«Մի­ան­շա­նակ պետք է լի­նի մրցակ­ցու­թյուն, բայց այդ մրցակ­ցու­թյու­նը պետք է կար­գա­վոր­վի պե­տու­թյան կող­մից»

Վերջին շրջանում գնալով բարձրանում են բուժհաստատությունների կողմից տրամադրվող ծառայությունների գները: Քիչ չեն դեպքերը, երբ շտապօգնության մեքենայով հիվանդանոց հասցված և միայն օրվա կեսը մնացած հիվանդից ամբողջ օրվա համար են ծառայության գումար պահանջում: Ինչ վերաբերում է գնային քաղաքականությանը, ապա մասնավոր բուժհաստատությունները շատ հաճախ բանի տեղ չեն դնում անգամ ոլորտը կարգավորող առողջապահության նախարարության ու կառավարության կողմից ընդունված որոշումներին: Ստացվում է, որ հերիք չէ երբեմնի պետական հիվանդանոցային համալիրները դարձել են ինչ-որ մարդկանց սեփականությունը, հիմա էլ կարող են աշխատել ինչպես ուզում են, իսկ ծառայության համար այնքան գումար պահանջել, որքան իրենց սիրտն է ուզում: Կան հիվանդանոցներ, որտեղ մնալու մեկ օրվա արժեքը հինգ աստղանի հյուրանոցի գին արժե: Նման աբսուրդի պատճառները հասկանալու նպատակով բարձրացված հարցերին բուժհաստատությունների կողմից տրվում է նույնքան աբսուրդ պատասխան՝ «բա ռեմոնտ արած հիվանդանոց ա, բա ի՞նչ էիք ուզում»:

Այսինքն, կարելի է մտածել, որ 21-րդ դարում «ռեմոնտ» արած հիվանդանոց ունենալը դեռ ճոխություն է համարվում, ու կարող են ինչ գին ցանկանում են՝ կրակեն: Իսկ հիվանդատերն էլ, եթե ուզում են ոչ միայն իրենց հիվանդի կյանքը փրկել, այլև իրենց, ուստի պետք է առանց ավելորդ նյարդային ցնցումների մեջ ընկնելու, հաշտվեն բազում զրոներով ինչ-որ թիվ վճարելու մտքի հետ ու զբաղվեն այն ճարելու «սուրբ» գործով:

«Դավիդյանց» լաբորատորիայի տնօրեն Աշոտ Դավիդյանցը Oragir.info-ի հետ զրույցում անդրադառնալով մեր երկրում գործող բուժհիմնարկների գործունեությանը, նշեց, որ ցանկացածն էլ ունի իր ընթացիկ, զարգացման և կայացման խնդիրները, որոնք անընդհատ պետք է լուծվեն: Եվ, անկախ նրանից, թե բուժհաստատություններում ինչպիսի ներքին փոխհարաբերություններ են, պետք չէ, որ այն ազդի հաստատության կողմից մատուցվող ծառայությունների որակի վրա:

«Առողջապահությունն ինքնին բիզնես չէ, այլ հարց է բժշկությունը, որտեղ բիզնես հատվածը ուսումնասիրության առումով բավականին փոքր տեղ է զբաղեցնում: Հարց է ծագում, թե ինչու չպետք է վճարվի բժշկության ծառայությունը: Բժշկության մեջ ոչ մի նյութ կամ առարկա անվճար չէ, ուստի ուզենք, թե չուզենք, մենք պետք է առողջապահության ֆինանսավորման հարց քննարկենք»,- ասաց Ա. Դավիդյանցը:

Իր անձնական կարծիքով, եթե այս կամ այն հաստատությունը որոշում է կայացրել ինչ-որ ծառայության համար «իքս» չափով գումար գանձել, ապա կարող է, սակայն ոլորտը կառավարող գերատեսչությունը պետք է այն կարգավորողի դերում հանդես գալ: Եվ բացի բուժման համար անհրաժեշտ պրոտոկոլներից, նախարարությունը պետք է նաև գնային քաղաքականությունը կկարողանա կարգավորել: Իսկ դա կարգավորելու համար պետությունը պետք է մի փոքր այլ քաղաքականություն վարի և պետք է օրինակ՝ պետական պատվեր տրամադրի այն հաստատությանը, որը նույն բուժման համար ամենաողջամիտ գինն է առաջարկում: Եվ բացի այդ, պետք է այդ մասին հայտարարի բոլոր հնարավոր միջոցներով: Այդ ամենից հետո ապահովագրական ծառայությունները կամ անհատներն իրենք կորոշեն, թե հիվանդին ուղղորդե՞ն տվ յալ հաստատություն, թե՝ ոչ:

«Կոպիտ ասած՝ «Վոլցվագենն» էլ է լավ մեքենա, և անպայման չի «Մերսեդես» քշել: Միանշանակ պետք է լինի մրցակցություն, բայց այդ մրցակցությունը պետք է կարգավորվի պետության կողմից, թե՛ մասնագիտական-բժշկական, թե՛ ֆինանսական լծակներով: Այսինքն, պետության կարգավորիչ դերը պետք է խորհրդատվական լինի, և օգուտ բերի թե՛ հիվանդին, թե՛ բուժհաստատությանը, ով ծառայություն է վաճառում: Այսինքն, պետության կարգավորիչ դերն առաջին հերթին պետք է լինի բնակչության համար: Ի դեպ, նախարարի հետ հանդիպման ժամանակ ես պատրաստվում եմ բարձրացնել բուժհաստատությունների գովազդի հարցը: Ի դեպ, պետք չէ շատ խելոք երևալու համար փորձել նոր բաներ փնտրել, քանի որ շատ-շատ բաներ վաղուց գրված են: Պարզապես հարկավոր է այդ ամեն ինչը վերցնել, հարմարեցնել դրանք հայկական մտածելակերպին ու մոտեցումներին և կյանքի կոչել: Եվ ինչո՞ւ օրինակ ուրիշ երկրում արտադրված բժշկական սարքավորումը վերցնում և իրենց ցուցումներով օգտագործում ենք, իսկ մեթոդներից չենք ցանկանում օգտվել, բայց հարց է ծագում՝ ինչու է պետք այդ ամենի վրա ժամանակ ծախսել»,- ասաց Ա. Դավիդյանցը:

Արմինե Գրիգորյան