Կապիտան Հովսեփ Կիրակոսյան. Տղե՛րք, ես լավ եմ, դուք կռվե՛ք

Մեր ժամանակի հերոս՝ կապիտան Հովսեփ Կիրակոսյան. Զոհվել է Արցախա-ադրբեջանական ռազմական գործողությունների ժամանակ՝ փրկելով իր 25 զինվորականների կյանքը:

2016 թվականի ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերն Արցախա-ադրբեջանական շփման գծի ողջ երկայնքով հակառակորդի զինված ուժերի ստորաբաժանումները լայնամասշտաբ հարձակումներ են կատարում։ Կապիտան Կիրակոսյանն այդ ժամանակ բնակվում էր ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանի Մատաղիս գյուղում իր կնոջ և զավակների հետ: Հովսեփի կինը` Մարիամը, պատմել է, որ գիշերվա ժամը 3-ին արթնացել էր պատուհանի թակոցից:

Հովսեփին արթնացրել է ու պարզվել` պիտի արագ գյուղից երեխեքին դուրս բերեին: «Ասացի՝ «Հովսե՛փ, օգնի, չեմ կարողանում կողմնորոշվել, չգիտեմ՝ էս անորոշության մեջից ո՞նց դուրս գամ»,- ասաց. «Չէ, Մա՛ր, կներես. չեմ կարող: 25 զինվոր ունեմ, պիտի նրանց կողքին լինեմ: Որ նրանց մի բան պատահի, ծնողների աչքերին ո՞նց նայեմ»: Ես լաց էի լինում, չգիտեի՝ ի՞նչ ու ո՞նց անել, ո՞ւր փախչել: Ասեց. «Մարիա՛մ, դու ուժեղ ես, մի բան կանես. դու կարող ես ու գնաց»: Մարիամին իրենց երկու տղաների հետ միասին Մատաղիսի տանից հաջողվեց փախչել:

«Ստեփանակերտ հասնելուց հետո զանգեցի Հովսեփին, ցերեկը 12:27 էր: Միայն մի բան ասեց. «Մարիա՛մ, կգամ ձեր հետևից»: Դրանից հետո էլ Հովսեփի հետ չկարողացա խոսել. անհասանելի է»,- պատմել է կինը:

Կապիտան Հովսեփ Կիրակոսյանն առաջին զոհերից էր: Իր զինվորներին նա թողել է խրամատներում եւ գնդակների տարափի տակ անձամբ նետվել մարտի դաշտ: Ծանր վիրավորված կապիտանը 30 մետր վազելով առաջ է գնացել եւ նռնակով պայթեցրել թշնամու զինվորներին։ Նրա ծառայակիցներից մեկը տեսել է, թե ինչպես է աչքերն ու ականջները արյան մեջ կորած կապիտանն առաջ ընթանում, որ եւ հակառակորդին մոտ չթողնի եւ ինքը գերի չընկնի։ Զինվորները նրան խրամատ են տարել, բայց ինտենսիվ կրակոցների պատճառով չեն կարողացել դուրս բերել տարածքից, իսկ Կիրակոսյանը հրամայել է. «Տղե՛րք, ես լավ եմ, դուք կռվե՛ք»:

Կապիտան Հովսեփ Կիրակոսյանը ծնվել է 1988 թվականի օգոստոսի 23-ին, ՀՀ Արմավիրի մարզի Ապագա գյուղում: Ունի ավագ եղբայր եւ կրտսեր քույր, ինչպես նաեւ երկու անչափահաս որդի: Իր պապերն Արեւմտյան Հայաստանի Սասուն քաղաքից էին:

Հովսեփ Կիրակոսյանը Հայաստանի ԶՈՒ-ում ծառայում էր 2006 թ.-ից, Էջմիածնի ԶԿ: Նա դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է ՀՀ ՊՆ Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում, տեղափոխվել է Ստեփանակերտ, որից հետո արդեն Մատաղիս: Միշտ ցանկացել է դառնալ զինվորական: Հովսեփի հայրը դեմ էր որդու` զինվորական դառնալուն, իսկ մայրը միշտ հպարտացել է տղայի` ռազմական ինստիտուտում ստացած բարձր գնահատականներով:

Հովսեփ Կիրակոսյանը «Ոսկրածուծի դոնորների հայկական ռեեստր» հիմնադրամի կամավոր դոնոր էր: Նա որպես ՈԴՀՌ կամավորագրվել էր ռեեստրին 2006 թ.-ից 2010 թվականներին Երեւանի Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում կազմակերպված ամենամյա դոնորագրումների ժամանակ:

Հայրենի Ապագա գյուղում Հովսեփ Կիրակոսյանին հիշում են որպես լավ մարդու, ով հանուն իր հայրենիքի պատրաստ էր ամեն ինչի: Հովսեփը նվիրաբերեց իր կյանքը հանուն հայրենիքի ապագայի եւ խաղաղ օրվա:

Կապիտան Հովսեփ Կիրակոսյանը վեց ամսից մայորի կոչում պիտի ստանար։ Հետմահու պարգեւատրվել է Հայաստանի Հանրապետության Մարտական ծառայություն մեդալով։