Իշխանությունները եթե հիմա չհեռանան, ապա կհեռանան ավելի ուշ` շատ ավելի ծանր պայմաններով. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է նախկին Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր Ազատ Արշակյանը

– Պարոն Արշակյան, Ձեր կարծիքով Վարդան Օսկանյանի որդու ձերբակալությունն ունի՞ քաղաքական ենթատեքստ:

– Այժմ պատգամավորության բոլոր թեկնածուների, ընտրություններին մասնակցող բոլոր կուսակցությունների, դաշինքների հետ կապված որևէ բան անպայման քաղաքական ենթատեքստ ունի: Սա ընդունենք որպես հիմք: Իսկ ինչ վերաբերում է մեր իրավապահներին ու արդարադատության համակարգին ընդհանրապես, ես նրանց վերաբերյալ ունեմ հատուկ կարծիք: Դրանք վատ որակի են, քաղաքականացված են, քրեականացված են և օլիգարխիականացված են: Նշանակում է, եթե որևէ մեկն իսկապես քրեական դրդապատճառներով է հետապնդվում, միևնույն է, ես նրանց չեմ վստահում:
Իսկ ինչ վերաբերում է կոնկրետ այս դեպքին, իհարկե, այն ունի քաղաքական նկատառում: Ուղղակի ճնշում է Վարդան Օսկանյանի և նրանց հայտնի դաշինքի նկատմամբ:

– Բայց շատ պրիմիտիվ չէ՞ մեթոդը: Արդեն հնացած, ծեծված, մարդկանց մոտ քամահրանք առաջացնող: Եվ ինչ–որ տեղ վերջնարդյունքում գուցե այդ փաստն աշխատի հենց դաշինքի՞ օգտին:

– Հիմա ցուգցվանգ է իշխանության համար: Ինչ ուզում է անեն` լռություն պահպանեն և իրենց կոռեկտ պահեն, իրենց վնաս է: Դեպրեսիաների, բռնության, ճնշումների գնան` իրենց վնաս է: Որովհետև նրանք արդեն բոլոր սահմաններն անցել են: Ինչ ուզում է անեն` նրանք պետք է պարտվեն և հեռանան: Եթե չհեռանան հիմա, ապա ավելի ուշ կհեռանան շատ ավելի ծանր պայմաններով: Նորից կրկնեմ` ինչ էլ որ անեն, իրենց վնաս է լինելու:

– Իսկ Դուք չե՞ք կիսում ժողովրդի պեսիմիզմը նախկին պաշտոնյաների այս դաշինքի վերաբերյալ:

– Իհարկե, կիսում եմ: Բայց մենք դա պետք է սովորենք. արդեն 25 տարի է ապրում ենք ժողովրդավարական երկրում: Ճիշտ է` կիսաժողովրդավարական, կիսաբռնապետական: Բայց պետք է իմանանք, որ իշխանությունը միայն նորելուկների համար չէ: Այնպես չէ, որ դպրոցն ու բուհն ավարտեցին ու մարդիկ դարձան իշխանություն:
Իշխանության մեջ, այո, որոշակի աստիճանով թարմ ուժեր պետք է մտնեն: Բայց հներն էլ պետք է կրկնվեն: Այսպես է` իշխանությունը հետ է գնում` դառնում է ընդդիմություն, հետո գալիս է առաջ` դառնում է իշխանություն: Եվ ամեն անգամ` պայմանական ասած, 25–30 տոկոս թարմ ուժերով:
Եվ սերնդափոխությունը տեղի է ունենում սահուն: Եվ անպայման նախկին իշխանությունները կրկին պետք է պայքարեն, ռևանշ վերցնեն: Քաղաքականության մեջ ռևանշիզմը թույլատրվում է, այն նորմալ բան է:

– Եթե ընդհանուր հայացք գցենք ընտրացուցակների վրա, ի՞նչ որակի քաղաքական էլիտա ենք մենք ցանկանում ձևավորել:

– Այն է հետաքրքիր, որ մասամբ նոր մարդիկ կան: Հները կան, որոնք նորովի են մոտենում հարցին և առաջարկում են նոր ծրագրեր: Եվ, ցավոք սրտի, կան քրեաօլիգարխիկ տարրեր, որոնք կառչել են իշխանությունից: Ես դա էլ եմ բնական համարում: Քանզի նրանք եթե իշխանություն չունեցան, կհայտնվեն իրավապահ մարմինների ուշադրության կենտրոնում: Եվ կարծում եմ, որ բավականին մեծ տոկոս է կազմում հենց այս` քրեաօլիգարխիկ տարրը: Ճիշտ է, պակասել են որոշ չափով, բայց էլի շատ են:
Այսինքն` քաղաքական վերնախավը, որպես այդպիսին, թերի է: Այն է` քաղաքական չէ: Սա ես ասում եմ` ելնելով ներկայացված ցուցակներից:

– Այնուամենայնիվ կա՞ էվոլյուցիա:

– Այո, կա: Ակնհայտորեն կան մի քանի խմբեր, որոնք նոր մարդիկ են` որոշակի քաղաքական հմտություններով: Նրանք եղել են հասարակական ակտիվիստներ: Մենք նրանց արդեն գիտենք: Հասարակական գործունեության մեջ իրենց մասնակցությունն արդեն ցույց են տվել:
Նախ` քաղաքական գործընթացներին ա՛յս մարդկանց մասնակցությունն է ինձ հույս ներշնչում: Եվ երկրորդ` քանի որ քրեաօլիգարխիկ համակարգը ճաքեր է տալիս, իրենց մեջ ևս սկսվում է ներքին մրցակցություն: Եվ այդ մրցակցությունը կարող է շատ հետաքրքիր և դրական արդյունք տալ: Այն տեղ է բացում քաղաքական այլ ուժերի համար:
Սրանք են, որ ինձ լավատեսություն են ներշնչում:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: