Վահան Բադասյան. «Մարտի դաշտում մենք խնդիր չունենք, երկիրն այլ ուղղությամբ է կործանման գնում». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

2016 թվականի ապրիլյան մարտերից երկու տարի է անցել: Քաղված ու չքաղված դասեր, նոր պատերազմի վտանգ, հերոսներ: Այս օրերին հիշում ենք անցածը, գնահատում ներկան, խոսում ապագայի մասին:

Մարտական խաչի ասպետ, Արցախի հասարակական–քաղաքական գործիչ Վահան Բադասյանը սկսում է դասերից:

«2016 թվականի ապրիլից հետո թե՛ իշխանությունները, թե՛ բանակը, թե՛ ժողովուրդն իր հետևություններն արել է: Դիրքերն ամրապնդված են: Այստեղ մենք այլ խնդիր ունենք: Ալիևը, որպես հայեցակարգ, հայտարարել է Հայաստանի կապիտուլյացիայի մասին՝ Երևան մտնելը հենց դա է նշանակում: Իսկ նման հայտարարությունը հենց այնպես չէ: Մեր իշխանությունները պետք է նկատի ունենան, որ դրանք Թուրքիայի նկրտումներն են: Թուրքիան է «լեզու դրել», իսկ Ալիևը այդ մասին հայտարարել է: Այսինքն՝ Թուրքիան բանակն ազատ մտցնում է Ադրբեջան՝ Նախիջևանի 9 կմ տարածքով: Մեր կողմից ճիշտ կլինի շուտափույթ այդ 9 կիլոմետրը գրավել, որովհետև թշնամուն անակնկալի պետք է բերել: Բացի այդ, մենք պետք է հավասարեցնենք մեր դիրքերը, որպեսզի պատերազմ չլինի: Իսկ դրա համար միայն պատրաստ լինելը բավարար չէ: Եթե ուզում ես պատերազմում հաղթել՝ չի կարելի միայն պատրաստվել պատերազմին: Պետք է վերացնել հնարավոր տագնապալի հետևանքները»,– «Փաստ»–ի հետ զրույցում ասաց Վ. Բադասյանը:

Նրա խոսքով՝ հայ ժողովուրդն այսօր միակն է աշխարհում, որին հարևանների հետ ունեցած խնդիրների պարագայում ցեղասպանություն է սպառնում. «Բյուզանդիան, Ասորեստանը ու շատերը չկան: Ավարները կուլ են գնացել Թուրքիային, կուլ են գնում լազերը, լեզգիները: Թուրքիային միակ կուլ չգնացող հարևանը մենք ենք մնացել: Թուրքիան վերջին 100 տարվա մեջ ուզում է հայի հետ ցեղասպանությամբ հաշվեհարդար տեսնել: Հաշվի առնելով այդ ամենը՝ մենք իրավունք ունենք վարվելու ամեն կերպ: Այլ հարց էլ կա՝ ինչո՞ւ է Ալիևը նման հայտարարություն անում: Այսօր Հայաստանում կա հետընթաց ապրող տնտեսություն, կա ծայրաստիճան արտագաղթ, ինչը ժողովրդագրությունը կրիտիկական վիճակի է հասցնում: Սա է մեր թշնամին: Մեր թշնամին ապրիլյան կամ սպասվելիք հնարավոր նման պատերազմները չեն: Պատերազմը մենք հաղթելու ենք, որովհետև այն սպառազինությունը, որը կա, ճիշտ է՝ հին է, քիչ է, բայց բավարար է: Մարտի դաշտում մենք խնդիր չունենք: Եթե պատերազմ լինի, մենք հաղթողն ենք լինելու: Բայց սա չէ խնդիրը, հարցն այն է, որ երկիրն այլ ուղղությամբ է կործանման գնում»:

Վահան Բադասյանն, ի տարբերություն այլ հասարակական ու քաղաքական գործիչների, ապրիլյան պատերազմի մասնակից զինվորներին գնահատելու հարցին այլ կերպ է մոտենում:

«Հարցը նրանց գնահատելու մեջ չէ: Ես, որպես հայ տղամարդ, ինձ վարկաբեկված եմ զգում, երբ մեր մայրերը սգում են: Արդեն հարյուր տարուց ավելի է, մենք անընդհատ սգում ենք մեր կորուստները, ինչին պետք է վերջ տրվի: Իսկ վերջ տալու համար երկիրը պետք է ճիշտ ուղու վրա դնել՝ բոլորը պետք է հայրենասեր լինեն, բայց այսօր իշխանությունների վարած քաղաքականությունը շատ հեռու է հայրենասիրությունից: Թուրքիային մենք ինչպե՞ս ենք ֆինանսավորում: Ոսկին թուրքական է, հագուստի կեսից ավելին թուրքական է, դա չի՞ նշանակում սնել ու զինել հակառակորդին: Մենք խոսում ենք հայերանասիրությունից, բողոքում, որ ՌԴ–ն զինում է թշնամուն, բայց մենք ենք զինում: Իսկ ի՞նչ եք կարծում, 2000 դոլարն ու մեդալ տալը գնահատե՞լ է: Գնահատել չէ: Այսինքն՝ պետք է սպասենք, որ անպայման զոհվի և նոր գնահատե՞նք: Ամեն ինչ պետք է անենք, որ չզոհվի: Չեմ ուզում գնահատենք, ուզում եմ, որ բոլոր հայ տղամարդիկ վեր կենան ու այս ամենի վերջը տան՝ թե ներսում, թե դրսում»,–նշեց նա:

Վահան Բադասյանն անդրադարձավ նաև ռուսական կողմից հնչող հայտարարություններին: Նշենք, որ ՌԴ մի շարք պաշտոնյաներ հայտարարեցին, որ Ռուսաստանն այլևս այն քանակությամբ զենք չի վաճառում Ադրբեջանին, որքան վաճառում էր 2016 թ. ապրիլից առաջ:

«Պաշտոնյաները խոսում են, քանի որ տեսնում են, որ Հայաստանում ծայր են առել հակառուսական տրամադրությունները: Ի դեպ՝ դրանք ոչ թե սուբյեկտիվ, այլ օբյեկտիվ են: 4 տարի առաջ միայն Վահան Բադասյանը կամ մի քանի հոգի էին ահազանգում ու խոսում այդ մասին, մյուսներն էլ կուրորեն ասում էին՝ «ռուսը չլինի՝ մենք կորած ենք»: Սա դավաճանության հասնող կուրություն էր: Բայց այսօր այդ կուրությունն էլ չկա: Եվ այս ամենը տեսնելով, ՌԴ–ն ու ՌԴ պաշտոնյաները փորձում են սիրաշահել մեզ: Բայց այդպես չպետք է լինի: Այսինքն՝ սեղանի վրա յուրաքանչյուր հարաբերություն պետք է դիտարկել զուտ իրավական պարտավորությունների հարթության մեջ: Այդ ժամանակ արդեն ՌԴ–ն չի ցանկանա Հարավային Կովկասում կորցնել իր վերջին և հուսալի ընկերոջը»,– ընդգծեց մեր զրուցակիցը:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում