Ապատիայի մեջ ու հրաշքի զգացողությամբ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

2017 թվականը անցյալ է դարձել: Սպասելիքներ, արդյունքներ և իրականություն...

«Կարին» ազգագրական երգի ու պարի համույթի գեղարվեստական ղեկավար, ազատամարտիկ Գագիկ Գինոսյանի և երգիչ–երգահան Վահան Արծրունու հետ զրուցեցինք 2017–ի մասին, չմոռանալով նաև գալիքի՝ 2018–ից ունեցած ակնկալիքների մասին:

Գագիկ Գինոսյանը բացասական նոտայով սկսեց խոսքը՝ ընդգծելով, որ իրական փոփոխություն չկա. «Ճահիճը շարունակվեց: Տարվա երկրորդ կեսին էլ նաև տնտեսական նոր խնդիրներ, թանկացումներ ի հայտ եկան: Ազգային խնդրով չառաջնորդվող կառավարությունը տնտեսական բարեփոխումներից էր խոսում, բայց տարեվերջին արդյունք չեղավ: Իսկ հույսը մենք ենք: Անիմաստ է հույսը կառավարության վրա դնելը, որովհետև այն իրականություն չի դառնա: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է պայքարի ու փորձի իր շրջապատում ազգային ինքնության, բարեկեցության ու նաև արժանապատիվ մարդ տեսակ ունենալու հույսը ստեղծել: Այդ փոքրիկ մասշտաբներով պետք է լավ իմաստով սադրել, որ կառավարությունը ևս սեփականաշնորհի այդ գաղափարը»:

Նրա խոսքով՝ երկրում բարոյական մթնոլորտ չի փոխվել. «Չկա մի բան, որը հայ մարդուն ավելի ազատ շնչելու հնարավորություն կտար, մի քիչ ավելի վստահ ապրելու և երբեք հայրենիքը լքելու մասին չմտածելու հույս կտար: Դեմքերը փոխվեցին, բայց կառավարության գործելաոճը չփոխվեց, մոտեցումները չփոխվեցին, և ոչ էլ ազգային գաղափար առաջացավ: Որևէ խնդրի լուծման եզր կամ տեսլական չկա: Հայաստանի ճակատագրով մտահոգ մարդիկ, հատկապես մտավորականությունը, չպետք է թույլ տան, որ այս վիճակը շարունակվի»:

Երգիչ–երգահան Վահան Արծրունին շարունակեց Գագիկ Գինոսյանի միտքը՝ ըստ նրա, նախորդ տարիների իրավիճակի և 2017թ.–ի միջև մեծ տարբերություն չկա:

«Թեև իշխանության ներկայացուցիչները հնչեցնում են կարգախոսներ, որ մեր ապագան պետք է հուսալի լինի, քիչ բան է փոխվում: Արտագաղթը և, առհասարակ, նույն ապատիան ժողովրդի մեջ շարունակվում է: Իսկ ամենասարսափելին այն է, որ հասարակական կյանքի նկատմամբ կատարյալ անտարբերություն է: Հասարակությունը կարծես սերիալ դիտի՝ հերթական բարի կամ վատ ավարտով: Սա, իհարկե, բնորոշ չէ մեր ազգին, որովհետև ապագայի նկատմամբ լրջմիտ վերաբերմունք դրսևորող ազգ ենք մենք: Այս ապատիան անբացատրելի է ինձ համար, որովհետև մեր՝ ապագայի նկատմամբ մտավախություն ունենալու մղումները հազարամյակների շերտեր ունեն: Ինստիտուցիոնալ կառույցներում պրոցեսներ են տեղի ունենում... մարդիկ քվեարկում են, բորբոքվում, բայց ժողովուրդը էլի դրան որպես թատրոն է նայում: Եվ ամենասարսափելին այն է, որ վերաբերմունքն է այդպիսին: Ոնց որ թատրոն նայենք: Այստեղ է սկսում անդրադարձը, սրանով է բնորոշվում ապագայի զարգացումը, և այստեղ է, որ մենք պետք է լրջագույն մոտեցում ցուցաբերենք: Մեր սպասելիքների առումով դոփում ենք նույն տեղում, որովհետև կյանքի որակը չի փոխվում: Կյանքի որակները՝ սկսած կենցաղային, վերջացրած միջանձնային որակներից, անփոփոխ են: Սարսափելի է նաև այն, որ բացակայում է կյանքի բովանդակությունը, որը ստեղծում է թե՛ կյանքի որակները և թե՛ կցվում այդ որակներին: Իսկ սրա հետևանքը սերունդների տարանջատումն է: Մի սերունդը ապրում է այլ իդեալներով և հիասթափություններով, իսկ հաջորդ սերունդը՝ լրիվ այլ իդեալներով և կյանքի այլ սպասելիքներով»,– նշեց Վահան Արծրունին:

Չնայած անհանգստությանը, չիրականացած սպասումներին, մեր զրուցակիցները 2018–ին ընդառաջ հասարակությանը դրականի իրենց տեսլականը հայտնեցին:

«Սուրբծննդյան տոները հույսի, սպասումների և հրաշքի շրջան է: Ի տարբերություն մնացածի, սրանք բացարձակապես հոգևոր բնույթի երևույթներ են, որոնք ընդհանրացնում են մեզ՝ բոլորիս: Բոլորս ապրում ենք այդ տոներով, բոլորս ապրում ենք հրաշքի զգացողությամբ: Որևէ մեկը դառնություն մտցնելու իրավունքը չունի: Ցանկանում եմ, որ կյանքի որակի փոփոխություն լինի դեպի բարձրը»,– նշեց Վ. Արծրունին:

Գագիկ Գինոսյանն էլ շեշտեց, որ երկիրն արարելու և արժանապատիվ սերունդ դաստիարակելու համար պետք է անմնացորդ նվիրումով լծվել աշխատանքի. «Միայն արժանապատիվ հայը կարող է վերակերտել Հայաստանը: Մարդիկ գնալով հեռանում են, բայց ես կուզեի հիշենք, որ երկիրը տեր ունի և տերը հայ ժողովուրդն է, սահմանին կանգնած զինվորը: Իսկ ամենակարևոր տերերը Եռաբլուրում՝ հավերժական խրամատներում հանգրվանած տղաներն են: Պետք է արժանի լինել նրանց: Թող հզոր և արժանապատիվ հայի տարի լինի 2018–ը»:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում