Սա երկի՞ր է, թե մանկապարտեզ...«Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Առաջին անգամ այդ մասին իմացանք Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության ժամանակ (գուցե մինչ այդ էլ էր նման դեպք եղել, բայց, համենայն դեպս, չէր բացվել), որ պաշտոնյաները կարող են փոխել–փոխոխել միջազգային կառույցների խոսքերն ու գնահատականները և սեփական հանրությանը տրամագծորեն հակառակ բան ներկայացնել: Այսինքն՝ խաբել սեփական քաղաքացիներին:

Հետո կարծես այս երևույթը մեզ մոտ բույն դրեց, ու այլևս ոչ ոքի դրանով չէիր զարմացնի: Էլ ի՞նչ էթիկա, էլ ի՞նչ քաղաքական պատասխանատվություն, էլ ի՞նչ մարդկային բարոյականություն… Ձեռ է տալիս՝ այդպես արա:

Ու բնավ էլ անակնկալ չէր մեր քաղաքացիներին, որ հայկական դպրոցներում ռուսաց լեզվի դասավանդման հայեցակարգի տերը կորավ: Փնտրում են, փնտրում են ու չեն գտնում:

Մեկն ասում է՝ սա է, մեկն ասում է՝ նա է, մեկ ուրիշն է միջամտում ու մատնացույց անում բոլորովին երրորդին:

Ուզում ես հարցնել՝ լա՛վ, սա երկի՞ր է, թե մանկապարտեզ: Չնայած մանկապարտեզում էլ լրջության չափաբաժին պետք է լինի:

Ի վերջո, փողկապավոր ամեն պաշտոնյա քնից արթնանում ու խոսում է աշխատանքի թափանցիկության, պետական պաշտոնյաների հաշվետվողականության մասին՝ որպես ժողովրդավարական պետական համակարգերի աշխատանքային կարևորագույն սկզբունքների:

Հիմա ո՞ւր մնաց մեր աշխատանքի թափանցիկությունը, էլ չենք խոսում հաշվետվողականության մասին, եթե չենք գտնում կառավարության կողմից մշակվող հայեցակարգի գաղափարակրին: Չենք գտնում նրան, թե ո՞ւմ գլխում հղացավ գաղափարը, և ո՞վ է այն կյանքի կոչելու համար ճանապարհ հարթում:

Նշանակում է մեր պաշտոնյաները ժողովրդավարական կառավարման գաղափարները որպես պլակատ են ընդամենը գործածում, դրանք նրանց համար դատարկ խեցիներ են:

Հիմա՝ այս հայեցակարգի մասին: Լավ, ա՛յ պաշտոնյաներ, եթե դուք այդքան վախենում ու ձեր անունը չեք ուզում ասել, թե ինքներդ եք հղացել ռուսերենի դասավանդման այդ գաղափարը, մի բան կարող է նշանակել. գիտեք, որ դա այդքան էլ հաջող գաղափար չէ կամ, ավելի ճիշտ, դրանով վատ բան եք անում այս երկրին ու այս ժողովրդին: Իսկ եթե գիտեք, որ այդպես է, ապա ինչո՞ւ եք անում: Ի վերջո, դուք այս երկրի ու ժողովրդի համար պետք է աշխատեք, որովհետև դուք այս երկրի ու այս ժողովրդի պաշտոնյան եք:

Իսկ եթե, իմանալով հանդերձ, այնուամենայնիվ, անում եք, ապա… էլ ի՞նչ ասեմ…

Մեկ այլ դիտանկյունից էլ կարող ենք հարցին մոտենալ: Գաղափարը հղացողը գիտի, որ դա օգտակար է մեր երկրին: Բայց ժողովուրդը դրա կարևորությունը դեռևս չի ընկալի: Այսինքն՝ նա գնում է ոչ պոպուլյար քայլի՝ հանուն վաղվա ճիշտ Հայաստանի: Կամ որ նույնն է՝ հիվանդությունը վերացնելու համար բժիշկը ցավոտ միջամտություն է անում:

Սա՛ էլ է ազնիվ, եթե մեր պաշտոնյան այդպես է մտածում: Նույնիսկ շատ ազնիվ է: Միայն թե թող չվախենա ու ի հայտ գա: Ասի՝ այդպես մտածողը ես եմ. դրա համար էլ հրաման եմ տվել ռազմավարություն մշակելու:

Թե չէ այդ վախվորած քայլերը, կիսատ խոսք–խոսակցությունները, կասկածոտ ու կասկածամիտ պահվածքները այնքան վանող են ու նվաստացուցիչ: Նվաստացուցիչ են հենց ինձ համար, որ այս երկրի քաղաքացի եմ ու հեչ չեմ ցանկանա իմ երկրի իշխանավորին տեսնել այդքան խեղճացած ու կռացած քայլելիս:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում