Ապրում եմ այն հույսով և հավատով, որ մեր ազգը կշարունակի իրենց ժամանակից առաջ անցնող նոր Սևակներ ծնել. Ավետիք Չալաբյան

Երեկ լրացավ մեծանուն հայ բանաստեղծ Պարույր Սևակի ծննդյան հարյուրամյակը։

Օրվա թոհուբոհի, տեղացած ձյան և վթարների, իշխանության հերթական հակազգային մտահղացումների ֆոնին այս իրադարձությունը կարծես փոքր ինչ աննկատ մնաց, այնինչ Սևակը հայության մի ողջ սերնդի իղձերի և իդեալների արտահայտիչներ էր, հույզերի խառնարանը, թմբիրից զարթնող ազգային ինքնագիտակցության և ըմբոստության առաջամարտիկը։ Թեև ես ինքս ծնվել եմ արդեն Սևակի ողբերգական մահից հետո, ևս դաստիարակվել եմ նրա պոեմներով և բանաստեղծություններով, և մշտապես կրելու եմ նրա հզոր մտքի և ըմբոստ ոգու դրոշմը։

Սևակի անհավանական կյանքի, իր ժամանակից առաջ անցած ստեղծագործության և ողբերգական մահվան մասին կարելի է անվերջ խոսել և գրել, բայց և ոչ մի բան այնքան արտահայտիչ չի լինի, որքան հենց Սևակի անկրկնելիորեն խորը և միտքը շանփրող խոսքերը։ Այսօր ուզում եմ կիսվել իր մարգարեական "Եղիցի լույս"-ից Նորորյա աղոթքի այս տառապած տողերով, որոնցով դեռևս վեց տասնամյակ առաջ նա նկարագրել է այսօրվա օրը՝

"Արդեն 10 տարի, 110 տարի, 1010 տարի

Ես վախենում եմ,

Շա՜տ եմ վախենում,

Բյուրավոր ու բո՛ւթ հավատացյալից,

Բյուրատեսք ու սո՛ւտ հավատացյալից:

Եթե աստված եք՝

Փչեցե՛ք նրանց բոլոր մոմերը,

Մարեցե՛ք նրանց կանթեղներն ամեն,

Հանգցրե՛ք նրանց ջահերն այլազան,

Որ… եղիցի լո՜ւյս:

Եվ ո՜չ մի գավթում մի՛ ընդունեցեք

Նրանց մատաղը,

Որ իրենցը չէ, այլ գողացված է:

Մերժեցեք նրանց զո՛հն էլ խոստացյալ,

Որ... զոհ չգնա ինքը հավատը՝

Մաքո՜ւր-վսե՜մը,

Անկեղ՜ծ-անսո՜ւտը:

Ու թե աստված եք՝

Ամուր փակեցեք ձեր ականջնե՛րն էլ

Նրանց սողոսկուն աղոթքի դիմաց՝

Անգի՜ր-ինքնահո՜ս-հաշվեկշռվա՜ծ այն աղոթքների,

Որով խաբում են ո՛չ իրենց,

Այլ ձե՛զ:

Եվ - բավակա՜ն է - հասկացե՛ք ընդմիշտ,

Որ աստծուն նո՛ւյնիսկ հայհոյողները

Շա՜տ ավելի են գերադասելի,

Վասնզի նրանց բարկացրել է ինքը հավատը՝

Խոցվա՜ծ-արյունո՛տ,

Այրվո՜ղ-ապտակվա՛ծ,

Ցավա՜ծ-ճչացո՛ղ,

Մանո՛ւկ հավատը,

Որ հայր դառնալու համար է ծնվել:

Ու եթե հայր եք՝

Մի՛ թողեք,

Որ սուտ հավատացյալներն սպանեն նրան:

-Ինչքան էլ ծանր է մանուկ թաղելը,

Մանուկ պահելը ծանր է ավելի..."

Խոնարհում եմ գլուխս Պարույր Սևակի անմար հիշատակի առաջ, ապրում եմ այն հույսով և հավատով, որ մեր ազգը կշարունակի իրենց ժամանակից առաջ անցնող նոր Սևակներ ծնել, ու ընկալել այն անեղծ ճշմարտությունը, որը նրանք մեզ են բերում սեփական տառապանքի և զոհողության գնով։