Զառանցանքի չափաբաժինը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ադրբեջանական քարոզչամեքենան այս օրերին տեղեկատվական դաշտում ակտիվորեն գործի է անցել: Թե՛ «փորձագիտական» շրջանակներով և թե՛ Ալիևի մակարդակով Ադրբեջանը փորձում է հայերին մեղադրել Խոջալուի բնակիչների կորուստների մեջ:

Հերթական անգամ Ադրբեջանի կողմից նման խեղաթյուրումներ տարածելու հանգամանքը պատմաբան Գևորգ Յազըճյանը կապում է նաև առաջիկայում սպասվելիք իրադարձությունների հետ:

«Մոտենում է Ադրբեջան պետության հիմնադրման 100–ամյակը: Մայիսին իրենք էլ են նշելու հարյուրամյակը: Իհարկե, ի տարբերություն մեզ, իրենք առաջին անգամ աշխարհում հայտնվեցին հենց այդ թվականին (1918 թ.): Հետևաբար, հարյուրամյակն իրենք ավելի աշխույժ ու եռանդուն են նշում: Եվ այս ամենի համատեքստում է պատմության խեղաթյուրումը: Ադրբեջանական ակադեմիական «պատմագիտությունն» Ալիևից առաջադրանք ստացավ՝ նորովի գրել իրենց «պատմությունը»՝ ավելի ազգային և այլ շեշտադրումներով: Իրենք կատարում են Իլհամ Ալիևի առաջադրանքը: Վերադասի հրահանգն իրենք փորձում են ամեն գնով կատարել: Ադրբեջանի դեպքում պատմություն խեղաթյուրելը նորություն չէ: Հիմա ավելի աշխույժ ձևով են մոտենում այդ հարցին ու չգիտեն, թե ինչպես կատարեն ղեկավարի այդ հրահանգը»,– «Փաստ»–ի հետ զրույցում ասաց պատմաբանը՝ հավելելով, որ խեղաթյուրման չափաբաժիններն ավելացնում են ու արդյունքում հասնում ավելի մառազմատիկ իրավիճակի:

«Ինչ վերաբերում է Խոջալուին: Այս հանգամանքը ևս պետք է դիտարկենք այսօր կատարվող իրադարձությունների համատեքստում: Խոսքը մասնավորապես Մերձավոր Արևելքի մասին է, որտեղ հիմնական կոտորվողները իսլամներն են: Քաղաքացիական պատերազմներ, «Արաբական գարուն», թեկուզև՝ թուրքական միջամտություն Սիրիայում… Ադրբեջանն ուզում է խցկվել այստեղ: Այսինքն՝ ուզում է ցույց տալ, որ հայ–ադրբեջանական հակամարտությունը կրոնական հակամարտություն է, ինչը վտանգավոր է: Իսլամական–քրիստոնեական ընդհանուր պարունակի մեջ ուզում է հենց դա ցույց տալ, որ կարողանա իսլամ աշխարհի աջակցությունն ավելի շատ ստանալ: Ի դեպ՝ Ադրբեջանն այս առումով կարողացել է մեծ հաջողության հասնել: Ադրբեջանական քարոզչության վերջին շրջանի այս ակտիվացումը ես այս դերի մեջ եմ դիտարկում: Այդ դերի ու տրամաբանության մեջ են տեղավորվում թե՛ Խոջալուի հետ կապված հայտարարությունները, թե՛ Ալիևի այն հայտարարությունները, որ Երևանն իբրև եղել է ադրբեջանական քաղաք: Մեծ հաշվով՝ Ադրբեջանի առաջին դեմքի մակարդակով զառանցանքներ են հնչում»,– ընդգծեց մեր զրուցակիցը:

Հայկական կողմի արձագանքը, սակայն, պատմաբանին չի բավարարում:

«Հայկական կողմն ասում է, որ ամեն մի շուն ու գելի հաչոցին չենք պատասխանելու, աշխարհը գիտի պատմությունը, աշխարհը գիտի՝ ով ով է: Բայց այդպես չէ: Դժբախտաբար, երբ սուտը շատ է կրկնվում, սկսում է որպես ճշմարտություն ընկալվել: Իսկ հայկական կողմից հակազդեցությունը կամ շատ թույլ է, կամ գոյություն չունի: Իլհամ Ալիևի բերանից հնչում է խոսք, թե Երևանը և, առհասարակ, Հայաստանի Հանրապետությունն ադրբեջանական հայրենիքի մաս են կազմում: Ադրբեջանցի ժողովրդին ու մասնավորապես բանակին ուղղակի հրահանգ է տրվում՝ ազատագրել այդ տարածքներն ու վերադարձնել Ադրբեջանի տարածք»,– նշեց նա՝ ընդգծելով, որ Ադրբեջանի առաջին դեմքի կողմից Հայաստանի վերացման մասին կոչ է հնչում, բայց դրան զուգահեռ մեզ մոտ ՀՀ նախագահի կողմից թույլ արձագանք է լինում:

«Մենք արտասահմանում ունենք մեծ ճակատ՝ հասարակական մտքի ուղղությամբ աշխատելու անհրաժեշտություն կա, որը չի կատարվում: Թե՛ տեղեկատվական, թե՛ հոգեբանական դաշտում աշխատանք է պետք, որովհետև սա նաև հոգեբանական պատերազմ է: Ես չգիտեմ՝ ԱԱԾ–ն ունի՞ արդյոք ծրագիր, որն ուղղված կլինի հակառակորդի հոգեբանական մաշեցմանը: Թե՛ հայկական, թե՛ Սփյուռքի հակազդեցությունը կամ շատ թույլ է, կամ ոչ համարժեք: Մենք տանուլ ենք տալիս այդ պատերազմում»,– նկատեց Գ. Յազըճյանը:

Քաղաքագետ Հրանտ–Մելիք Շահնազարյանի դիտարկմամբ էլ՝ Ադրբեջանի քարոզչամեքենան այս տարի շատ ավելի լուռ է, քան այլ տարիներին. «Ոչ մի տեղ ոչինչ չեն անում: Մի երկու փոքրիկ ակցիա են կազմակերպել Ուկրաինայում, պաստառ են վերցրել և վերջ: Եթե կոնկրետ Խոջալուի բնակիչների զոհվելու մասին են խոսում, պատճառներն իրենց ներսում պետք է փնտրեն՝ դա իրենց ներքին խնդիրն է: Մենք դրա մասին շատ–շատ ենք խոսել: Փաստերն անընդհատ հրապարակվել են, վերահրապարակելու իմաստ չկա»:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում