Քյավառցին ողջ-ողջ այրել էր աներձագին․ դաժան սպանությունից 27 տարի անց

1990 թվականի մայիսի 6-ին Կամոյի շրջանի անտառտնտեսության Նորադուզի հատվածում, ճանապարհից մոտ երկու կիլոմետր դեպի անտառի խորքը, մի փոքրիկ բացատում հայտնաբերվել էր մահամերձ մի տղամարդ: Նա լրիվ մերկ էր, մարմինը հրկիզել էին, բայց կրակը հանգել էր, տղամարդը դեռևս շնչում էր…

Մահամերձին տեղափոխել էին Կամոյի կենտրոնական հիվանդանոց:

Չնայած անհայտ տղամարդու օրհասական վիճակին, նա ինչ-որ վանկեր էր արտաբերում, փորձում էր ինչ-որ բան հայտնել իրեն շրջապատած ոստիկաններին ու բժիշկներին:

Տղամարդու կողմից արտաբերված վանկերը ի մի բերելով՝ իրավապահները ենթադրել էին, որ նա Մասիսի կամ Մարտունու շրջանի բնակիչ է, անունը՝ Դավո, Դավիթ…

Բժիշկների ջանքերն արդյունք չէին տվել: Տղամարդը մահացել էր…

Մասիսի շրջան մեկնած օպերատիվ խումբը հաջորդ օրը պարզել էր, որ հիվանդանոցում մահացած տղամարդը Ղուկասավան գյուղի բնակիչ, տաքսու վարորդ Դավիթ Մ.-ն էր:

Սպանվածի հարազատների հարցաքննությունների ժամանակ իրավապահների ուշադրությունը գրավել էր նրա քրոջ ամուսինը՝ Ժուլիվերը: Մտաբերել էին՝ երբ մահամերձ Դավիթին հարցրել էին՝ ո՞վ է նրան այդ վիճակին հասցրել, նա արտաբերել էր. «Ժու-ու-ու-լ»: Այն ժամանակ մտածել էին, որ այրվածքներից տառապող Դավիթը ջուր է ուզում…

Ժուլիվեր Հ.-ն նախկինում մի քանի անգամ դատապարտված էր: Հարցաքննությունների ժամանակ հարցերին պատասխանում էր կակազելով, անհանգիստ շուռումուռ գալով, խճճվելով ու սայթաքելով:

Ի վերջո, հարցաքննություններից մեկի ժամանակ նա խոստովանել էր, որ ինքն է սպանել Դավիթին, ասել էր, թե մենակ է արել… Սակայն քննությամբ բացահայտվել էին նաև նրա հանցակիցները:

Ժուլիվերի կենսագրության որոշ էջեր ուշագրավ էին եղել գործը քննողների համար:

1987 թվականին 20-ամյա Ժուլիվերն ամուսնացել էր անչափահաս աղջկա հետ:

1989 թվականին նա լքել էր կնոջն ու երկու երեխաներին և բնակություն էր հաստատել սիրուհու՝ Ղուկասավանի բնակչուհի, երկու երեխաների մայր, այրի Արաքսյայի հայրական տանը: Այդ տանը գրանցված ապրում էր նաև Արաքսյայի եղբայր Դավիթ Մ.-ն:

Արաքսյայի ծնողներն ու եղբայրը դեմ էին եղել, որ Արաքսյան ապրի Ժուլիվերի հետ: Բայց Արաքսյան համառել էր:

Դավիթը, չցանկանալով քրոջ հետ ապրել նույն տանը, առաջարկել էր, որ քույրը որպես նվիրատվություն՝ տունը ձևակերպի իր անունով: Դավիթը քրոջն ու Ժուլիվերին առաջարկել է նոր հողամաս ստանալ ու իրենց համար տուն կառուցել կամ տեղափոխվել Վարդենիս ու հաստատվել լքված տներից մեկում:

Արաքսյան ու Ժուլիվերը չէին ընդունել Դավիթի առաջարկը, տան շուրջ նրանց վեճերը պարբերաբար կրկնվել էին:

Հերթական վեճը տեղի էր ունեցել 1990 թվականի մայիսի սկզբին:

Եվ Ժուլիվերը որոշել էր տան նկատմամբ Դավիթի ունեցած հավակնություններին վերջ տալ՝ նրան սպանելու միջոցով:

Ժուլիվերը համաձայնության էր եկել իր 33-ամյա ազգական Հրաչյա Մ.-ի ու 28-ամյա ծանոթի՝ Ռուբեն Վ.-ի հետ՝ վերջինիս խոստանալով վարձահատույց լինել՝ սպանությունից հետո նրան տալ տուժողի մոտ եղած ամբողջ գումարը:

Ըստ Ժուլիվերի ծրագրի՝ Դավիթին պիտի քնաբեր դեղի միջոցով քնեցնեին, ապա մի որևէ բարձունքից նրա վարած տաքսին պիտի գլորեին՝ ստեղծելով դժբախտ պատահարի տպավորություն:

Ժուլիվերը խնդրել էր տաքսու վարորդ Դավիթին, որ շտապ գործով՝ աշխատանքային գրքույկը վերցնելու նպատակով իրեն տաքսիով տանի Հրազդան:

Մայիսի 6-ին, ժամը 11-ի սահմաններում Դավիթը մեքենայով գնացել էր Ժուլիվերի ասած վայրը: Ժուլիվերը մենակ չէր այնտեղ: Հրաչյային ու Ռուբենին նա ծանոթացրել էր Դավիթին՝ որպես իր բանակի ընկերների: Ասել էր, որ ընկերներն էլ պիտի իրենց հետ մեկնեն:

Ճանապարհին Ժուլիվերն ու ընկերները ուտելիք, լիմոնադ, կոնյակ էին գնել:

Երբ խանութ էին մտել կոնյակ գնելու, Դավիթն էլ էր գնացել նրանց հետ, իսկ Ռուբենը մենակ էր մնացել մեքենայի մեջ: Նա լիմոնադի շշերից մեկի մեջ քնաբեր դեղ էր լցրել:

Հրազդան չհասած՝ ուղևորները Դավիթին առաջարկել էին ճանապարհից թեքվել ու դաշտում հաց ուտել:

Քնաբերով լիմոնադը հրամցրել էին Դավիթին, բայց նա այդ լիմոնադից քիչ էր խմել, դժգոհել էր, որ լիմոնադը նստվածք ունի:
Ճանապարհը շարունակել էին: Երբ Դավիթը վատ էր զգացել, ղեկը զիջել էր Ժուլիվերին: Բայց մինչև Հրազդան հասնելը հանցախումբը չէր կարողացել իրականացնել հանցավոր մտադրությունը, որովհետև Դավիթը խոր չէր քնել:

Ճանապարհը շարունակել էին դեպի Կամո: Ճանապարհից շեղվել, մտել էին լճամերձ անտառը, խորացել էին երկու կիլոմետր՝ սպանության համար «հարմար» տեղ ընտրելով:

Երեքով կոնյակ էին խմել: Հրաչյան կոնյակի շշով հարվածել էր Դավիթի գլխին,այդպես շշմեցրել էին նրան ու սկսել էին չպաշտպանվող զոհի դաժան ծեծը:

Երբ Դավիթը գիտակցությունը կորցրել էր, որոշել էին հրկիզել նրան՝ սպանել հրկիզելու եղանակով: Նախ մերկացրել էին Դավիթին: Ռուբենը բենզինով տարա էր հանել մեքենայի բեռնախցիկից, բենզին էին լցրել զոհի վրա: Ժուլիվերը մոտեցրել էր լուցկին…

Իրենց «գործը» ավարտված համարելով՝ նրանք Դավիթի տաքսիով մեկնել էին Երևան: Հանցագործության հետքերը խճճելու նպատակով Դավիթի մեքենան թողել էին Նորքի «Ծիծեռնակ» հյուրանոցի մոտ, իրենք հեռացել էին…

ՀՀ գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիայի՝ 1992 թվականի ապրիլի 21-ի դատավճռով երեք ամբաստանյալները՝ Ժուլիվերը, Հրաչյան ու Ռուբենը մեղավոր էին ճանաչվել ծանրացուցիչ հանգամանքներում կատարած սպանության համար՝ այն ժամանակվա քրեական օրենսգրքի 99 հոդվածի 1-ին և 6-րդ կետերով:

Ժուլիվեր Հ.-ն դատապարտվել էր մահապատժի, իսկ Հրաչյա Մ.-ն ու Ռուբեն Վ.-ն՝ 15-ական տարի ազատազրկման:

1990 թվականին կատարված դաժան սպանությունը հիշեցնում է արդեն մեր օրերում փորձագետ Կարեն Վարդանյանի սպանությունը՝ համարյա նույն ձեռագրով, շահադիտական դրդումներով ու անգթությամբ…