«Ինձ հաջողվեց իրավիճակը ճիշտ գնահատել ու դեպրեսիայի մեջ չընկնել»․ Մայա Պողոսյանը՝ անձնային աճի, կյանքի այս փուլի ու որդու հետ հարաբերությունների մասին

Tert.am Life-ը գրում է

Մայա Պողոսյանի կյանքում կարանտինի այս շրջանը հագեցած է եղել տարատեսակ նորություններով ու իրադարձություններով։ Ավելի վաղ նա և Ավետիս Խախամյանը հայտարարեցին ամուսնալուծության մասին։ Պարտադիր մեկուսացումը, ըստ Մայայի, յուրաքանչյուր անհատի կյանքում մեծ հետք է թողնելու հոգեբանական տեսանկյունից։ Մայան, ով հոգեբանի կրթություն ունի, նշեց, որ մարդկանց համար սա հնարավորություն էր մենակ մնալու միջոցով ծանոթանալու իրենց «ես»-ին, գնահատելու իրենց դերակատարումն ընտանիքում, անձնային աճ ապրելու, անգամ, վայելելու այն ամենը, ինչը կյանքի խենթ ռիթմը թույլ չէր տալիս։

Մեկուսացման մասնակի ավարտից հետո Մայան Tert.am Life-ի հետ ամփոփել է անցած երկու ամիսը, որոնք իր զգայական կյանքում բավականին հագեցած ու տարբեր են եղել, նա կիսել է իր մտորումները, հետևությունները, անհանգստությունն ու ձեռք բերած փորձը։

Հասկացա, որ ուղղակի ձանձրացել եմ ոլորտից

Մեծացել եմ մի ընտանիքում, որտեղ բոլորն արվեստի հետ կապ ունեին՝ մայրս դաշնամուր էր նվագում, հայրս գեղանկարչությամբ էր զբաղվում։ Նորաձևությունը սկսեցի ընկալել իբրև արվեստի մի ճյուղ: Կարծում եմ, հենց այդպես էլ կա։ Երեք երեխա ենք, մեզնից որևէ մեկն առաջին մասնագիտությամբ արվեստի ուղղությունը չէր ընտրել, սակայն հետագայում բոլորս էլ թեքվեցինք դեպի դա։ Մեր մանկության տարիներին, երբ ամեն ինչ այսքան տարածված ու բաց չէր, մայրիկս ինձ արվեստի խմբակների էր տանում։ Սկզբում դժկամությամբ էի հաճախում, ուղղակի մայրիկս էր այդպես ցանկանում, սակայն եկավ մի ընթացք, երբ հասկացա, որ պետք է լինեմ այդ ոլորտում՝ մեծ երազանքներով, նպատակներով ու ակնկալիքներով։ Սկսեցի առաջարկներ ստանալ տարատեսակ մրցույթներից ու նորաձևության ոլորտում բավականին հայտնի անհատներից։ Հիմա խորապես մտածում եմ ու հասկանում, նորաձևությունն ինձ համար իսկապես արվեստ է, ես դրան այդպես էլ վերաբերվել ու վերաբերվում եմ։ Ես հաստատվեցի ոլորտում, սկսեցի աշխատել, սակայն եկավ մի պահ, երբ ուղղակի հասկացա, որ մեր շուկան միջազգային փորձն ամբողջությամբ չի կարողանում ընդունել, ադապտացնել։ Ռեսուրս, հնարավորություններ, մարդիկ․․․ այս ամենը մեզ մոտ քիչ է և չենք կարող որևէ մեկին մեղադրել։ Ես, լինելով պերֆեկցիոնիստ, ակնկալում էի պրոֆեսիոնալ մակարդակ, սակայն չնայած ներկայիս քանակին, որակական բաց կա՝ սիրողական մակարդակ է։ Այն պատկերը չէ, որն օրինակ Վրաստանում է։ Ես ոլորտից ձանձրացա, բայց ոչ նորաձևությունից, ոճից, բեմից, ֆոտոշարքերից։ Տարիներ շարունակ եղել եմ այդ ամենի կիզակետում ու հասկացել պարզ ճշմարտություն՝ պետք է ադապտացվել միջազգային շուկային։ Որքան էլ փորձեմ լավատեսորեն տրամադրվել, փաստը մեկն է՝ մեր շուկան փոքր է։ Հանգիստ եմ, որովհետև երկար ժամանակ չեմ հանձնվել ու փորձել եմ գնալ մինչև վերջ։

Շարունակությունը՝ այստեղ