Երբ իշխանությունն ու ժողովուրդը միասնական են, այդ երկրին կոտրել հնարավոր չէ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է «Քրիստոնյա Ժողովրդական վերածնունդ» կուսակցության նախագահ Սոս Գիմիշյանը

– Պարոն Գիմիշյան, դուք ասում եք, որ արևմուտքն է մեր երկրին պարտադրել ընդունել վերջին սահմանադրությունը, այն է` երկրում հաստատել խորհրդարանական կառավարման համակարգ: Ո՞րն էր պատճառը, ինչո՞ւ էր Արևմուտքը շահագրգռված դրանում:

– Առաջին հայացքից արևմուտքը, որպես ժողովրդավարության առաջամարտիկ, նման բան չպետք է աներ: Բայց, այդուհանդերձ, փաստ է, որ արեց: Հայաստանում, երբ իրական ժողովրդավարական մշակույթը դեռևս ձևավորված չէ, նման փոփոխություն պարտադրելը, ուղղակի նշանակում էր թշնամություն անել:

Նաև մի բան էլ` ժողովրդավարությունը վաղուց արդեն աշխարհով մեկ դարձել է խաբեություն: Այն ընդամենը միջոց է երկրներում հաստատելու այնպիսի իշխանություններ, որոնք գործիք կդառնան աշխարհի հզորների ձեռքին: Որ վերջիններս կարողանան կառավարել ու թալանել այդ երկրները:

Այնպես որ, որպես այդպիսին, ժողովրդավարություն այլևս գոյություն չունի աշխարհում: Ապացույցը` Միացյալ Նահանգների վերջին ընտրություններն էին, որն ընթացավ կեղծիքներով ու հետընտրական պրոցեսներով: Նախագահին ժողովուրդը ընտրեց կոնկրետ նրա խոստումներից ելնելով: Բայց ստվերային` խորքային իշխանությունն այժմ նրան թելադրում ու պարտադրում է անել ոչ թե այն, ինչ խոստացել է ժողովրդին, այլ այն, ինչ ձեռ է տալիս իրենց:

– Կարելի՞ է նաև ասել, որ համաշխարհային կառավարության ձեռքին է այս ամենը: Այդ կառավարությունն է թելադրում, թե որ երկրում ինչպիսի կառավարություն պետք է ձևավորվի:

– Իհարկե, հենց այդպես է: Նրանք փորձում են իշխել ոչ միայն Միացյալ Նահանգներում, այլև ամբողջ աշխարհում: Անտեսելով ժողովուրդների սուվերենության իրավունքներն ու սկզբունքները:

Ու այդ Վենետիկի հանձնաժողովը և մյուս կառույցները ևս լծված են նույն գործին: Վենետիկի հանձնաժողովի հավանությամբ մենք կազմեցինք ըստ էության հակասահմանադրական մեր Ընտրական օրենսգիրքը և դրանով անցկացրեցինք խորհրդարանի ընտրությունները: Սահմանադրությունը ասում է, որ ամբողջությամբ պետք է ընտրակարգը լինի համամասնական: Իսկ մենք ընտրություններն անցկացրեցինք մեծամասնական ընտրակարգով: Ի վերջո, անունը փոխելով և կոչելով ռեյտինգային, այն չի դադարում լինել մեծամասնական:

– Իսկ համաշխարհային այդ կառավարությանը մարդկությունը կարո՞ղ է ինչ–որ բան հակադրել:

– Ես մի բան գիտեմ` երբ ժողովուրդն ու իշխանությունը միասնական են, այդ ազգի կամ պետության դեմ որևիցե համաշխարհային իշխանություն կամ որևէ գերհզոր պետություն ոչինչ անել չի կարող:

Եվ հենց դա է, որ դրսի կառավարողներն աշխատում են թույլ չտալ:

– Ըստ ձեզ, նման երկրներ շա՞տ կան աշխարհում, որտեղ ժողովուրդն ու իշխանությունը միասնական են:

– Քիչ կան, ցավոք: Օրինակ, դրա, իհարկե, ծայրահեղ արտացոլումը տեսանք Հյուսիսային Կորեայում: Իհարկե, պետական այն կարգերը, որ գործում են այդ երկրում, ինձ դուր չեն գալիս, բայց ակնհայտ է, որ երբ ժողովուրդն ու իրենց առաջնորդը միասնական են և կանգնում են մեկ մարդու պես, և ձևավորվում է ազգ–բանակ հասկացությունը, նրա դեմն առնելը հզորների համար էլ հեշտ չէ:

– Կարծես մեր երկիրն էլ է ուզում ազգ–բանակ ճանապարհով գնալ:

– Ցավոք սրտի, մեր երկրում շատ բան է հռչակվում, բայց իրականում արվում է հակառակը:

Սակայն ժողովուրդն այդ գաղափարի անհրաժեշտությունը հասկանում է: Նրա սրտի մեջ կա դա, ընկալումն առկա է, որ այդ ճանապարհն է, որով մենք պարտավոր ենք շարժվել: Եվ հենց այդ ճանապարհով միայն կարող ենք մեր ազգային խնդիրները լուծել: Մեր ինքնիշխանությունը պահպանել:

Իհարկե, այս ծանր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում պետք է ունենանք հզոր երկրների մեջ նաև բարեկամներ, պետք է հասկանանք, թե որ երկրների շահերի հետ են մեր շահերը համընկնում և նրանց հետ համագործակցենք` ընկերություն անենք:

Բայց բոլոր դեպքերում հույսներս պետք է դնենք մեզ վրա: Եվ եթե այնպիսի վիճակ ստեղծենք երկրում, երբ իշխանությունն ու ժողովուրդն այլևս միասնական են, ապա աշխարհի ամենահզոր պետությունն էլ չի կարող մեր դեմ որևէ բան անել:

– Աստված անի` այդպես լինի:

– Ես ևս երազում եմ դրա մասին: Այդ դեպքում է, որ մեր երկրի բոլոր պրոբլեմները կվերանան, եղած խնդիրները կլուծվեն: Թալանն էլ կվերանա, կոռուպցիան էլ կդադարի գոյություն ունենալ և այսպես` շարունակ:

Ավելին` ես այս ճանապարհով եմ տեսնում նաև համայն հայության հնարավորությունների և ունակությունների մեկտեղումը: Իսկ այս պարագայում կկարողանանք թռիչքային ձևով զարգանալ ու լուծել մեր ազգային ու պետական խնդիրները: Այդ թվում նաև` Արցախի և, ինչո՞ւ ոչ, նաև Արևմտյան Հայաստանի ու սփյուռքի հարցերը:

Այսօր, ի դեպ, բազմաթիվ խմբեր կան մեր հասարակության մեջ, որ զբաղվում են այդ հարցերով, իրենց առջև խնդիր են դրել համախմբել ողջ հայությանը և համատեղել նրա պոտենցիալը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում