Գառնիկ Իսագուլյանը ՀՀ նախագահի մյունխենյան հանդիպման և ժողովուրդ–պետություն անվստահության առկա մթնոլորտի մասին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

ՀՀ–ում Արցախի Հանրապետության մշտական ներկայացուցիչ Գառնիկ Իսագուլյանն անդրադառնալով Մյունխենի անվտանգության համաժողովում ՀՀ նախագահի ելույթին՝ նշեց, որ բոլոր ժամանակներում, այդ թվում հատկապես վերջին շրջանի թե՛ նախագահի ելույթները և թե՛ հարց ու պատասխան ձևաչափի ժամանակ հնչեցրած պատասխաններն իրենց հստակ հասցեատերն ունեցել են և ունեն:

«Շատ հստակ էին նաև արցախյան հիմնախնդրին վերաբերող պատասխանները: Հատկապես, թե ինչպիսի զարգացումներ կարող են լինել և որ լուծումն է ամենաճիշտը: Ինչ վերաբերում է Երևանում հնչող քննադատություններին, թե՝ Ալիևի՝ Երևանը Ադրբեջանին պատկանելու մասին անհեթեթ հայտարարությանը ՀՀ նախագահը պետք է համարժեք պատասխաներ, ապա կարծում եմ, որ բոլորն էլ ականատես եղան Ս. Սարգսյանի կոշտ պատասխանին: Եվ կարծում եմ՝ նախագահը շատ ճիշտ գնահատեց պահը և տեղը, թե որտեղ պետք է այդ պատասխանը հնչեցներ: Նախագահի դիտարկումները շատ հստակ էին: Եվ մենք պետք է արձանագրենք մի բան, որ երբեք պետք չէ իրադարձություններից ոչ առաջ, ոչ էլ հետ ընկնել: Պետք է կարողանանք դեպքերին համահունչ գնալ և ամեն ինչ ծառայեցնել ի շահ ու ի նպաստ Հայաստանի ու Արցախի Հանրապետությունների»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը:

Պատասխանելով հարցին, թե ինչու դրսում արձանագրած մեր հաջողությունների արտացոլանքը երկրի ներսում այնքան էլ տեսանելի չէ, նա նշեց, որ դրանք պետք է կամենալ տեսնել: Բերելով սահմանամերձ շրջանների բնակիչների հետ կայացած վերջին շրջանի հանդիպումներից մի օրինակ, նա ասաց, որ իր մոտ այնպիսի տպավորություն է, թե մարդկանց մեջ այնպիսի հոգեբանություն է ձևավորվել, որ նույնիսկ շահ ունենալու առաջարկի դեպքում մարդիկ ինչ–որ բանի չեն վստահում:

«Սահմանամերձ բնակավայրերում վերջին օրերին կայացած հանդիպումների ժամանակ վստահեցնում էինք, որ արտադրություն կազմակերպելու դեպքում արտադրանքի իրացման խնդիրները լուծվելու են պետական ամենաբարձր մակարդակով, աշխատատեղեր բացելու 100%–անոց երաշխիքներ են լինելու, բայց միևնույն է, գյուղացու մոտ կա այնպիսի հոգեբանություն, որ այն, ինչ իրենն է, պետք է իրեն էլ մնա: Այդ հոգեբանական բարդույթը հաղթահարելը բավականին դժվար է: Եվ երբ դիտարկում ես մյուս խնդիրները, պարզ է դառնում, որ բոլոր դեպքերում էլ նույն մոտեցումն է ցուցաբերվում»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը:

Նրա կարծիքով հենց դա է պատճառը, որ նույնիսկ լավ նախաձեռնություններին ժողովուրդն անտարբերությամբ է արձագանքում: Եվ քանի որ շատ հարցեր տեսանելի չեն դառնում լայն հասարակության համար, ուստի մարդիկ ամեն ինչին իրենց տեսանկյունից են մոտենում:

«Հարց է ծագում, մեզանից յուրաքանչյուրն իր մասով՝ որպես պետության քաղաքացի, իր ստանձնած պատասխանատվությունն իրացնում է, թե՝ ոչ: Բայց բոլորն ասում են՝ պետությունը պետք է սա անի, նա անի: Շարքային քաղաքացուց մինչև ամենահարուստ անձինք, օլիգարխները, իշխանավորներից շատ–շատերը, իրենց անձնական խնդիրները լուծելու ժամանակ փորձում են առաջնորդվել ինչ–որ սկզբունքներով, որոնց մեջ հայրենասիրությունն իսպառ բացակայում է: Եվ այդ պարագայում ինչպե՞ս են մարդիկ իրենց իրավունք վերապահում և իշխանություններից արդարություն պահանջում: Ինչպե՞ս հասկանալ այն տրամաբանությունը, որ մարդն ինչ ասես կարող է անել, նույնիսկ կարող է վնաս հասցնել պետությանը, բայց պետությունը պարտավոր է այս կամ այն բանն իր համար անել, որովհետև պարտավոր է: Սահմանադրությամբ իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին: Եվ ժողովուրդն ինքն է իր իշխանությունը ինչ–որ մի ժամանակահատվածով տալիս այս կամ այն քաղաքական ուժին, իր իրավունքն իրացնելու համար: Բայց մեր ժողովուրդը չի ուզում իր իրավունքն իրացնել և բոլոր հարցերի դեպքում միայն իշխանություններին է մեղադրում: Սրանք շատ կարևոր հարցեր են, որոնց վրա ուշադրություն չի դարձվում»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը:

Նա նաև նշեց, որ շատ իշխանավորներ, ընդդիմադիր քաղաքական գործիչներ կամ հասարակական կազմակերպություններ պատեհ պահն ընտրում ու լուն ուղտ են դարձնում, բայց երբ անձնապես իրենցից կախված մի փոքրիկ խնդիր է պետք լինում լուծել, որը կնպաստի և՛ պետության զարգացմանը, և՛ ժողովրդի բարեկեցության բարձրացմանը, իրենք նման նախաձեռնություններին չեն ուզում մասնակցել:

«Երբ ընտրությունների ժամանակ ժողովրդին համոզում ենք, որ իր ձայնը ոչ թե վաճառի, այլ համոզմունքով տա նրան, ում մի քանի տարով կվստահի նաև իր իշխանությունը, այդ ժամանակ արդյո՞ք ժողովուրդն ականջալուր է լինում ասածներին: Եվ դրանից հետո արդյո՞ք մեղավոր չէ, որ իր մոտ ինչ–որ բան այն չէ: Այսինքն, խնդիրներ կան, որոնք մեզանից են կախված, բացի այդ, մարդիկ մի քիչ էլ պետք է նախաձեռնություն ցուցաբերեն: Երբ մարդիկ դառնան այն պատասխանատու քաղաքացիները, ովքեր իրենց վարքով ամեն ինչ ի շահ պետության կանեն, այդ ժամանակ էլ իշխանությունը կփորձի ժողովրդի վստահությունը ստանալ: Պետք է ամեն մեկը հասկանա, որ նման դեպքում իշխանությունները կախված կլինեն ժողովրդի հանդեպ ունեցած վստահությունից: Այդ դեպքում արժեհամակարգ կփոխվի: Իսկ երբ պատեհ առիթի դեպքում մարդիկ փորձում են իրենց անվերապահ նվիրումը ցուցաբերել օրվա իշխանություններին և պատրաստակամություն ցուցաբերել իշխանության ամեն ցանկություն իրականացնելու, դառնում են այն սուբյեկտը, ում նկատմամբ վստահություն այլևս չի կարող լինել: Եվ այդ ժամանակ պատեհ առիթի դեպքում էլ իշխանությունը ոչ թե վստահում է, այլ օգտագործում է մարդկանց: Եվ այդ պարագայում ո՞վ է դառնում մեղավորը»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում