Երկու Նոր կյանք, երկուսն էլ համայնք. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Պարզվում է Հայաստանում երկու Նոր կյանք անունով համայնք լինելու հանգամանքը շատերին է զարմացրել: Զարմացնելուց բացի նաև դարձել է թյուրիմացությունների պատճառ: Եվ նույնիսկ եղել են դեպքեր, երբ մի համայնքում տեղի ունեցած դեպքի մասին պարզաբանում ստանալու համար դիմել են մյուս համայնքի ղեկավարին և հակառակը:

Տարբեր մարզերում գտնվող, բայց նույն անունը կրող երկու համայնքների միջև հեռավորությունը 150 կմ է և գուցե այդ պատճառով է, որ համայնքների ղեկավարների միջև առանձնապես կապ չկա, բայց, կարծես թե, երկուսում էլ կյանքն իսկապես ուրախ է:

Առ ի տեղեկություն նշենք, որ նրանցից մեկը գտնվում է Շիրակի մարզի Արթիկի տարածաշրջանում, որի ղեկավարը Արա Սուքիասյանն է: Մյուսը գտնվում է Արարատի մարզում, որի ղեկավարը «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամ Գարիկ Սարգսյանն է:

Շիրակի մարզի Նոր կյանքը նախկինում այլ անուններ էլ է ունեցել՝ Շոթա, Ծմբաքար և այլն, բայց հետո անվանափոխվել է Մաչթլի, ապա դարձել Նոր կյանք:

Շիրակի մարզի Նոր կյանքի համայնքապետ Արա Սուքիասյանը «Փաստի» հետ զրույցում նշեց, որ թեև երկրի երեք նախագահների օրոք էլ նույն պաշտոնն է զբաղեցրել, ու գրեթե Հայաստանի անկախության տարիքի չափով համայնքը ղեկավարելու փորձ ու ստաժ ունի, սակայն երբեք էլ որևէ կուսակցության անդամ չի եղել, քանի որ իր համար կարևորը համայնքի բնակիչն է իր հոգսով, ոչ թե կուսակցական պատկանելությունը:

Այս տարի 16 շրջանավարտ է եղել, իսկ սեպտեմբերին առաջին դասարան կհաճախի 26 աշակերտ: Գյուղի նորություններն այսքանով չեն ավարտվում: Չորս տարի առաջ եթե համայքնում խմելու ջրագիծ ունենալը շռայլություն էր համարվում, ապա այսօր արդեն հարցն ամբողջությամբ լուծված է, ու բոլորն անխտիր խմելու ջուր ունեն:

«16 կմ խմելու ջրի ներքին ցանց է անց կացվել, կառուցվել են դիտահորեր և հիմա մեր գյուղում շուրջօրյա ջրքամատակարում կա: Մենք շնորհակալ ենք բոլոր նրանց, ովքեր կանգնեցին մեր կողքին և օգնեցին, որ հարցը լուծվի: Եթե գյուղում ջուր չլինի, ապա այդ գյուղը չի կարող երկար հարատևել»,– ասաց Ա. Սուքիասյանը:

Չնայած խմելու ջուր կա, բայց ոռոգման ջրի հարցը երկար տարիներ է չի լուծվում: Բոլոր նոր նշանակված մարզպետները գալիս խոստանում են հարցը լուծել, սակայն հետո հարցի մասին «մոռանում» են: Արթիկի ջրամբարը, որը 1996 թ–ին է փլուզվել, մինչ օրս կիսակառույց է: 1998–ին շինմոնտաժային աշխատանքների վրա ծախսված 1 մլն դոլարը փաստորեն ջուրն է ընկել, քանի որ արդեն մոտ քսան տարի է սայլը տեղից չի շարժվում, եղածն էլ կամաց–կամաց փոշիանում է: «Թեև այդտեղ քիչ աշխատանքներ են մնացել, սակայն ջրամբարը այդպես էլ կիսակառույց է մնացել: Այն գտնվում է մեր վարչական տարածքում մոտ 100 հեկտար լավագույն վարելահողերի վրա: Եվ ստացվում է, որ այդ բերրի հողերն էլ կորցրեցինք, ջրամբար էլ չունեցանք: Այդ ջրամբարը կարող էր շուրջ 5 համայնքի ոռոգման ջրով մատակարարել: Այն և՛ կյանք է, և՛ աշխատատեղ է, և՛ ապրուստի միջոց է, և՛ արտագաղթի ճանապարհը փակելու միջոց է, բայց ոչ մի լուծում չի տրվում»,– ասում է համայքնի ղեկավարը:

Սակայն նշվածը չի խանգտարում, որ համայնքում դեմոգրաֆիական տխուր պատկերը փոխվի դրականի: Այստեղ տարեց–տարի ծնունդների թիվն աճում է, իսկ մահվան ցուցանիշները նվազում, բայց եթե համայնքների խոշորացում լինի, համայնքապետի կարծիքով իրենց գյուղն էլ արտագաղթողների թվով կհասնի մյուսներին: Սա հարց է, որը մտահոգում է ոչ միայն նրան, այլ՝ բոլորին:

 Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում