Ես երբևիցե չէի մտածել, որ նման բան կլիներ իմ կյանքում. Հայկ Աֆրիկյան

Citylife.am-ը այսօր զրուցել է սիրված դերասան և ռեժիսոր Հայկ Աֆրիկյանի հետ:

Citylife.am- Փոքր հասակում բավականին աշխույժ և չարաճճի երեխա եք եղել: Ի՞նչ է փոխվել տարիների ընթացքում. չէ՞ որ հարցազրույցներում նշում եք, որ այժմ շատ ամաչկոտ եք իրական կյանքում:

Հայկ – Փոքր ժամանակ շատ աշխույժ եմ եղել, և հարազատներս էլ ասում են, որ դեռ փոքրուց շատ խելացի եմ եղել և իմ մտածելակերպով տարբերվել եմ իմ մյուս հասակակիցներից: Բայց մեծանալով մարդ ավելի հանդարտ է լինում և փորձում է յուրաքանչյուր իրադարձության նայել համապատասխան ձևով: Այդ հասակում ինձ ավելի շատ դաստիրակել է տատիկս և դա հիմք է ծառայել, որ ես այսօր այնպիսին եմ, ինչպիսին, որ կամ և շատ ուրախ եմ, որ հենց այդպիսի մանկություն եմ ունեցել, որովհետև շատ կարևոր է, որ երեխային դեռ փոքրուց տան ճիշտ դաստիրակություն, ճիշտ ուսում, ընտանեկան ջերմություն և վերաբերմունք: Իմ կարծիքով մարդ ինչ տեսակով ծնվում է, կյանքի մյուս տարիներին սկսվում է այդ տեսակի ձևավորումը և կարծում եմ, որ էությունս չի փոխվել: Եթե ես մի օր փոխվեմ դա կնշանակի, որ ոչ թե աշխարհն է վատը, այլ՝ ես: Մարդ պետք է մնա մարդ, և չպետք է փոխվի ո՛չ հարվածների ժամանակ, ո՛չ վերելքների:

Citylife.am- Դուք ցանկություն եք ունեցել ուսումը շարունակել բժշկական համալսարանում, ո՞րն էր պատճառը, որ այդ ուղղությամբ չշարունակեցիք Ձեր ուսումը:

Հայկ – Ես բավականին երկար ժամանակ պարապեցի կենսաբանություն, քիմիա նաև որոշ ժամանակ անց ֆիզիկա և ցանկություն ունեի ընդունվել բժշկական համալսարան` վիրաբուժական բաժին, բայց մի օր մանկությանս ընկերը` Աշոտը ինձ ասաց, որ ընդունվել է մանկավարժական համալսարանի ռեժիսուրա բաժինը, ինձ շատ հետաքրքրեց և մի օր նրա հետ գնացի իրենց ռեժիսուրական դասին: Ես հասկացա, որ դա մի ուրիշ աշխարհ է, որտեղ մարդիկ կարողանում են ստեղծագործել և դա իմ հոգուն ավելի մոտ էր: Այդ օրը ինձ համար շրջադարձային եղավ, և ես որոշեցի գնալ այդ ուղղությամբ, ի վերջո հասկացա, որ պետք է ընդունվեմ թատերական ինսիտուտ և հայտ ներկայացնելու ժամանակ նշեցի միայն դրամ թատրոն` ռեժիսուրա։ Խնդիր կար, որ եթե ես այդ տարի չընդունվեի, ապա բանակ պետք է գնայի, բայց պարապելով ընդհամենը 3 ամիս, բարեբախտաբար, ես ընդունվեցի:

Citylife.am- Կարելի է ասել, որ դուք Ձեզ փորձել եք տարբեր ոլորտներում՝ մոդել, երգիչ, դերասան, ռեժիսոր, հաղորդավար։ Այդ ոլորտներից ո՞րը դարձավ Ձեզ համար ավելի հոգեհարազատ:

Հայկ – Երաժշտական կրթություն չունեմ, բայց երգը ինձ հետ միշտ կմնա․նպատակ ունեմ, որ գոնե 2 սոլո երգ ունենամ, իսկ ռեժիսորի և դերասանի գործը դա իմ էությունն է: Այս երեքն էլ համարում եմ ինձ հոգեհարազատ:

Citylife.am- Ձեր հարցազրույցներից մեկում նշում եք, որ Ձեզ ներքուստ համարում եք տխուր մարդ, բայց միևնույն ժամանակ` ուրախ անձնավորություն: Ո՞րն է պատճառը, որ Ձեզ ներքուստ տխուր եք համարում:

Հայկ – Իմ մեջ ապրում է երկու տեսակի մարդ: Առաջինը, ով շատ ուրախ է, կատակասեր և երկրորդը, ով ներքուստ տխուր է: Ուղղակի ամեն ինչին խորն եմ նայում և ամեն փոքր քայլը կարող է մինչև հոգուս խորքը վիրավորել: Ճիշտ է, ես հիշաչար չեմ ընդհանրապես և ես անգամ փողոցում, եթե տխուր մարդ եմ տեսնում ինքս տխրում եմ: Տարօրինակ է, բայց հոգեբանության 4 տեսակն էլ իմ մեջ կա:

Citylife.am- Երբևէ եղե ՞լ է ինչ-որ դեպք, որից հետո հիասթափություն եք ապրել ինքներդ Ձեզնից:

Հայկ– Ո՛չ, չի եղել այդպիսի դեպք, որ ես ինձնից խորը հիասթափություն ապրեմ: Ուղղակի իմ կյանքում եղել է դեպք, որից հետո ես ինքս ինձանից շատ եմ նեղվել, որովհետև կան բաներ, որ չի կարելի, բայց դա ժամանակի հարց է, և ամեն բան իր տեղն է ընկնում:

Citylife.am- Հա՛յկ, երբ դարձաք AM փոփ խմբի անդամ ստիպված ընտրություն կայացրեցիք երգարվեստի և թատրոնի միջև, և ի վերջո այդ ժամանակ ընտրեցիք երգարվեստը: Եթե ժամանակը հնարավոր լիներ հետ տալ, դուք կրկին նույն որոշումը կկայացնեի՞ք:

Հայկ – Եթե ժամանակը հնարավոր լիներ հետ տալ, ես կրկին կգայի նույն ճանապարհով, ուղղակի որոշ բաներ այլ կերպ կանեի: Այդ ժամանակ ես աշխատում էի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում և մի օր կանգեցի ընտրության առջև, որովհետև AM boy band-ում լինելով ես չէի կարող զբաղվել այլ գործով: Ճիշտ է, թատրոնը ինձ համար մի ուրիշ հորիզոնականում է, որվհետև կարծում եմ, որ դերասան և ռեժիսոր ասելուց, միանգամից հասկանում ենք թատրոն: Երկուսն էլ այնպիսին էին, որ պետք է մեկը ընտրեի, բայց քանի որ փոքրուց միշտ ցանկացել եմ երգով զբաղվել. դա ինձ համար մի ուրիշ տարերք էր: Բացի այդ, կարևոր չէ դերասանը կամ ռեժիսորը թատրոնում աշխատանք ունի թե ոչ, կարևորը, որ դերասանի և ռեժիսորի մեջ թատրոնը լինի:

Citylife.am- Այժմ դուք «Անցյալը» հեռուստասերիալի ռեժիսորն եք: Դա Ձեզ առաջարկել են, թե՞ ի սկզբանե դա Ձեր միտքն է եղել:

Հայկ – Ինձ առաջարկել է հեռուստասերիալի պրոդյուսեր` Պողոս Ամիրխանյանը, ով նաև սկզբնական շրջանում սցենարիստն էր: Նա առաջարկեց, որ լինեմ գլխավոր հերոս, հետո նաև եղավ առաջարկ ռեժիսոր լինելու: Բայց այժմ այդ նախագծում չեմ ցանկանում աշխատել, բացի դա այդտեղ չեն նաև շատ դերասաններ, ովքեր նախին սերիաներում կային, ինչպես նաև գլխավոր հերոսուհի Նանե Արզումանյանը, ով իմ զուգընկերուհին էր: Բայց նշեմ նաև, որ շուտով կլինի մի նախագիծ, որը կարդարեցնի բոլոր երկրպագուների սպասումները:

Citylife.am- Դուք չորս տարի առաջ շատ համարձակ քայլ արեցիք՝ որոշելով, որ Ձեր մասնագիտական փորձը պետք է փոխանցեք նաև երիտասարդներին: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այդպես որոշեցիք, ո՞րն էր պատճառը:

Հայկ – Ես երբևիցէ չէի մտածել, որ նման բան կլիներ իմ կյանքում: Այդ ժամանակ դեռ «Անուրջներ» հեռուստասերիալն էր, որտեղ մարմնավորում էի Մարկ անունով հերոսին, երբ ֆիլմը ավարտվեց ինձ շատ հետաքրքիր էր, թե հետո ինչ պետք է անեմ: Եվ մի օր կարելի է ասել աստվածային երազ տեսա, որտեղ ինձ հուշեցին, որ պետք է անեմ այս գործը և շատ արագ պետք է բացեմ մի ստուդիա, որտեղ պետք է գան երեխաներ: Ես չգիտեի անգամ թե ինչ երեխաներ ու թե ինչպես պետք է լինի: Ուղղակի ես առավոտյան արթնացա, որոշեցի և ամեն բան շատ արագ ստացվեց: Ես հասկացա, որ այն ինչ Աստված ինձ երազում ասել էր, դա իրագործվեց:

Citylife.am- Հա՛յկ, դուք սովորեցնում եք Ձեր ուսանողներին, իսկ դուք միևնույն ժամանակ ի՞նչ եք սովորում նրանցից:

Հայկ – Ես նրանցից վերցնում եմ մանկությունը, երիտասարդությունը: Նրանց հետ շփվելով, ես փորձում եմ մնալ երիտասարդ: Շատ եմ կարևորում, երբ մարդն իր հոգում ունենում է մանուկ ասվածը: Մանուկ ասվածի մեջ ես հասկանում եմ պարզությունը, անկեղծությունը: Ես նրանցից դա եմ սովորում:

Citylife.am- Դուք արդեն բավականին մեծ հաջողության եք հասել, քանի որ ունեք Ձեր իսկ ստեղծած Level One դերասանական ստուդիան: Կասե՞ք՝ կյանքում ինչպե՞ս հասնել հաջողության:

Հայկ – Երևի թե, ես ինձ երկու բանում կհամարեմ հաջողակ․առաջինը, որ ես ունեմ Աստծուն, իսկ երկրորդը, որ տարիները ինձ չեն փոխել` որպես մարդ, ինձ համար այդ երկուսից կարևոր բան չկա, երբ արժանանում ես Աստծո սիրուն: Մարդ, երբ միշտ մնում է մարդ, և մարդ, որը միշտ աստվածահաճո է լինում, դրանք ամենակարևորն են ինձ համար, որոնք ո՛չ գնվում են, ո՛չ վաճառվում և ո՛չ էլ ձեռք են բերվում կյանքի ընթացքում: Միգուցե ես ինձ չհամարեմ լավ դերասան, բայց համարեմ լավ մարդ․ես դա ամենից շատ եմ կարևորում: