այո, ճիշտ է. ամենօրյա հերոս լինելը դժվարագույն բանն է. 24 ժամ մնալ արդար, ազնիվ ու մաքուր, նշանակում է` սխրագործել:

– Ըստ իս, մենք բնավ էլ չենք «սխրագործում»:

– Ի՞նչ գիտեք. այնքան համեստ աշխատավոր մարդիկ կան, ովքեր ապրում են իրենց ամենօրյա բարի կյանքով ու կենցաղով:

– Եվ նրանք ավելի մե՞ծ ուժ են տալիս այս հողին:

– Իհարկե: Նրանք մեր լուսավոր կետերն են, որ երևում են երկնքում` Աստծո համար:

– Ի հակադրություն այն լուսավոր կետերի՞, որ երևում են երկրի վրա, և որոնք գուցեև թաղված են մեղքի մեջ: Եթե այսպես` արտաքին աչքով կշռենք. մեր ուժեղները, մեր հարուստները, մեր իշխանավորները…

– Ուժեղ լինելը, իշխանավոր ու հարուստ լինելը վատ բան չէ: Այլ բան է, թե մարդ ինչպես է օգտագործում իր հնարավորությունները: Հարուստ լինելը դեռևս մեղք չէ, և աղքատ լինելը չի նշանակում բարոյական չափանիշ:

– Տեսակետ կա` որպեսզի ժամանակակից մարդը փրկվի ու շարունակի ապրել, պետք է համաքայլ ընթանան գիտությունն ու կրոնը:

– Նախ` կարող են միլիոնավոր տեսակետներ, կարծիքներ լինել: Դրանք ընդամենը մարդածին են, և մենք նրանց գերի չպետք է լինենք: Մինչդեռ ճշմարտությունը Մեկն է: Իսկ ինչ վերաբերում է բուն հարցին, ապա մարդ փրկվում է իր հավատով և ըստ հավատի` իր գործերով: Կապ չունի` գիտությա՞մբ է զբաղվում, թե՞ հողագործությամբ:

– Բայց գիտությունը թուլացնում է մարդու մեջ եղած հավատը:

– Նայած` մարդու: Ոմանց հավատը հզորացնում է, ոմանցը` թուլացնում: Դանակի նման է. կարող ես ի բարին օգտագործել և կարող ես օգտագործել ի չարը:

– Դուք ինչպե՞ս եք նայում մարդկության վաղվա օրվան: Նաև` մեր ազգի, մեր ժողովրդի:

– Մեր վաղվա օրը կախված է մեր այսօրից, թե վաղվա համար ի՞նչ հիմք ենք դնում: Մենք ենք կերտում մեր ճակատագիրը և կերտում ենք ամեն օր, ամեն վայրկյան. ի՞նչ ենք մտածում, ի՞նչ ապրումներ ունենք, ի՞նչ քայլեր ենք կատարում: Այս ամենը կուտակվելով` գոյանում է զանգված, որը և դառնում է հետևանք:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում