Եվրամիություն ասելիս ռուսամետների շրթունքը «ճաքում» է. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Անհասկանալի է, թե ինչու են մարդկանց ջղերը լարվում, երբ «սեղանին» են դրվում «ԵԱՏՄ–ի՞ն, թե Եվրամիությանն անդամակցելն է ավելի ճիշտ» թեմայով քննարկումները: Ու երբ խոսք է գնում եվրոպական ընտանիք մտնելու կամ Եվրամիության հետ սերտ համագործակցելու մասին, մարդկանց գիտակցության ու ենթագիտակցության մեջ արթնանում է միասեռականների ու աղանդավորների «դասին» միայն «այո» ասելուն պատրաստ լինելը: Եվ ուրիշ ոչինչ:

Շատերն, առանց խորանալու ավելի կարևոր հարցերի ու մանրամասների մեջ, սկսում են անգամ մատների վրա թվարկել երկու ուղղությունների ուժեղ ու թույլ կողմերն ու վիճել, թե Հայաստանի դեպքում որ կողմ գնալն է ավելի առողջարար: Իրականում երկուսն էլ մի բան չեն, բայց երկուսն էլ անհրաժեշտ են ու կարևոր, բայց ոչ թե՝ «սա կամ նա» կտրվածքով, այլ երկու միությունների Հայաստանի զարգացմանն ու առաջընթացին նպաստող դրվագների օգտագործմամբ: Եվ ոչ ավելին:

Եվրոպական ընտանիքը որպես իդեալական ընկալողները հաճախ մոռանում են, որ այն միայն սպիտակ ձեռնոցներով ու ֆրակով շրջելու, միայն դասական երաժշտություն լսելու կամ ծորացող ժպիտով բարետես ու կիրթ տեղացիներով շրջապատված միջավայրում ապրելը չէ: Նույն «երանելի» եվրոպաներում էլ են մարդիկ երազում ազգային արժեքները պահպանելու և անկախանալու մասին: Ի վերջո բազում անգամներ համոզվել ենք, որ այնտեղ էլ են ոստիկանները մարդկանց մազերից բռնած քարշ տալիս ու ծեծում, որպեսզի հայտարարված հանրաքվեին հանկարծ չմասնակցեն: Իսկ ԵԱՏՄ–ն, որը մեծ հաշվով նույն ՌԴ–ն է, իր վարք ու բարքով ամենևին էլ նորություն չէ նախկին խորհրդային միության երկրների համար:

Անկեղծ ասած՝ զարմանալի է, որ «Ելք»–ի ԵԱՏՄ–ից դուրս գալու թեզն այդքան լուրջ ընդունվեց մյուս քաղաքական կուսակցությունների ներկայացուցիչների ու հատկապես ՀՀԿ–ի կողմից: Քանի որ, պարզից էլ պարզ է, թե մեր դաշնակից հյուսիսային բարեկամն, արդեն 25 տարի, ինչ հնարքներով է երկու ձեռքով Հայաստանին բռնել ու բաց չի թողնում, բայց ոչ թե մեր սիրուն աչքերի, այլ իր սեփական շահի համար: Իրականում, բոլորն են հասկանում, որ Եվրոպային ամենևին էլ պետք չէ այդքան խնդիրներ ունեցող ու կոռումպացված Հայաստանը: Սեփական շահերից ելնելով կռիվն այստեղ երկու մեծերի միջև է, իսկ մեր պատգամավորներն էլ լուրջ–լուրջ ԱԺ ամբիոնից բոցաշունչ ելույթներ են ունենում, համոզելու, թե որ ուղղությունն է ավելի օգտակար Հայաստանի առողջացման համար:

Մի կողմից Բրեքսիթը, մյուս կողմից Կատալոնիայում անցկացված հանրաքվեն, երրորդ կողմից ահաբեկչական հարձակումների վախն ու ծով փախստականների ստեղծած խնդիրները լիուլի բավական են, որ Եվրոպան այսօր մտածի ոչ թե այլ երկրի, այլ սեփական խնդիրները լուծելու մասին: Այս ամենին եթե գումարենք ԱՄՆ նախագահ Թրամփի «գործոնը», ով ամեն վայրկյան կարող է Արևմուտքի վաղեմի հաշվարկներից դուրս մի որոշման մասին հայտարարել ու հին պլանները փչացնել, ապա պատկերն ավելի ամբողջական կդառնա, թե ինչու այսօր Եվրոպային պետք չեն ո՛չ Հայաստանը, ո՛չ Ղրղզստանը, ո՛չ էլ Վրաստաններն ու Ուկրաինաները:

Եվ այս ֆոնին՝ ԵԱՏՄ, թե Եվրամիություն հարցն այնքան ծիծաղելի է ու ժամանակավրեպ, որ այդ մասին մտածելն անգամ կարելի է ժամանակի կորուստ համարել: Էլ չենք ասում՝ ժամերով այդ հարցը քննարկելը:

Ինչ վերաբերում է ԱԺ–ում այդ հարցը նման բուռն քննարկման արժանացնելուն, ապա ավելի արդյունավետ և լավ կլիներ, որ երկրում կուտակված խնդիրները լուծելու ուղիները նման էնտուզիազմով քննարկվեր, որպեսզի հնարավոր լիներ մարդկանց մատից մի օր շուտ փուշ հանել: Ինչ վերաբերում է հասարակության կողմից «Ելք» դաշինքին որպես ընդդիմություն չընկալելուն և չընդունելուն, ապա դա նույնպես նորմալ է, բայց հասկանալի չէ, թե ինչու են այդ ամենից վատ զգում «Ելք»–ականները, քանի որ ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ ձայն բազմաց, ձայն Աստծո:

Մնում է հասկանալ, թե ինչու են շատերը Եվրոպան ընկալում որպես միասեռականների և աղանդավորների օրրանի, քանի որ եվրոպաներում նույնպես վաղուց հասկացել են, որ հայտնվել են իրենց կողմից լարած դեմոկրատական թակարդում, իսկ այն կեղծ թեզերը, որոնցով երբևէ սնում էին աղքատ պետություններին, այլևս դարձել են ծիծաղելի:

Հիմա հարց. արժե՞ արդյոք այսօր ժամանակ վատնել ԵԱՏՄ–ից դուրս գալու կամ Եվրամիությանն անդամակցելու հարցը քննարկելու վրա, երբ դեռևս չկա այն կարևոր հարցի պատասխանը, թե նրանցից որն ինչքանով է պետք մեր երկրի ու պետության զարգացման և կայացման համար:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում