Համակարգված թալան

Դատական համակարգի տեղեկատուի ուսումնասիրություններից տեսնում ենք, որ Հայաստանում, ամեն օր անցկացվող դատական նիստերի 70-80 տոկոսը վերաբերվում է բանկերի, վարկային կազմակերպությունների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների՝ քաղաքապետարանների կամ գյուղապետարանների, ինչպես նաև «Գազպրոմի», Ջրմուղի, բջջային օպերատորների կողմից գումարի բռնագանձման պահանջով հայցերին: Այստեղ արդեն հօդս է ցնդում այն միֆը, որը մատուցում է մեզ վիճակագրությունը:
Համաձայն այդ պետական վիճակագրության, Հայաստանում աղքատության շեմը տատանվում է 30-40 տոկոսի սահմաններում: Սա իհարկե սուտ է: Բնական է, մենք որևէ տոկոսային շեմ չենք նշի: Դա մեր կողմից կլիներ առնվազն դիլետանտություն: Սակայն ակնհայտ է, որ ՀՀ քաղաքացին, այսօր վճարունակ չէ: Չունի այն նվազագույն եկամուտը, որով կարող է փակել անգամ կոմունալ ծախսերը, ուստի հայտնվում է տարատեսակ ատյաններում, վիզը ծուռ ̀ դատավորից գթություն աղերսող հայացքով: Այսքանը կոմունալների և տարատեսակ հարկերի բաղադրիչներով: Ի դեպ, այդ նույն հարկերի տակ այսօր կորացած է մի ողջ ժողովուրդ: Դուք կարող է գտնեք ինչ-որ բռնապետություն կամ աֆրիկյան կիսապետություն, որտեղ նման աղքատության ու գործազրկության բարձր մակարդակի պարագայում, կան այս տեսակի հարկեր: Սակայն դուք չեք գտնի որևէ կիսանորմալ պետություն, որտեղ գործում է այս համակարգը:
Գանք բանկերին, որոնք ԴԱՀԿ կոչվող կառույցի հետ համագործակցելով, թալանում են Հայաստանի բնակչությանը: Այն, որ Հայաստանի բնակիչների մեծ մասն իրավագիտակից չէ, դա բոլորը գիտեն: Այս հարցով պետք է զբաղվեր կառավարությունը, ապահովագրելով նաև իր քաղաքացուն բանկային թալանից: Բայց ինչպես գիտենք, կառավարության հիմնական զբաղմունքը պիջակ փոխելն է: Ի՞նչ են անում բանկերը: Անվճարունակ քաղաքացուն, տրամադրում են վարկ, այսպես ասած տարեկան 22-24 տոկոսով: Արդյունքում, հաշվի առնելով սպասարկման վճարները, վարկի հատկացման պահի միանվագ և այլ ծառայությունների վճարները, վարկի իրական տոկոսադրույքը գալիս հասնում է որոշ դեպքերում անգամ տարեկան 120 տոկոսի: ԿԲ կոչված կառույցը, իհարկե, նման դեպքերում խուլ ու համր է: Բայց հենց հերթն հասնում է մեր միջոցները լափելուն, դա անում է սիրով: Հաջորդիվ, եկամուտ չունեցող քաղաքացին, հայտնվում է դատարանում: Դատարանն էլ, զուտ իրավականորեն բավարարում է հայցը և կալանքի կամ բռնագանձման որոշումն ուղարկում է ԴԱՀԿ: Շատ դեպքերում, այս ամենից հետո, քաղաքացին կրկին չի կարողանում վճարել: Իսկ չի կարողանում, որովհետև իր վերցրած գումարը կրկնապատկվել, անգամ̀ եռապատկվել է: Ու սկսվում է մարդկային կյանքի իրական սադիզմը: ԴԱՀԿ կոչվող կառույցի աշխատակիցները, բռնագրավում են անգամ երեխայի տակդիրները:
Իսկ եթե հանկարծ քաղաքացին վճարում է, շատ դեպքերում միայն վճարելով չի փրկվում: Պարզվում է, ԴԱՀԿ-ն «մոռանում» է այդ վճարումները փոխանցել համապատասխան բանկին կամ վարկային կազմակերպությանը և շարունակվում է տոկոսներ աճել: Մի քանի ամսից, երբ նորից ստանում է կալանքի որոշում, պարզվում է, դեռ մի կլորիկ գումար էլ պարտք է, քանի որ ԴԱՀԿ-ն իր գործառույթը չի կատարել, իսկ բանկին էլ, մի վեց ամիս հետաքրքիր չի եղել իր ներկայացրած հայցի ապահովումը:
Սույն հոդվածը, համապատասխան կառույցները կարող են ընդունել որպես հաղորդում հանցագործության մասին: Իհարկե, դա այն դեպքում, եթե նրան ևս մաս չեն կազմում այդ հանցավոր շղթայի:

Վահրամ Թոքմաջյան, Armenia24.info