Ընտրություններում Կարեն Կարապետյա՞նը օգնեց ՀՀԿ–ին, թե` հակառակը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյանը

– Պարոն Ադիբեկյան, կառավարության հնգամյա ծրագիրը վստահություն կներշնչի՞ մեր ժողովրդին իր վաղվա օրվա հանդեպ:

– Դա կապված կլինի այն բանի հետ, թե որքանո՞վ է ծրագիրը կապված ժողովրդի ակտիվության կամ այդ ծրագրերին նրա մասնակցության հետ: Կամ թե բիզնեսը որքա՞ն մասնակցություն է ունենալու այդ ծրագրերի իրականացման գործում: Որովհետև շուկայական տնտեսություն ունեցող երկրներում մի կառույց չի կարող ամբողջ խնդիրները լուծել:

Ուստի պետք է նայենք, թե որքանո՞վ է հաշվարկված մասնավոր հատվածի ներդրումը ծրագրերի իրականացման մեջ: Գյուղատնտեսությունը` առանձին, փոքր բիզնեսները` առանձին:

Եվ ամենակարևորը` խնդիրներ կան, որոնք չի կարող լուծել մասնավոր հատվածը, քանի որ չունի այդքան հզորություն: Այդ խնդիրները կարող է լուծել միայն պետական կառույցը, այսինքն` պետությունը: Վերջինս է ունակ հավաքագրել երկրի ողջ ներուժը և ստանալ մեծ հորդում` այսպես ասած: Եվ հենց այս տեսակետից է հնարավոր գնահատել, թե վստահություն կունենա՞ ծրագիրը, թե չի ունենա, կամ ինչպիսի՞ արդյունքներ կարելի է սպասել նրանից:

– Իսկ մեր երկրի հինգ տարիների զարգացման թիրախները ճի՞շտ են ընտրված:

– Ինձ թվում է` ոչ: Որովհետև փոքր և միջին բիզնես զարգացնելով կամ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտ զարգացնելով երկիր չես կերակրի: Պետք է լինեն մի քանի խոշոր ձեռնարկություններ, որոնց շուրջ կձևավորվեն փոքր և միջին բիզնեսները:

Չկա՞ խոշոր ձեռնարկություն, չկան և միջին և փոքր ձեռնարկություններ: Թե չէ միջինն ու փոքրն են դառնում «հզոր»: Սա՛ է խնդիրը: Ուստի դրա համար մենք պետք է ունենանք տնտեսության մեջ գերակա մի քանի ուղղություններ:

Լիխտենշտեյնը, որը միջազգային ֆինանսական առաջատարներից է, աշխարհին հայտնի է պողպատների տարատեսակների արտադրությամբ, որի շուրջ էլ ձևավորվել է երկրի ողջ տնտեսությունը:

Մենք պետք է նայենք, թե փոքր երկրներն ինչպե՞ս են կարողանում ոտքի կանգնել ու նաև նրանց փորձը կիրառենք մեր երկրում: Թե չէ ծրագիր գրելը բավականին հեշտ գործ է:

– Գուցե նրանից է, որ ներդրողներ չկա՞ն խոշոր արդյունաբերության ոլորտում:

– Ներդրողներ կան, պարզապես պետությունը չի ուզում դառնալ երաշխավոր: Իմ տեղեկությամբ եղել է չորս միլիարդ դոլարի ներդրման առաջարկ, սակայն` պետական երաշխիքների առկայության դեպքում: Իսկ պետությունը հրաժարվել է` պատասխանելով, որ չի կարող երաշխավորել. կան բանկեր և ապահովագրական ընկերություններ, որոնք էլ կարող են ռիսկերը վերցնել իրենց վրա: Այդ իսկ պատճառով էլ փողը Հայաստան չի մտել:

– Կարելի՞ է ասել, որ սա իրատեսական ծրագիր է, համեստ նպատակադրումներով: Ի տարբերություն այն ժամանակների, երբ Կարեն Կարապետյանը ստանձնեց վարչապետի պաշտոնը, ու բավականին բարձր նշաձող սահմանվեց: Այս փաստը ժողովրդին չի՞ հիասթափեցնի:

– Ծրագիրը պետք է իրականացնող լինի, կազմակերպող լինի, երկիր` միջոցներ բերող լինի: Ժողովուրդն էլ ընդամենը կմասնակցի տվյալ գործողություններին: Թե չէ, որ ժողովուրդը ոգևորվեց, դրանից ի՞նչն է փոխվելու: Ուստի դա երկրորդական խնդիր է: Առաջնայինն այն է, թե արդյոք ծրագիրն իրատեսակա՞ն է: Եվ եթե իրատեսական է, ապա ո՞վ է այն իրականացնելու և ի՞նչ միջոցներով է իրականացնելու: Կա՞ն այդ կառույցները, կա՞ն այդ դեմքերը, որոնք կարող են դրանք կյանքի կոչել:

– Կարեն Կարապետյանն օգնեց, որպեսզի խորհրդարանական ընտրություններում հանրապետական կուսակցությունը հաղթի և հաղթի խոշոր հաշվով…

– Ձեզ ընդհատեմ` ես էլ այսպես կասեմ` Հանրապետական կուսակցությունը օգնեց, որպեսզի Կարեն Կարապետյանը ընտրվի: Այնպես որ, դա երկկողմանի գործողություն էր: Բայց, իհարկե, չեմ ժխտում, որ նրա դերակատարությունը մեծ էր այդ հարցում:

– Հիմա կար՞ող ենք ասել` դարձ ի շրջանս յուր. ամեն ինչ մնալու է այնպես, ինչպես եղել է:

– Հույս ունենանք, որ այդպես չի լինի:

 Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում