Համալսարանի ռեկտոր. «Դեն նետված գրքերը նեխած են եղել». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Օրեր առաջ Շիրակի պետական համալսարանի դասախոսներից Գագիկ Համբարյանը բաց նամակ էր գրել ՀՀ նախագահին ու վարչապետին՝ բարձրաձայնելով իրենց համալսարանում տիրող անօրինականությունների մասին: Դրան գումարած նա իր ֆեյսբուքյան էջում հրապարակել էր համալսարանի հետնամասում դեն նետված գրքերի լուսանկարներ՝ որակելով դա վանդալիզմ:

Իրականում գրքերը հանվել էին այդտեղ մակուլատուրա ուղարկելու նպատակով, քանի որ դրանց սանիտարահիգիենիկ վիճակը հակասում էր նորմային: Ինչպես «Փաստի» հետ զրույցում ասաց համալսարանի ռեկտոր Սահակ Մինասյանը՝ դրանք սնկային հիվանդությամբ գրքեր են եղել. «Երկրաշարժից առաջվա գրքեր են եղել, 50 տարվա, 1988 թ.–ից հետո էլ կապոցից չհանված, փտած, նեխած գրքեր»:

Շիրակի պետական համալսարանի ուսումնախորհրդատվական կենտրոն–գրադարանի տնօրեն Թերեզա Խաչատրյանն էլ անգամ որպես ապացույց մեզ ուղարկեց մակուլատուրա ուղարկված գրքերի նույն բախտին արժանացած մի քանի գրքի նկար, որոնք դեռևս մնացել են գրադարանում: Գրքերն իսկապես նեխած, բորբոսնած վիճակում էին:

Հարցին՝ դրանք մասնագիտական, թե գեղարվեստական ուղղվածությամբ գրքեր են եղել՝ Թերեզան պատասխանեց, որ վնասված են եղել, սակայն հնարավոր է և՛ մասնագիտական, և՛ գեղարվեստական գրքեր լինեին: Նրա ներկայացմամբ՝ գրքերը եղել են սարսափելի վիճակում, երբ բացահայտվել են, քանի որ պահված են եղել նկուղում:

«Դեռևս 2013 թ. այդ գրքերը գրապահոցից տեղափոխվել են նկուղ, ինչ նպատակով՝ հայտնի չէ: Կապոցներով, կույտի նման դրված են եղել որոշակի տարածքում, այնտեղ ջուր է լցվել, փչացել են: Նույնիսկ մակուլատուրան չեր ցանկացել վերցնել այդ գրքերը: Այժմ էլ սարսափելի փոշոտ վիճակում գրքեր կան: Իսկ մակուլատուրա են հանձնվել միայն այն գրքերը, որոնք վնասակար են եղել առողջության համար: Նույնիսկ մակուլատուրայի աշխատակիցները այդ գրքերի մի մասը ճանապարհին թափել են, բենզինով այրել:

Ասում են, թե գրապահոցը անխնա ոչնչացրել են: Մենք ունենք երկու գրապահոց, թող գան, տեսնեն գրապահոցը ոչնչացված է, թե ոչ: Բոլոր գրքերը տեղում են: Պետք է մտածել գրքերն ավելի մաքուր պահելու մասին, օդափոխման համակարգ պիտի ապահովենք, տեխնիկա պիտի գնենք, փոշեկուլ: Այս ամենն արդեն պլանավորում ենք»,– ասաց նա:

Հարցին, թե այդ դեպքում դասախոսի նամակն ու այդ գրառումը ի՞նչ նպատակ ուներ, պատասխանեց, որ այս հարցը պետք է ուղղել առաջնային աղբյուրին:

«Ես գտնում եմ, որ ցանկացած կազմակերպությունում խնդիրներ լինում են, երբեմն դրանք միջանձնային բնույթի կոնֆլիկտներ են: Բայց այդ խնդիրները պետք է լուծել կոնկրետ կառուցվածքային ստորաբաժանման շրջանակներում: Եթե դասախոսների այդ կերպ ներկայացրած խնդիրը, ինչպես ինձ երկու օր առաջ ընկեր Համբարյանն էր ներկայացնում, զուտ միջանձնային կոնֆլիկտն է, ուրեմն դա, միգուցե, խոսում է նաև իրենց թուլության մասին, որ իրենք ու նույն ամբիոնի վարիչը այդ կոնֆլիկտը չեն կարողանում կարգավորել: Կարելի է լուծել դա, բայց սա այն խնդիրը չէ, որը հանրապետության մասշտաբով բարձրաձայնեն:

Ասում են՝ գրադարանը անխնա ոչնչացրել են: Ո՞նց կարելի է նման դատողություն արտահայտել: Առհասարակ, եթե դատողությունը սկսվում է «բոլորն այսպիսին են, ամեն ինչ ոչնչացված է» բառերով, ապա դա խոսում է այն մասին, որ այդ ինֆորմացիային չի կարելի հավատալ: Այնտեղ այնքան խեղաթյուրված ինֆորմացիա կա, որ ես լինելով ներսի մարդ, մտածում եմ, որ պարզապես ամոթ է:

Ցանկացած բուհում բազմաթիվ խնդիրներ կան: Չտեսնելու համար, թե ինչպիսի բարեփոխումներ են կատարվում այստեղ, ընդամենը պետք է կույր լինել»,– պատմեց նա:

Թերեզան ասում է, որ համալսարանում ակտիվ շինարարական աշխատանքներ են կատարվում ու տարակուսում՝ լավը տեսնելը վա՞տ է:

«Փաստորեն զարգացումը վատ բան է, պետք է լինի պարզապես լճացում, հետընթաց, մարդիկ չե՞ն ուզում փոխվել: Բայց ախր դրա ժամանակն է: Գրադարանի մասով ասեմ. մեր գրքերի մեծ մասը խորհրդային տարիներին հրատարակված գրքեր են: Վերջին 10 տարիների ընթացքում հրատարակված սակավաթիվ գրքեր ունենք, չմտածե՞նք այդ ուղղությամբ, ըստ իրենց` գրքերը հավե՞րժ են»,– հավելեց նա:

 Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում