Դառը զրույց վարպետի հետ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է ռեժիսոր, ՀՀ ժողովրդական արտիստ, պրոֆեսոր Նիկոլայ Ծատուրյանը

– Պարոն Ծատուրյան, մենք 10 հազար դրամ ընտրակաշառքը վերցրինք, կերանք–պրծանք, բա հետո՞…

– Ի՞նձ եք հարցնում. ես չեմ վերցրել, ոչ էլ տվել եմ:

– Դե, եսիմ. բոլորս էլ վերցրել ենք, էլի: Այսպես` ազգովի, հասարակությունը:

– Ամեն ազգ արժանի է իր թագավորին, ամեն թագավոր արժանի է իր ազգին:

– Բա հիմա փակ շրջանակ է. ո՞նց դուրս գանք այդ շրջանակից:

– Պետք է մտածեին ու չվերցնեին: Ի՞նչ ասեմ:

– Դե, հիմա վերցրել են: Մի բան պետք է անե՞նք, թե չէ: Մի տեղից պետք է ճեղքվի, չէ՞, այդ շրջագիծը:

– Պետք չի, որ ճեղքվի: Թող այդպես էլ մնան: Ու թող սատկեն:

– Այդպես մի ասեք: Դե, կարող է չեն հասկացել, կարող է…

– Քանի՞ անգամ չեն հասկանում, քանի՛ անգամ: Մի անգամ չէ, որ չեն հասկացել:

Համենայն դեպս, այդ վերցնողները հանկարծ թող չբողոքեն:

– Հիմա ավելի շատ վերցնո՞ղն է մեղավոր, թե` տվողը:

– Երկուսն էլ նույն զիբիլն են:

– Բա այն կողքի կանգնած մարդիկ` ես, Դուք, որ չենք վերցրել, ի՞նչ անենք. դրանց պատճառով գնանք–կորչե՞նք:

– Դե, հիմա մարդիկ գտնում են ձևը. թողնում–գնում են այստեղից:

– Մնացածի ճանապարհն էլ դուրսն է, հա՞, այդ դեպքում:

– Հա՛, հա՛:

– Է, դա լավ չի: Բա վերջում այս հողի վրա ովքե՞ր մնան:

– Ոչ մեկն էլ թող չմնա: Կմտնեն քրդերն ու կապրեն այստեղ:

– Հենց պետություն էլ ուզում են ստեղծել: Մեր հողերն էլ` խնդրեմ…

– Այո՛, այո՛: Բա, իհարկե…

Թուրքիան այնքան խելոք էր, որ ադրբեջանցիներին ասել էր` ոչ մի պատերազմ պետք էլ չէ: Հեսա Հայաստանը լրիվ կդատարկվի, կգաք հանգիստ կմտնեք:

– Իսկապես, դրանց ռազմավարությունն ու դիվանագիտությունը մեծ առումով արդյունք տալիս են: Իսկ մենք չենք կարողանում ջոկել, թե ո՞նց ապրենք: Մեր ստամոքսից այն կողմ չենք մտածում:

– Էն էլ մտածում ենք էսօրվա, շատ–շատ` վաղվա ստամոքսի մասին, ո՛չ հետագայի: Էսօր լավ եմ` պրծավ գնաց:

Դրա համար էլ երկիր չդարձանք:

– Հա՛, էլի. շատ ենք աչքածակ դարձել: Հինգ միլիոն ունեմ` վեցն էլ ունենամ: Ի՞նչ եմ անելու այդ վեցերորդը, երբ հինգ միլիոնը չեմ կարող իմ կյանքի ընթացքում ծախսել: Միշտ չեմ կարողացել հասկանալ սա: Դուք հասկացե՞լ եք, գիտե՞ք դրա բացատրությունը: Ո՞նց են իրենք մտածում:

– Չեն մտածում նրանք: Փող ա, որ դիզում են:

– Իսկ ի՞նչ եք կարծում` մեր այս փող դիզողները դրսում, ուրիշ ժողովուրդների մեջ, ուրիշ ժողովուրդների հաշվին էլ կկարողանա՞ն փող դիզել, թե մենակ սեփական ժողովրդի հաշվին են դիզում` սեփական ժողովրդի կաշին քերթելով:

– Էնքան են դիզել, որ իրենց պե՞տք է արդեն ուրիշ տեղից էլ դիզեն: Դա հերիք կանի իրենց թոռներին էլ, ծոռներին էլ:

Հետո նրանք շատ լավ հասկանում են, որ այս ժողովուրդը կգնա, կգնա, կգնա, և արդեն շատ քիչ ժողովուրդ կմնա: Իրենք էլ արդեն գնած կղզիներ ունեն, այլ քաղաքներում տներ ունեն, կնստեն ինքնաթիռ ու կթռչեն–կգնան այնտեղ: …Մնացող ժողովրդի հերն էլ անիծած:

– Դե, ժողովրդի վերցրած 10 հազար դրամն էլ արդեն պրծած կլինի…

– Ա՜հ… էդ փողը վերցնելու մյուս օրն է պրծել: Հազար անգամ ասվեց` մի վերցրեք, մի վերցրեք…

Չ՜է, սա ազգ չի: Սրան էլ արժանի է լրիվ:

– Շատ տխուր մտքեր ունեք, պարոն Ծատուրյան:

– Է, հիմա ի՞նչ ասեմ: Չե՞մ տեսնում, թե ինչ է կատարվում: Հետո հիվանդ եմ, դա էլ է նպաստում, որ տրամադրությունս այդքան վատ լինի:

– Ավելի է մութը խտացել:

Լա՛վ, մի լուսավոր բան ասեք` վերջացնենք մեր զրույցը:

– Լուսավո՞ր: Թատրոն ունեմ` Գյումրիի թատրոնը: Եվ շատ լավ վիճակ է թատրոնում: Դրա համար շատ ուրախ եմ:

– Ինչո՞վ է լավ վիճակը:

– Լավ է, որովհետև գալիս է հանդիսատես: Լեփլեցուն դահլիճ, լավ ներկայացումներ: Գրվում են թատերախոսականներ: Շատ համերաշխ կոլեկտիվ:

– Ընտիր է: Եթե հատկապես թատերախոսականներ կան: Վաղուց դրա մասին չէինք լսել: Հուսանք, որ լույսը սկսվի Գյումրիի մշակութային այդ ճառագայթների՞ց…

– Այո՛, այո՛, այո՛: Ոչ մի բանի հետ կապ չունենանք` մենք մեզ համար աշխատենք:

 Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում