Անիտա Հախվերդյան. «Ո՞վ է գալիս ինձ հետ սուրճ խմելու». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Երգի պետական թատրոնում մարտի 16–ին և 17–ին համերգային ծրագիր կլինի, որի ընթացքում հնչելու են երգահան Անիտա Հախվերդյանի հեղինակած երգերը: Բոլորին արդեն հայտնի երգեր են հնչելու, սպասվում են նաև երգի պրեմիերաներ: Սպասվելիք համերգի մասին «Փաստ»–ը զրուցել է երգահանի հետ:

– Հետաքրքիր նախաբան կա՝ Անիտա Հախվերդյանի երգերը սուրճի պես տարբեր են: Կպատմե՞ք` ինչպես ստեղծվեց համերգ կազմակերպելու գաղափարը:

– «#ԿոֆեԿենտրոն #Երգ #Անիտա» հեշթեգը բերեց նրան, որ ամեն ինչ կապվեց սուրճի հետ: Մենք ունենք գործընկեր, ով համերգի ժամանակ սուրճ է հյուրասիրելու: Հետաքրքիրը գիտե՞ք որն է: Ես արդեն 20 տարի է աշխատում եմ Երգի թատրոնում, այն կարող եմ իմ տունը համարել: Ես բազմաթիվ մարդկանց կանչում եմ մեր տուն, որ լսեն իրենց ուզած երաժշտությունը: Ինձ թվում է՝ ուրախ կանցնի: Ո՞վ է գալիս ինձ հետ սուրճ խմելու: Դուք գալիս եք Երգի պետական թատրոն սուրճ խմելու, իսկ ձեզ հետ էլ մի բաժակ երգ եք տանում:

Համերգին տարբեր երգիչներ են մասնակցելու: Փորձել ենք ընտրել 300–ից ավելի երգերից ամենահիշվողներն ու սիրվածները:

Մինչ այս երկու ստեղծագործական երեկո է եղել, մեկը 5, մյուսը՝ 10 տարի առաջ: Գրաֆիկ չկա, այս տարի ուղղակի համընկավ: Նոր տարուն որոշեցի՝ այս տարի ուզում եմ շատ հոգնել, որովհետև նախորդ տարի շատ հանգիստ էի ապրում, ճանապարհորդում էի, ինչ ուզում՝ անում էի: Որոշեցի այս տարի շատ աշխատել: Համերգն, ամեն դեպքում, աշխատանք է: Ինձ ստիպեցին համերգ կազմակերպել՝ իմ կամքով չեմ գնացել այդ քայլին: Այսօրվա անհասկանալի երգերի ֆոնին 10, 20 տարի առաջ ստեղծված երգերի նկատմամբ ինչ–որ նոստալգիկ բան կա. «Բա մենք մեծացել ենք այդ երգերով, համերգ չլինի՞, ամոթ չի՞, ինչո՞ւ չես կազմակերպում»: Այսպես ծագեց համերգ կազմակերպելու միտքը: Համերգը ստանդարտ ձևաչափով չի լինելու՝ կլինի ավելի խաղարկային, ավելի մտերմիկ:

– Խոսեցիք նոստալգիկ հիշողությունների մասին: Այսօր երգարվեստում որակի պակաս տեսնո՞ւմ եք:

– Մի հետաքրքիր բան պատմեմ: 1999 թվականն էր: Եղավ «Լուսին» երգի պրեմիերան, որի երաժշտության հեղինակը Արամ Ավագյանն էր, խոսքերինը՝ ես: «Լուսին»–ը բեկում մտցրեց էստրադայի մեջ: Այն ինչ–որ մի նոր բան թելադրեց: Ավելի քաղաքային, ավելի պարզ ու մեղեդային ինչ–որ մի բան առաջարկեց: Շատ լավ հիշում եմ՝ լուսահոգի Տիգրան Նաղդալյանը զանգահարեց ու ասաց՝ ի՞նչ տեքստ ես գրել, այդ ի՞նչ պարզունակ տեքստ ես գրել: Ես, իհարկե, սկզբից նեղսրտեցի:

Շատ հնարավոր է, որ այն երգերի մասին, որոնք հիմա են գրվում և մեզ համար պարզունակ են կամ պրիմիտիվ, 20 տարի հետո ասեն, որ գոհարներ են: Ամեն դեպքում, երգի մեջ գոյություն ունի տրամաբանություն: Եթե շարադրման, թեկուզև մեղեդու մեջ տրամաբանություն չկա… Ամեն դեպքում, այն պետք է լինի տրամաբանական: Բառերի մեջ տեքստի, պատումի առանցքը պետք է լինի, որովհետև երգն, ամեն դեպքում, պատմություն է, պստիկ, երեք րոպեանոց պատմություն: Եթե այդ ամենն ունի երգը՝ ուրեմն արժեքավոր է:

– Կա՞ն ստեղծագործություններ, որոնք, ամեն դեպքում, առանձնացնում եք, և որոնք բեկում էին նաև ձեզ համար:

– Կան իհարկե: Ինչպե՞ս ես սովորաբար գրում երգը: Լսում ես: Չգիտեմ՝ քաղաքի աղմուկ ես լսում, պատմություն ես լսում, կյանքից վերցված բաներ, քո կամ ուրիշի կյանքից ինչ–որ իրավիճակներ ես մտցնում: Երկու հանգամանք կա, որի դեպքում երգն ինձ համար դառնում է սիրելի ու հոգեհարազատ: Առաջին՝ եթե երգի պատումն անմիջապես ինձ հետ է կապված, երկրորդ՝ որ տեխնիկապես բարդ է եղել, և ես այն կատարել եմ:

Գտնում եմ, որ հիմա վաստակել եմ իմ ուզած երաժշտության վրա երգ գրելու իրավունքը: Գրվում է երաժշտություն, հետո մեղեդու վրա գրում ես բառ: Դա է երգի ճիշտ տարբերակը: Իսկ եթե սկզբից կա տեքստ ու հետո են գրում երաժշտությունը, վերջինը սկսում է կաղալ: Եթե երաժշտությունն ինձ դուր չի գալիս, ես միանգամից չեմ գրում, որովհետև ես երգ գրելով չէ, որ գումար եմ վաստակում: Եթե մեղեդին լավն է ՝գրում եմ, եթե դուր չի գալիս, «քիմիա» է՝ այսօրվա հիմարություն, չեմ գրում:

– Ի՞սկ կոմերցիոն երգերը:

– Տեքստի իմաստով կարելի է գրել կոմերցիոն երգ, բայց այդ կոմերցիան այնքան չնչին պետք է լինի: Կոմերցիոնի դեպքում թեմատիկ մի բան պիտի գրես: Հենց սկսում ես այդպիսի բաների մասին մտածել և սկսում ես կոմպրոմիսի գնալ, ու կոմերցիան խեղդում է քեզ, երգդ տապալվում է: Առհասարակ, երբ արվեստում կոմպրոմիսի գնացիր, ամեն ինչ անհաջողության է մատնվում:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում