Կիսաբաց լուսամուտներ. կյանք ու սկանդալ

Հայաստանում կյանքը գնալով ավելի է նմանվում հայտնի հեռուստաշոուին ՝ կիսաբաց լուսամուտներին: Անվերջ սկանդալներ, նոր, ավելի աղմկահարույց ու շոկային լուրի սպասում: Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների լայն տարածումը ստեղծել է մի իրավիճակ, երբ ցանկացած դեպք, ցանկացած պատմություն դառնում է հանրային սեփականություն: Եվ ստացվեց այնպես, որ մեր հասարակության համար տեղեկատվությունը դարձավ ընդամենը սկանդալով սնվելու եղանակ:

Դեռևս հնուց հայտնի է, որ ժողովրդին անհրաժեշտ է հաց և տեսարաններ: Թերանալով հացի հարցում, տեղեկատվության պատասխանատուները որոշեցին հասարակությանը սովորեցնել տեսարաններին, ինչքան շատ և ինչքան սկանդալային, այդքան լավ: Եվ այս շղթան գնալով դառնում է անվերջանալի, նմանվում է թմրանյութի և թմրամոլի հիվանդագին կապին:

Հայաստանի տեղեկատվական դաշտից հիմնովին դուրս է մղվում ռացիոնալ մտածողությունը: Իսկ առաջընթացի գրավական հանդիսացող տեխնոլոգիաները դառնում են հետադիմության տարածման գործիք: Եվ մարդկանց թվում է թե գերարագ ինտերնետ կապ կամ նոր սերնդի այֆոն ունենալով հնարավոր է քաղաքակրթվել: Բայց ձևը չի կարող որակ բերել, երբ չկա բովանդակություն: Պատահական չէ, որ տարիներ առաջ, առանց այդ տեխնոլոգիաների մեր կյանքի ինտելեկտուալ որակը նկատելիորեն բարձր էր: Կամ էլ պարզապես ցածր պրոդուկտի արտահայտման այսօրվա մատչելի հնարավորությունները չկային:

Սա նաև ազատ շուկայի պարադոքսներից մեկն է: Համացանցն ու տեխնոլոգիաները անհնար է կառավարել: Երբ դրանք ազատ են դրանք լցվում են հնարավոր ամեն ինչով, հասարակության այդ պահի պահանջարկով: Իսկ բիզնեսն իր կանոններն ունի: Քաղաքականությունը ՝ ևս: Երկուսին էլ ձեռնտու է ունենալ ցածրորակ պրոդուկտ և ցածրաճաշակ սպառող: Այդպես ավելի հեշտ է:

Արտակ Ասլանյան, Lraber.info