Արցախի էջը կենդանի է մեր արյան մեջ, մեր հիշողության մեջ, մեր անեծքի ու հավատքի մեջ. Հրայր Կամենդատյան

Բայց ամենից ծանր գիշերն այն էր՝ նոյեմբերի 9-ը։ Գիշեր, երբ մթին սենյակում ստորագրեցիր թուղթ, որում կաթեց մեր հողերի ցավը։ Գիշեր, երբ երկիրը այրվում էր հառաչանքից, իսկ դու փախար քո իսկ ժողովրդից։ Թաքնվեցիր, թաքնվեցիր՝ ինչպես վախկոտ գիշատիչ, որ սատկածին թողնում է ուրիշների աչքին։ Չես ունեցել խիզախություն կանգնելու քո ժողովրդի առջև և ասել․ «Ես եմ մեղավոր»։

Ու հիմա դու խոսում ես «խաղաղության տոնից»։ Խաղաղությո՞ւն է դա, երբ հազարավոր տղերք մնացին խրամատներում, իսկ դու փախար։ Խաղաղությո՞ւն է դա, երբ Արցախի մայրերն իրենց որդիների գերեզմանների մոտ այսօր էլ հարցնում են՝ ինչո՞ւ։

Սերունդների աչքերի մեջ նայելու իրավունք չունես։ Քեզ մնացել է յոթ ամիս, և այդ յոթ ամիսները մաշվում են ոչ թե քո իշխանության թելադրանքով, այլ պատմության անողոք դատավճռով։

Արցախը չի փակվում։ Արցախի էջը կենդանի է մեր արյան մեջ, մեր հիշողության մեջ, մեր անեծքի ու հավատքի մեջ։ Փակվելու է միայն դավաճանի էջը՝ քո էջը։