Իշխանավորի անպարկեշտ պահվածքի և ազգային բարոյականության նսեմացման մասին․ Հրայր Կամենդատյան
Հրայր Կամենդատյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
«Երբ պաշտոնյան անպատիվ է խոսում, ամբողջ պետությունն է ամաչում»։
«Երբ պաշտոնյան անպատիվ է խոսում, ամբողջ պետությունն է ամաչում»։
Պետական պաշտոնյան բառի ամենախիստ իմաստով պետության դեմքն է, պատիվը և չափանիշը։Երբ այդ դեմքը աղտոտվում է անպարկեշտ բառերով, սեռական ենթատեքստերով կամ դիվային ծիծաղով համեմված անարագ խոսքերով, դա այլևս միայն անհատական հեգնանք չէ — դա ամբողջ պետականության կործանման ազդակ է։
խոսքը հագնում է սեռական ակնարկով լպիրշություն, այն դառնում է պետության մերկացումը ամբոխի առաջ։
Պետական պաշտոնյայի խոսքի պատասխանատվությունը։
Հայաստանի Հանրապետությունը ժողովրդավարական պետություն է, սակայն ժողովրդավարությունը լկտիության և բարոյազրկման լիցենզիա չէ։ Ժողովրդավարությունը ենթադրում է, որ իշխանավորն ավելի է զսպում իրեն, քան հասարակ քաղաքացին, որովհետև նրա խոսքն ավելի ուժ ունի։
Բառը հրացանի նման է՝ սովորական մարդու ձեռքում կրակոց է, ղեկավարի բերանում՝ պատերազմ»։
Անպատիվ խոսքն իշխանավորի բերանում դառնում է օրինաչափություն՝ հատկապես երբ համեմվում է սարկազմով, թաքուն ծաղրանքով կամ մանիպուլյատիվ ժպիտով։ Այդ ժպիտը բառի մեջ դիվական ծուղակ է դնում՝ սովորական մարդու համար։
Պատմական հիշեցումներ՝ խոսքի և պատվի ուժի մասին։
Գարեգին Նժդեհը գրել է՝
«Ժողովուրդը մահանում է ոչ թե զենքի պակասից, այլ բարոյականության վախճանից»։
Իսկ ո՞րն է ավելի բարոյազրկող, քան երբ պետության ղեկավարն առանց ամաչելու խոսում է այնպիսի բառերով, որոնք մինչև հիմա միայն փողոցում էին հնչում։
Մեսրոպ Մաշտոցը՝ իր ժամանակի իշխանավորներին խրատում էր «Թող քո խոսքը լինի չափի մեջ, զուսպ, զարդարված իմաստությամբ և հեռու գռեհկությունից»։
Նարեկացին՝ «Ոչ թե լեզվիդ երկարությունն է խոսում քո փառքի մասին, այլ լռության չափը»։
Հայկական ասացվածքներ՝ բարոյականության և խոսքի մասին։
«Բանն ասողինն է, ոչ թե լսողինը»Պատասխանատվությունը բեռն է ոչ թե լսողի, այլ իշխանության։
«Ամոթը չի սպանում, բայց ազգ է մաշում»
«Երբ խելքը պակաս է՝ լեզուն երկարում է»
«Հպարտ մարդը պահում է լռությունը, խայտառակ մարդը՝ ամբիոնը»
Ի՞նչ է տեղի ունենում, երբ պաշտոնյան բարոյական պատնեշը քանդում է․
1. Հանրության՝ պետության հանդեպ հարգանքը փլուզվում է։
2. Լկտիությունը վերածվում է քաղաքական մշակույթի նոր նորմի։
3. Երիտասարդությունը սովորում է, որ գռեհիկ խոսքն իշխանություն է տալիս, ոչ թե խայտառակություն։
Սա ոչ թե հումոր է, այլ պետականության աքիլեսյան գարշապարը։
Պետական պաշտոնյայի բերանից սեռական ենթատեքստով անպատկառ խոսք հնչեցնելը՝ դա ոչ միայն անհատական ձախողում է։
Դա ազգային կրթական մոդելի վարկաբեկում է, բարոյականության դեգրադացիայի ազդակ է, և վերջիվերջո՝ իշխանության լեգիտիմության կորստի սկիզբ։
Властям не нужны ни объективные наблюдатели, ни справедливые выборы։ «Паст»
Лидер партии обвинил власти в игнорировании угрозы «Западного Азербайджана»: «Прячут голову в песок»...
Новая Мишель Обама: смелый стиль, подтянутая фигура и сияющее лицо
Кому и почему мешает название «Арарат 73»? «Паст»
Вопрос о лишении их сана должен быть решен немедленно: «Паст»
За пределами политических лозунгов — вопрос экономической ориентации Армении
То, что делает Церковь, исходит только и только из интересов армянского народа и Армянской государст...
Почему Армения молча наблюдает за смертельными страданиями международного права? «Паст»
«Законодательный» «штыковый бой» властей против реальных наблюдателей: «Паст»
Для чего нужны представления с названием «литургия»? «Паст»
