Զուգահեռ իրականություն...«Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Արդեն երկրորդ օրն է «Մերժիր Սերժին» և «Քայլ արա» նախաձեռնությունների մասնակիցները շրջափակում են մայրաքաղաքի մի շարք կենտրոնական փողոցներ, կաթվածահար անում երթևեկությունը: Այսօր արդեն ցուցարարները անցել են կառավարական շենքերը շրջափակելու գործողություններին:

Ամբողջ մամուլը, համացանցը, սոցիալական ցանցերի հայկական տիրույթը ողողված է շարժման լուսանկարներով, դրա մասին գրառումներով և ուղիղ եթերներով հենց դեպքի վայրից: Սակայն քաղաքի կենտրոնում բնակվող կամ աշխատանքի գնացող որոշ քաղաքացիներ, կարծես թե, լրիվ այլ աշխարհից լինեն: Մետրոյի Երիտասարդական կայարանի, Երևանի պետական բժշկական համալսարանի հատվածները արգելափակած ուսանողների քայլերը որոշ մարդկանց կարծիքով ուղղված են դասախոսների դեմ:

Հատված Աբովյան փողոցի վրա գտնվող գեղեցկության սրահի աշխատակցից.«Հիմա որ դուրս են եկել դասախոսների դեմ, ինչի որ լավ սովորեին, չէի՞ն նշանակի»: Բայց ով ում ինչ պետք է նշանակի: Զարմանալի է, միթե՞ այս մարդիկ այս օրերին առհասարակ մամուլ չեն կարդում, իրենց աշխատավայրից այն կողմ չեն գնում, չեն լսում ցուցարարների վանկարկումները, որ ընդհանրապես դասերի հետ կապ չունեն: Թե՞ իրենք մեր Հանրային հեռուստատեսության հավատարիմ հեռուստադիտողն են:

Կամ էլ սեփական եսը գերագնահատող մարդիկ, ում համար ճանապարհը փակելու համար տեղաշարժ արված նստարանն ու աղբարկղը պիտի վերադարձվեն իրենց տեղերը, որովհետև սա իրենց փողոցն է և իրենք այդպես են ուզում:

Երևանի Հովհ. Թումանյանի անվան տիկնիկային թատրոնի տնօրեն Ռուբեն Բաբայանը, անդրադառնալով այս ամենին և ընդգծելով, թե ընդհանրապես շատ հեռու է որևէ մեղադրանքից որևէ մեկի նկատմամբ, կարծիք հայտնեց, թե մարդիկ տարբեր են: Ըստ նրա՝ կան մարդիկ, ովքեր հետաքրքրվում են հասարակական ու քաղաքական կյանքով, երկրի ճակատագրով, և կան մարդիկ, որոնց հետաքրքրում է սեփական անձը: Կան մարդիկ, ովքեր թերահավատ են, կան մարդիկ, ովքեր հավատում են:

«Հասարակությունը շատ տարբեր է, և կարծում եմ, ինչպես բոլոր հասարակություններում, այնպես էլ մեր հասարակությունում կա տանող ուժ, այսպես ասած՝ դինամո, որը պտտեցնում է այդ ամբողջ շարժիչը: Շատ ուրախ եմ, որ այդ շարժիչի դերում մեր պարագայում երիտասարդությունն է, ուսանողները: Չնայած համոզված եմ, որ այդ շարքերում կան և այնպիսի մարդիկ, ովքեր պարզապես խուսափում են դասերից: Բայց դա չէ կարևոր: Երբեք չի կարելի առանձին օրինակների վրա դատել ամբողջ մի շարժում»,– նկատեց նա:

Բաբայանի խոսքով, իր համար արդյունքն այնքան էլ կարևոր չէ, որովհետև նա անձերի փոփոխության մեջ շատ մեծ հրաշք ո՛չ տեսնում է, ո՛չ էլ ակնկալում: Իր համար շատ ավելի կարևոր են համակարգային փոփոխությունները, որովհետև դրանք ավելի կայուն են, ավելի ամրապնդող են ու ձգտող: Ավելին՝ գտնում է, որ 21–րդ դարում սեփական կամ երկրի ճակատագիրը որևէ անձի հետ կապելն այնքան էլ ճիշտ չէ:

Բաբայանի կարծիքով, մենք հաճախակի տեսնում ենք միայն բացասականը՝ արտագաղթ, հիասթափություն, ագրեսիա, բայց կան նաև շատ լավ օրինակներ. «Եթե նկատեցիք, նույն երիտասարդությունն այս տարիների ընթացքում անցավ որոշակի ճանապարհ՝ լոկալ խնդիրներից՝ Մաշտոցի պուրակ, Էլեկտրիկ Երևան, Երթուղայինների սակագնի պահպանման համար ցույցեր, հիմա էլ հասել են քաղաքական պահանջների: Ես հուսով եմ, որ վաղն այս նույն երիտասարդությունն իր առջև կդնի այս համակարգային փոփոխությունների հարցը: Այն, ինչ կատարվեց երկու տարի առաջ Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ, շատ շատերի համար անսպասելի էր՝ այդ տեսակ երիտասարդների ոտքի կանգնելը և իրենց հայրենիքի տերը զգալը:

Պետք է ավելի շատ շփվել երիտասարդների հետ, փորձել լսել իրենց, որովհետև այն, ինչ կատարվեց մեր երկրում այս երկու–երեք օրերի ընթացքում, շատ վատ օրինակ է: Փաստորեն, իշխանությունը շփվում է հասարակության որոշակի մասի հետ, որում շատ ակտիվ են երիտասարդները, միայն ու միայն ոստիկանության միջոցով: Մեր առաջին դեմքերը նույնիսկ չեն փորձում դուրս գալ զրույցի, բայց առանց երկխոսության երկիր չեն կառուցում»,– նշեց զրուցակիցս:

Անդրադառնալով հասարակության մի ստվար զանգվածի անտարբերությանը երկրում տեղի ունեցող իրադարձություններին և անվանելով դա անհեռանկարային՝ Բաբայանը նշեց, թե այդպիսի վերաբերմունքի մեջ սեփական մեղքն է տեսնում: Ասում է, որ ինքը, որպես արվեստի մարդ, մտավորական, այս երկրի քաղաքացի, չի կարողանում իր գործով, իր ելույթներով ու աշխատանքով մարդկանց համոզել, որ միակ ճիշտ ճանապարհը երկրի հանդեպ անտարբեր չլինելն է, որովհետև երկրի նկատմամբ անտարբեր լինելը նշանակում է սեփական անձի հանդեպ անտարբեր լինել:

«Դա մարդկային բոլոր կանոններից հեռու է, որովհետև երբ մենք անտարբեր ենք, մենք ինքներս մեզ դատապարտում ենք ամեն ինչի, մեզ հետ կարելի է անել ամեն ինչ: Չէ որ մենք անտարբեր ենք եղել, չենք նկատել ո՛չ ուրիշի ցավը, ո՛չ ընդհանուր նպատակը:

Այն, որ մենք շատ տարբեր ենք, դա լավ է, դա մեր հարստությունն է, ոչ թե աղքատությունը: Բայց նույնիսկ շատ տարբեր մարդիկ, եթե փորձեն իրար հետ խոսել, միշտ կգտնեն ընդհանուր եզրեր: Եվ այդ իրար հետ շփվելու, խոսելու, իրար հասկանալու ցանկությունը գալիս է նրանից, որ դու անտարբեր չես: Եթե անտարբեր ես՝ մենակ ես: Մենակ լինելն այս աշխարհում շատ բարդ է և վտանգավոր: Մենք ուժեղ ենք այնքանով, որքանով կարողանում ենք իրար հասկանալ և իրար հետ լինել, միմյանց ցավը զգալ և միմյանց կարևորությունը զգալ»,– հավելեց Բաբայանը:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում