Բան ես ասում՝ ասա. որ չես ասում, էլ ինչո՞ւ ես ասում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ասեմ–չասեմ, ասեմ–չասեմ, ասեմ, ի վերջո՝ չասեմ….

Նաև այսպես է ընթանում մեր երկրում քաղաքական խաղը:

Բա՜, գիտե՞ք, ես գիտեմ, թե որ պաշտոնյան է թռել Լուսին ու այնտեղ մնացել հինգ օր՝ չորսի փոխարեն: Բայց չեմ ասում նրա անունը: Եթե այնպես անեք, որ ես էլ Մարս թռչեմ, անպայման անունը կտամ:

Ահա, այսպիսի խաղեր: Ու հասարակության հետաքրքրությունը վառվում է: Շիկանում է մարդկանց ոգևորությունը, խանդավառ–խանդավառ հավաքվում են հարցի վրա և քննում ու քննում են:

Միշտ մտածել եմ, թե այս մարդիկ ի՞նչ են մտածում կամ ինչո՞վ են մտածում, եթե գիտեն մի բան ու չեն ասում: Եթե գիտեք՝ ասեք: Եթե չեք ասում, էլ ձեր այդ մասին տեղեկացնելու իմաստը ո՞րն է:

Կամ եթե դուք այնքան սկզբունքային, քաղաքացիական պինդ նկարագրով անձնավորություն եք, եթե մի վատ բան գիտեք ձեր երկրի պաշտոնյայի մասին, գիտեք փաստեր, որոնք կվնասեն ձեր երկիրը, ձեր ժողովրդին ու հասարակությանը, ապա հրապարակեք, որ այն կանխվի–վերացվի: Կամ եթե գիտեք, թե ինչ–որ մի մարդ արել է այս–այս բաները, ապա կրկին ասեք ո՞վ է, որպեսզի ձեռքը բռնող լինի:

Թե չէ «գիտեմ, բայց չեմ ասում»–ը ո՞րն է: Այդ դեպքում դուք անողից ինչո՞վ եք լավը: Կարծեմ Քրեական օրենսգրքում այսպիսի բան կա, որ հանցանքը թաքցնողն ինքն էլ է հանցագործ:

Հիմա մեր երկրում այս ինչ իրադարձություն է այս մի քանի օրը. նախկին պաշտպանության նախարարի սիրունատես տիկինը, իր՝ է՛լ ավելի սիրունատես նկարը հրապարկելով, ասում է, որ մեր պաշտոնյաներից ինչ–որ մեկը չի ծառայել բանակում. ինքը տեղյակ է այդ մասին: Ու նույն այդ մարդը, դոշը դեմ տված, զինապարտության օրինագիծն է պաշտպանում:

Պա՛հ, ինչպիսի՞ նորություն: Ես կասեի՝ ցնցո՛ղ նորություն: Կարծես մենք չգիտենք, որ մեր պաշտոնյաները չեն ծառայել բանակում ու, դրանով հանդերձ, եթե տեղը գա, ամենքին՝ բանակում ծառայողին էլ, տո անգամ կռիվներում զոհվածներին էլ հետմահու հայրենասիրական դասեր կտան:

Այստեղ, տիկին, կարևորը քո ասած մարդու անունն էր, որ պետք է հրապարակեիր: Եթե չես հրապարակում, ապա բա ե՞ս ինչքան մարդու անուն գիտեմ, որ… Բայց չե՛մ ասում:

Ու այս էութենազուրկ, թույլ տվեք այս փքուն ու դժվարարտասանելի բառն օգտագործել, հայտարարությունից հետո նրանք, ում պետք էր այս հայտարարությունը, ի՜նչ եռուզեռի մեջ են ընկել: Ասում են, խոսում են, քննում ու քննարկում են: Ում ուզում են՝ տեսնում են տվյալ ասված–չասված պաշտոնյայի անհայտ անվան տակ: Ու… իրենց հունձն են անում. հաստատ սա ա՛յս մեկն է:

Մյուս քաղաքական ուժն էլ վերմակն իր վրա է քաշում՝ չէ՛, հաստատ ա՛յս մեկն է: Նա էլ նրա անունն է տալիս, ում դեմքին երեկ քամահրանք նկատեց, երբ ամբիոնը գրկած, ազգի դարդերն էր մեկիկ–մեկիկ թվարկում ու մարդկանց սիրտը լացացնում:

Ու… այսպես՝ շարունակ:

Է՜, եղա՞վ: Բան ես ասում՝ ասա: Որ չես ասում, էլ ինչո՞ւ ես ասում:

Հ. Գ. Գուցե այս դեպքի համար չէ, բայց չմոռանանք, որ ասեմ–չասեմի մեթոդը լավ էլ աշխատում է: Մարդիկ, հայտնել–չհայտնել սպառնալով, սեփական հարցերն էլ կարող են լուծել: Ու հավանաբար նաև լուծում են:

Հիշում եք, չէ՞, ինչպիսի ցուցակներ են ժամանակ առ ժամանակ խոստացել, որ կհրապարակեն: Ինչպիսի գունավոր ու ոչ գունավոր կողմնորոշումներով մարդկանց են ցանկացել անարգանքի սյունին գամել: Բայց… վերջին պահին հրաժարվել են: Երևի առևտուրը հաջող է անցել:

Ի վայելումն:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում