Հայաստանի նախագահի հրաժարականը վատ նշան է Փաշինյանի համար

politnavigator.net–ը գրում է, որ Հայաստանը և ողջ Անդրկովկասը ցնցված է նախագահ Արմեն Սարգսյանի հրաժարականի լուրից։ Ինչպե՞ս կարելի է գնահատել նրա հեռանալը։

Արմեն Սարգսյանը նախագահ է դարձել 2018 թվականի մարտին այն ժամանակվա վարչապետ Սերժ Սարգսյանի աջակցությամբ։ Բայց շուտով Երևանում սկսվել են փողոցային բողոքի ցույցերը, և Նիկոլ Փաշինյանն է հայտնվեց վարչապետի աթոռին։ Նախագահը, որն արդեն սահմանափակ լիազորություններ ուներ, սկսել է բախվել նոր խորհրդարանի հետ, որտեղ գերակշռել է վարչապետի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը։

Ինչո՞ւ Սարգսյանը «թավշյա հեղափոխությունից» անմիջապես հետո հրաժարական չտվեց. նա պնդում է, որ փորձում էր պահպանել քաղաքացիական խաղաղությունը։

Բայց ի վերջո, ինչպես ասել է Սարգսյանը, ինքը երբեք չի ստացել որոշումների կայացման վրա ազդելու գործիքներ։ Ամբողջ իշխանությունը «հեղափոխությունից» հետո կենտրոնացած է եղել կառավարության, այսինքն Փաշինյանի ձեռքում:

Սարգսյանն իր հրաժեշտի հայտարարության մեջ հիշատակել է ընտանիքի վրա հարձակումները, «որը թիրախ է դարձել բազմաթիվ քաղաքական ուժերի համար»։ Այսպիսով, նա խոստովանում է, որ իրեն ստիպել են հրաժարական տալ ներկայիս վարչապետի հետ այս կամ այն ​​կերպ կապված խմբերի ճնշման ներքո՝ չնշելով կոնկրետ անուններ ու կազմակերպություններ։ Բայց լեյտմոտիվը հասկանալի է, քանի որ դա կապված է իշխող կուսակցության ցանկության հետ, որն է դուրս մղել երկրի նախկին ղեկավար Սերժ Սարգսյանի հետ առնչվող անկառավարելի նախագահին։

Ճիշտ է, Նիկոլ Փաշինյանի շրջապատը, ըստ երևույթին, Արմեն Սարգսյանից այս պահին նման քայլ չէր սպասում։ Սա իսկական բարոյական հարված էր իշխող ռեժիմին, քանի որ Սարգսյանը մեծ հեղինակություն է վայելում ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ արտերկրի հայկական սփյուռքում։ Քանի որ նախագահին ընտրում է խորհրդարանը, մինչև ընտրությունների անցկացումը 21 օրյա ժամկետով նախագահի պաշտոնակատարը կլինի Ազգային ժողովի նախագահը։

Տեղական մամուլն արդեն իսկ մատնանշել է նախագահի հավանական թեկնածուներին ի դեմս «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության ներկայացուցիչ Էդմոն Մարուքյանի և Հայաստանի ներկայիս արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանի։ Բայց ամեն դեպքում, հիմա նախագահ է դառնալու իշխող խորհրդարանական «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության հովանավորյալը։ Բայց դա ամենևին չի հանգեցնի հանգստության և իշխանության ուղղահայաց ամրապնդման։ Ընդհակառակը, ստացվում է, որ Փաշինյանն իր կուսակցական ու արբանյակ կազմակերպությունների հետ միասին այժմ լիովին է  պատասխանատու հասարակության մեջ աջակցությունը կորցնող արտաքին ու ներքաղաքական կուրս վարելու համար։

Արմեն Սարգսյանի հրաժարականը, ըստ էության, վատ նշան է վարչապետի համար, ով կարող է մնալ առանց մանևրելու տարածքի։ Ի միջի այլոց, ակնհայտ է, որ Արմեն Սարգսյանն այդքան հապճեպ լքել է պաշտոնը նաև այն պատճառով, որ նա չի ցանկացել Նիկոլ Փաշինյանի հետ միասին կիսել Ադրբեջանի հետ սահմանի սահմանազատման հետ կապված և դե յուրե Ղարաբաղյան պատերազմում պարտության ճանաչման ոչ պոպուլյար որոշումների պատասխանատվության բեռը: Այդ նույն պատճառով, այսպես կոչված, «ղարաբաղյան կլանի» բազմաթիվ քաղաքական գործիչներ և զինվորականներ արդեն լքել են պետական ​​ապարատը հակահարձակման համար շահավետ սպասողական դիրքեր գրավելու համար, երբ պաշտոնական Երևանի կողմից կստորագրվեն անբարենպաստ պայմանագրեր և համաձայնագրեր։ Ուստի Արմեն Սարգսյանի հեռանալը նշանակում է, որ վերնախավի կոնսոլիդացիա չի լինելու, և միայն նոր ցնցումներ են սպասվում։ Իսկ ընդհանրապես, երկրի նախկին ղեկավար Սերժ Սարգսյանի և ՀՀԿ-ի կողմնակիցներին կարելի է հասկանալ, քանի որ Հայաստանը, Նիկոլ Փաշինյանի գործունեության շնորհիվ, դանդաղ, բայց հաստատապես շրջվում է դեպի Թուրքիա վտանգելով դառնալ «թուրքական աշխարհի» մաս։ Իսկ դա հանրապետության ներսում շատերի կողմից ընկալվում է որպես ազգային դավաճանություն։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

Oragir.live