Քաղաքական աջաբսանդալ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հայաստանյան քաղաքական դաշտում ընթացող խմորումները, իսկ ինչպես ավելի բնութագրական կասեր Հանրապետական խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանը՝ խլրտոցները, հիշեցնում են հայտնի ճաշատեսակը՝ աջաբսանդալ։ Թերևս սրանից ավելի հակիրճ ու բովանդակային գնահատական դժվար է տալ ներկայի քաղաքական դաշտում սկիզբ առած «դաշինքամանիային»։
Նախորդ դիտարկումներում մենք բազմիցս անդրադարձել ենք այն խնդրին, որ ընտրությունների նախաշեմին հնարավոր են ամենաբազմազան ու հապճեպ ստեղծվող տարասեռ դաշինքներ։ Հենց այս մասին է վկայում Պարույր Հայրիկյանի միացումը Օսկանյան–Դալլաքյան–Սարգսյան դաշինքին։ Այս միացումն ինչ–որ իմաստով հիշեցնում է քաղաքական աբսուրդ, քանի որ Հայրիկյանը Հայաստանի ԵՏՄ–ին միանալուց հետո գրեթե միայնակ Եվրամիության դրոշներով ակցիա էր անում այս միացման դեմ, այն պայմաններում, երբ Արամ Գասպարի Սարգսյանն իր Դեմկուսով հայաստանյան քաղաքական դաշտի ամենառուսամետ քաղաքական սուբյեկտներից է։ Թե ինչպես են այս երկու գործիչները պատկերացնում իրենց համատեղ քաղաքական օրակարգը, մեղմ ասած անհասկանալի է։
Հենց այստեղ էլ երևում է Նախընտրական շրջանում ստեղծվող այս դաշինքների ողջ բովանդակային սնանկությունը, քանի որ արդեն իսկ պարզ է, որ անգամ Ազգային ժողովում պատկառելի ներկայացվածություն ունենալու պարագայում այս դաշինքը ի սկզբանե դատապարտված է պառակտման՝ մինչ օրս ստեղծված դաշինքների փորձով։
Ընդ որում պետք է շեշտել, որ նման զարգացումներից ապահովագրված չեն նաև մյուս առկա և հնարավոր դաշինքները, քանի որ ըստ էության ներկայում ստեղծվել է մի իրավիճակ, որում դաշինքները ստեղծվում են ոչ թե քաղաքական հայեցակարգերի կամ գաղափարական ընդհանրությունների հիման վրա, այլ երբեմն անձնական ամբիցիաների, երբեմն էմոցիոնալ նեղացկոտության, որոշ դեպքերում էլ պարզապես Ազգային ժողովում մանդատ ունենալու նպատակով։ Մի շարք դեպքերում խորհրդարանական մանդատները ենթադրենք գործարարների համար յուրօրինակ ապահովագրություն են ծառայում՝ բիզնեսի անվտանգության տեսանկյունից։ Ի դեպ պետք է շեշտել, այս երևույթն առկա է նաև հենց Հանրապետական կուսակցության պարագայում, քանի որ տարբեր գործարարներ ձգտում են իշխանության կուսակցության հետ համագործակցությամբ կամ որոշակի ծառայություններ մատուցելով ստանալ այսպես ասած ինդուլգենցիա։
Սա չափազանց վտանգավոր հետևանքների կարող է բերել ընդհանրապես քաղաքական դաշտի ամայացման տեսանկյունից, քանի որ ընտրություններից հետո Ազգային ժողովում հայտնված դաշինքների պառակտման պարագայում Հայաստանը փաստացի կարող է վերածվել միակուսակցական երկրի, որտեղ միակ կազմակերպված ուժը կշարունակի մնալ Հանրապետականը, որը հավակնում է առաջիկա ընտրություններում նույնպես պահպանել իր գերիշխող դիրքը։ Արդյունքում խորհրդարանական կառավարման մոդելում, որի առավելություններից նշվում էր առավել մաքուր քաղաքական դաշտի հեռանկարը, լիովին հակառակ զարգացումը կունենա։
Վերջապես պետք է նշել նաև, որ նման զարգացումներն ավելի են խորացնելու ներկայում առկա հասարակական անվստահությունը երկրում կատարվող գործընթացների նկատմամբ, ինչը ոչ մի լավ բան չի խոստանում ոչ միայն ընդդիմության կամ ոչ իշխանական ուժերի, այլև ընդհանրապես երկրի քաղաքական դաշտի, իշխանության և երկրում տիրող ընդհանուր մթնոլորտի համար։

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: