Ավագ լեյտենանտ Մերուժան Ստեփանյան. կռվի պահին արդեն զենք չեն ունեցել, անցել են քարերին

Armtimes.com-ը գրում է.

2016 թվականի ապրիլին ծաղկելու փոխարեն կոտրվեց գյումրեցի Ստեփանյանների կենաց ծառը: Թալիշում նահատակվեց ընտանիքի զավակը՝ ավագ լեյտենանտ Մերուժան Ստեփանյանը:

«Այդ ժամանակ Երեւանում էիք ապրում»,- հիշում է Մերուժանի մայրը՝ տիկին Նունեն: «Ամուսինս աշխատում էր Վազգեն Սարգսյան ինստիտուտում, զանգեց, թե՝ զանգի երեխի հետ խոսի, ընդեղ Թալիշում պատերազմ է, շատ վատ վիճակ է: Զանգեցի, խոսեցի, Մերուժանս սովորության համաձայն, շատ բարձր տրամադրությամբ խոսեց ու ասաց՝ մամ, ես քեզ էսքան ժամանակ չեմ խաբել, էսօր էլ չեմ խաբի, ու դու հավատա ինձ, այն ինչի մասին լսել, անհանգստացել եք, ընդամենը դիվերսիա էր, հետ ենք ուղարկել, հիմա ուղղակի հանգստանալու ժամ է, գնում ենք հանգստանալու: Մեկ էլ Մերուժս ասաց՝ մա, ի՞նչ ես անում, ասեցի՝ տանն եմ, ինքն էլ թե՝ մի բան պիտի խնդրեմ, արագ հասի եկեղեցի եւ մոմ վառի: Մոմ վառի, որ ես ու իմ տղեքը անփորձանք լինենք: Ես գնացի եւ արդեն գիտեի, որ Աստված կողքին է ու ոչ մի բան չի պատահի, բայց, ցավոք, պատահեց: Դա ապրիլի 2-ի առավոտյան էր, արդեն 9 անց կես: Մերուժս ասեց, թե՝ մամա, սաղ գիշերը նորմալ է եղել, անհանգստանալու բան չկա, հանգիստ եղի: Ես կքնեմ, կարթնանամ, ու նորից կզանգեմ: Ու ես հավատացի, ես միշտ եմ իրեն հավատացել, որովհետեւ միշտ խոսքի տերն է եղել: Այդ օրն էլ հավատացի, բայց էդ հավատը անհանգստության վերածվեց, անհամբեր դարձա, անընդհատ սպասում էի զանգերին, ու էդ զանգերը չեղան»,- մտքով երկու տարի հետ է գնում տիկին Նունեն:

Մերուժան Ստեփանյանը Թալիշի 170 դիրքում էր ծառայում: Մոր հետ խոսելիս էլ հենց մարտական գործողությունների մեջ է եղել: Բայց կարողացել է մի պահ զանգել մորը, որ չանհանգստանա: «Արդեն 5-ին 20 պակաս էր, զանգեցի, ու որ ձայնը լսեցի, անկախ ինձնից սկսեցի լացել, լացեցի, բայց Մերուժս ջղային տոնով ասաց՝ էլ չզանգես, դու քեզ լավ նայի: Ու էդ պահին ինքը հուզվեց: Հուզվեց ու ասեց՝ անջատի մամ, բայց ես չէի ուզում կախել հեռախոսը, ինքը անջատեց: Որ անջատեց, ես սկսեցի հաղորդագրություններ գրել, որոնք այդպես էլ անպատասխան մնացին»:

Տիկին Նունեին վատ կանխազգացումը Մերուժանի հետ խոսելուց հետո անգամ հանգիստ չի տվել: Սկսել է ձեռքի տակ եղած հնարավոր բոլոր հեռախոսահամարներով զանգել: Ապրիլի 3-ին, երբ վերջապես կարողանում է կապ հաստատել զորամասի բուժքրոջ հետ, վերջինս Մերուժանի մորն ասում է. «Հպարտ եղիր, քանի որ դու հերոսի մայր ես, քո տղան միայնակ պայքարել եւ 20 թուրքի է խփել»: Տիկին Նունեն չի հասկացել, թե իրեն ինչ են ասում, հարցրել է, թե որտե՞ղ է Մերուժանը: Ասել են՝ սպասեք վատագույնին: Վատագույն ասվածը զինվորի մայրը պատկերացրել է որպես ծանր վիրավոր: Արագ զանգել է ամուսնուն ու եղբորը, խնդրել, որ իրենց հասցնեն Ստեփանակերտ, իր պատկերացնելով՝ վիրավոր տղայի մոտ: «Բայց էդ ժամանակ արդեն եղբայրս գիտեր, որովետեւ իրեն արդեն տղայիս աները զանգել, ասել էր, որ Մերուժանին բերել են Ստեփանակերտ, իրենք ճանաչել են դին: Հենց էդտեղ ոնց որ ամբողջ աշխարհը շրջվեր գլխիս»,-ծանր շնչելով եւ չարտասվելու ջանքեր է գործադրում Մերուժանի մայրը: Պատմելու շատ բան ունի: Խորը շնչում է, հայացքը սահում է հյուրասենյակի ամեն անկյունից մեզ նայող Մերուժանի լուսանկարներին, մերթ ընդ մերթ ընդհատվող մտքերն ի մի է բերում, կենտրոնանում եւ շարունակում մեր սկսած ծանր զրույցը:

«Մերուժիս մահից 2 ամիս հետո, որ իմացանք ողջ մնացածներ կան, ուզեցինք տեսնել նրանք: Տղաներից մեկը Հրայր Բաղդասարյանն է, Մարտունու Լիճք գյուղից: Վիրավորվելուց հետո հոսպիտալում 4 օր կլինիկական մահ է տարել, մյուս ողջ մնացած տղան էլ Նարեկ Նիկողոսյանն է՝ Եղվարդից: Մենք երկուսի հետ էլ հադիպել ենք, ճիշտ է, շատ դժվարությամբ էին պատասխանում մեր հարցերին, բայց պատմեցին, թե իրականում ինչ է կատարվել ապրիլի 3-ին Թալիշի թիվ 170 դիրքում»,- պատմում է տիկին Նունեն:

«Էդ կռվի պահին իրենք արդեն զենք չեն ունեցել, Հրայրը պատմեց, որ Մերուժը 2 անգամ քար է նետել դեպի իրենց էկող ամբոխի կողմը, մտածել են, որ նռնակ է եղել: Դրանից հետո տղաներին ասել է՝ տղեք, կարող եք նետել նռնակը, որովհետեւ զենքը շատ քիչ է եղել, օգնություն չի եղել ոչ մեկի կողմից: Հրայրի պատմելով՝ Մերուժանս մի քանի անգամ զանգել, օգնություն է խնդրել, տեղեկացրել է, որ զենքերը վերջացել են, որ վիրավորներ կան դիրքում: Բայց, երբ տեւական ժամանակ սպասել ու օգնություն չեն ստացել, հասկացել են, որ մնացել են մենակ: Մերուժանը վրդովված հեռախոսի լարերը քաշել, պոկել է, ասել է, տղեք մենք մեզնով ինչքան կարողացանք կդիմանանք: Հրայրն ասում էր, եթե բոլորս էլ թողնեինք դիրքը, հեռանայինք, հաստատ Մերուժանը հետ չէր գա»:

Մանրամասները՝  սկզբնաղբյուր կայքում