Գևորգ Յազճյան. «Իրավիճակը թույլ չի տալիս, որ ԱՄՆ–ի կողմից Արցախի հարցում լուրջ քայլեր լինեն». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Արցախի Հանրապետության նախագահ Բակո Սահակյանի գլխավորած պատվիրակությունն աշխատանքային այցով արդեն ժամանել է Լիբանանի Հանրապետություն: Մինչ այս նախագահ Սահակյանն այցելել էր ԱՄՆ և մի շարք հանդիպումներ ունեցել:

Պատմաբան Գևորգ Յազճյանը չի կարծում, որ Արցախի նախագահի այցն ԱՄՆ քաղաքական արդյունք կունենա, բայց չի բացառում, որ կարող է տնտեսական առումով հստակ ձեռքբերումներ լինեն:

«Այցն ավելի շատ ուղղված է հայկական համայնքի հետ կապերն ուժեղացնելուն: Իհարկե, փորձում ենք նաև տեղեկատվական և քաղաքական որոշակի արդյունքներ ևս ձեռք բերել: Թեպետ որոշ կոնգրեսականներ Արցախի ճանաչմանն ու Արցախին ուղղված օժանդակցությունը մեծացնելու նախաձեռնություններով են հանդես գալիս, ամեն դեպքում, միջազգային ու հատկապես տարածաշրջանային ներկա իրավիճակը թույլ չի տալիս, որ գոնե ԱՄՆ–ի կողմից Արցախի հարցում հայանպաստ ինչ–որ լուրջ քայլեր լինեն: Բայց որ նման հանդիպումներով ամրապնդվում են հայ համայնքի հետ հարաբերությունները, հստակ է»,–«Փաստ»–ի հետ զրույցում ասաց պատմաբանը՝ ընդգծելով, որ կգրանցվեն ռեալ տնտեսական արդյունքներ:

«ARI (Artsakh Roots Investment) ծրագիր կա, ըստ որի՝ որոշ գործարար շրջանակներ իրականացնում են մի ներդրումային նախագիծ, որն Արցախի տնտեսության զարգացմանն է ուղղված: Լիբանանյան այցի շրջանակներում նրանց հետ հանդիպում է նախատեսված, և այդ ծրագիրը տարեցտարի ավելի է մեծանում: Որքանով տեղյակ եմ՝ բացի Լիբանանից նման ծրագրերին միանալու նպատակ կա նաև այլ երկրների հետ: Վերջիվերջո, տնտեսության զարգացումը նաև քաղաքական հարց է լուծում»,– նշեց նա:

Գևորգ Յազճյանի խոսքով՝ Ադրբեջանը չկարողացավ որևէ լուրջ արդյունքի հասնել Արցախի նախագահի այցն այլ քողով ներկայացնելու հարցում. «Այցը գոնե ԱՄՆ–ի դեպքում չէր կարող առանց պետական թույլտվության լինել: Իհարկե, Բ. Սահակյանին որպես պետության ղեկավարի չեն ընդունել, բայց նրան վիզա տրամադրելն արդեն իսկ ադրբեջանական քաղաքականության որոշակի պարտություն է նշանակում: Դրա համար էլ իրենց կատաղությունն ու ընդվզումն այդ համատեքստում բավականին հասկանալի է: Նույն ընդվզումը չկա Լիբանանի դեպքում, քանի որ հասկանալի է՝ ԱՄՆ–ի ու Լիբանանի կշիռներն անհամեմատելի են: Ամեն դեպքում Ադրբեջանի վրդովմունքը որևէ արդյունք չի տվել»:

Ալիևը շարունակում է նաև հայտարարել «պատմական հողերը վերադարձնելու» մասին: Հարցին, թե ժամանա՞կը չէ, որ նաև միջազգային հանրության կողմից զսպող մեխանիզմներ կիրառվեն, պատմաբանը նախ պատասխանեց, որ նման հայտարարությունները մի ամբողջ շղթայի մաս են կազմում:

Նա երկու բացատրություն ունի. «Մենք Հայաստանի Հանրապետության հիմնադրման 100–ամյակն ենք նշելու, իսկ իրենք Ադրբեջան պետության՝ աշխարհի քարտեզի վրա հայտնվելու 100–ամյակը: Ադրբեջանը քարտեզի վրա առաջին անգամ հայտնվեց 100 տարի առաջ, և ադրբեջանական հոխորտանքները հենց այդ համատեքստի մեջ պետք է դիտարկել: Երկրորդ հանգամանքն այն է, որ նման հայտարարությունները հակազդեցությունն են այն հայտարարությունների, համաձայն որոնց հայկական կողմը պետք է կանխարգելիչ հարվածներ հասցնի Ադրբեջանին: Ոչ թե պետք է սպասենք, որ Ադրբեջանը հարձակվի, ինչպես եղավ 2016թ. ապրիլին, այլ՝ հակառակը: ՌԴ–ն, Իսրայելը, Ամերիկան և շատ այլ երկրների ազգային անվտանգության հայեցակարգը փաստում է. որտեղից վտանգ է սպառնում, իրենց իրավունք են վերապահում միջամտել՝ ապահովելու իրենց շահերն ու քաղաքացիների անվտանգությունը: Մերձավոր Արևելքում առկա իրավիճակին զուգահեռ մեր տարածաշրջանում հնարավոր որևէ բռնկում էական ուշադրության չի արժանանա միջազգային հանրության կողմից: Կարժանանա միայն այն դեպքում, երբ կվտանգվեն արևմտյան երկրների տնտեսական շահերը, ինչը կարող է լինել, օրինակ՝ այն ժամանակ, երբ հայկական կողմը հարվածի Բաքվի գազի ու նավթի խողովակներին»:

Պատմաբանը շեշտեց, որ մեծ հաշվով չպետք է հույս դնել միջազգային հանրության հակազդեցության վրա. «Մեր միակ երաշխիքը մեր զինվորն է ու ազգային համերաշխությունն աշխարհով մեկ»:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում