Ինչո՞ւ է ընդդիմությանը «քլնգելը» դարձել «մոդայիկ», և ի՞նչ է իրականում սպասում հասարակությունը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ներկայիս քաղաքական իրողություններում ընդդիմադիր դաշտի անվտանգ ու հետևողական քննադատությունը վերածվել է հանրային դիսկուրսի հարմարավետ, սակայն արդյունավետությունից զուրկ բաղադրիչի, որը որևէ կերպ չի նպաստում ճգնաժամային իրավիճակի հանգուցալուծմանը։

Այս համատեքստում խորհրդարանական մանդատները պահպանելու կամ դրանցից հրաժարվելու վերաբերյալ տևական բանավեճերը կորցնում են իրենց քաղաքական քաշն ու բովանդակությունը, քանի որ առաջնային խնդիրը ոչ թե կարգավիճակային քայլերն են, այլ հստակ, հայեցակարգային և գործնական ծրագրի առկայությունն ու դրա անհապաղ կենսագործումը։ Հենց ռազմավարական գործողությունների բացակայությունն ու անորոշությունն են հանդիսանում հանրության բանական հատվածի հիասթափության և քաղաքական ապատիայի հիմնական պատճառը։ Ուստի, զերծ մնալով ընդդիմությանը պոպուլիստական թիրախավորման ենթարկելուց և գիտակցելով ստեղծված բարդ պայմանները՝ անհրաժեշտ է արձանագրել, որ հասարակության ակնկալիքները պետք է տեղափոխվեն որակական այլ հարթություն։ Հանրությունը պետք է պահանջի ոչ թե իրավիճակային կամ խորհրդանշական ժեստեր, այլ բացառապես կազմակերպված, համակարգային և ինստիտուցիոնալ պայքար, որն ունակ է գեներացնել շոշափելի ու չափելի արդյունքներ։

Այս մոտեցումն առավել քան հրատապ է դառնում այն պատճառով, որ գործող քաղաքական համակարգի պայմաններում իշխանության ամեն մի օրն ուղեկցվում է թիրախային ձերբակալություններով, վարչական ու իրավական ճնշումներով և ռեպրեսիվ մեթոդների կիրառմամբ։ Նմանատիպ դինամիկայի պահպանման և համապատասխան ինստիտուցիոնալ հակակշիռների բացակայության դեպքում հեռանկարը դառնում է խիստ մտահոգիչ, քանի որ երկրում քաղաքական դիմադրության դաշտը կարող է ամբողջությամբ չեզոքացվել՝ հանգեցնելով այլախոհության բացարձակ կլանմանը կալանավայրերի և քրեական հետապնդումների համակարգի կողմից։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում