Հանրապետական կուսակցությունը չի կարող ինքնասպան լինել. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր Ազատ Արշակյանը

– Պարոն Արշակյան, օրերս ՀՀ նախագահը ելույթ ունեցավ մեր համայնքապետերի առաջ ու հայտարարեց, որ այլևս չպետք է նրանք գողանան, պետք է լինեն ազնիվ, աշխատեն ազնիվ, մի խոսքով… Ի՞նչ էր դա. հավատա՞նք այդ ամենին:

– Քարոզչություն է: Պրոպագանդա և ագիտացիա:

– Դա նրա ինչի՞ն էր պետք:

– Բայց դա իր գործն է: Այսպես է՝ պետք է գործ արվի և այն քարոզվի հասարակությանը: Պետք է ծրագիր առաջարկվի, և այն կա՛մ կիրականացվի, կա՛մ չի իրականացվի: Եվ ես կարծում եմ, որ սա վերջին տարբերակն է: Քանի որ հնարավոր չէ Հայաստանում պայքարել կոռուպցիայի դեմ: Քանզի Հայաստանում առկա է քաղաքական կոռուպցիա:

Եվ երբ կա քաղաքական կոռուպցիա, և դրա շահառուն Հանրապետական կուսակցությունն է, ապա մի բան պետք է ընդունենք, որ Հանրապետական կուսակցությունը չի կարող ինքնասպան լինել: Նա չի կարող հրաժարվել կոռուպցիայից: Որովհետև եթե հրաժարվում է կոռուպցիայից, ապա հրաժարվում է իշխանությունից: Իսկ իշխանությունից հրաժարվելով՝ ենթարկվելու է պատասխանատվության:

– Իսկ հնարավոր չէ՞ փոփոխությունները սկսել վերևից: Եվ այս դեպքում մտածենք, որ, իրոք, նախագահն անկեղծ էր:

– Նախագահ լինի, վարչապետ, թե Սահմանադրական դատարանի նախագահ, էական չէ: Անձը և նրա պաշտոնը կարևոր չէ այս դեպքում, քանի որ մենք խոսում ենք համակարգի մասին:

Այսինքն՝ Հանրապետական կուսակցությունը ձևավորել է հատուկ իշխանական համակարգ, որի գլխավոր շարժիչ ուժը կոռուպցիան է՝ քաղաքական կոռուպցիան, տնտեսական կոռուպցիան, ֆինանսական կոռուպցիան, նույնիսկ մշակութային կոռուպցիան:

Հենց մշակութային, այո՛: Օրինակ, վերջերս «Խավարում» ցուցահանդեսը փակվեց մշակույթի նախարարի հրահանգով: Այն դեպքում, երբ նման ցուցահանդեսի նախաձեռնողը հենց այդ նախարարությունը պետք է լիներ:

Այսօր Ռուսաստանի նախագահը բարձր պարգևի արժանացրեց իրավապաշտպաններին, ովքեր սրությամբ քննադատում են հենց Պուտինին:

Այսինքն՝ մարդու իրավունքների պաշտպանին նախագահն ինքն ասաց՝ ե՛ս եմ քո գործընկերը և ես եմ մարդու իրավունքների իսկական պաշտպանը և ես քեզ պաշտպանում եմ տեղական իշխանիկների, բռնակալների, ոստիկանների, դատախազների հարձակումներից:

Իսկ մեզ մոտ՝ մեր երկրում, մարդու իրավունքների պաշտպանության օր գոյություն չունի, չկա տոնացույցում: Եվ այս փաստը հենց խոսում է մշակութային կոռուպցիայի մասին: Այսինքն՝ չկա այն կուլտուրան, երբ հարգում ես հակառակորդիդ, ընդդիմախոսիդ: Եվ սրանով ուզում եմ ասել, որ այս ամեն կոռուպցիաների մեջ գլխավոր կոռուպցիան քաղաքականն է: Եվ անհնար է գյուղում պայքարել կոռուպցիայի դեմ՝ չպայքարելով քաղաքական, մշակութային և մյուս կոռուպցիաների դեմ:

– Բայց չմոռանանք, որ մենք Եվրամիության հետ շրջանակային համաձայնագիր ենք կնքել: Պատրաստակամություն ենք հայտնել պայքարել բացասական երևույթների դեմ, մի խոսքով՝ փոխվել: Գուցե սա հենց այս թեմաների մե՞ջ է:

– Ոչ: Ոչ թե փոխվել է նշանակում, այլ ընթանում է այդ խոստումներին համապատասխան քարոզչություն:

Գործ լինել չի կարող: Քանզի գործ անել, կնշանակի հրաժարվել իշխանությունից և ենթարկվել պատասխանատվության: Իսկ նման բանը կամավոր չի լինում:

– Ճանապարհը ո՞րն է լինելու. ինչպե՞ս կարող ենք դուրս գալ կոռուպցիոն այս վիճակներից:

– Մեզ կոռուպցիա է պարտադրում նաև Եվրասիական միությունը, որի մանրակերտն ենք ըստ էության: Ինչ կատարվում է այնտեղ, նույնը կատարվում է նաև այստեղ՝ մեզ մոտ:

Եթե մնալու ենք այդ միության մեջ և կախվածության մեջ ենք գտնվելու նրանից, ապա եթե այնտեղ մի բան փոխվի, այստեղ էլ կփոխվի:

Իսկ եթե մենք չմնանք այդ միությունից կախվածության մեջ և ստանանք իրական անկախություն, ապա մեր գործն առավել հեշտ կլինի: Մենք մեր պետությունը կկառուցենք ճիշտ այնպես, ինչպիսին որ ուզում ենք այն լինի: Այն է՝ կունենանք ազատ, արդար, ժողովրդավարական, սոցիալական և իրավական պետություն:

Իսկ քանի դեռ մենք բռնապետությունների ակումբից քաղաքական, տնտեսական, ֆինանսական, ռազմական կախվածության մեջ ենք, լրջորեն խոսել Հայաստանի ինքնուրույն վարքագծի մասին, միամտություն կլինի:

  Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում