Քաղաքի շահերը ստորադասվում են կուսակցական շահերին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է Ելք դաշինքով Երևանի ավագանու անդամի թեկնածու Անահիտ Բախշյանը

– Տիկին Բախշյան, շատերն ասում են, որ Երևանի ավագանու ընտրությունները քաղաքական ընտրություններ չեն, անգամ կոչ են անում չքաղաքականացնել այն: Դուք և՞ս այդ կարծիքին եք:

– Ով նման կոչ է անում, նա օրենքից, քաղաքականությունից հեռու, նաև Երևանի մասին օրենքը չկարդացած մարդ է:

– Եվ ինչո՞ւ է դա իրեն ձռնտու:

– Երևանի ավագանու` քաղաքական մարմին լինելու կարևորությունն այն է, որ այնտեղ բազմակարծություն հնչի և որևէ որոշում միանշանակ չընդունվի: Այսինքն` տարբեր կուսակցությունների ներկայացուցիչներ, իրենց ծրագրերից ելնելով, քննարկեն, խոսեն, ասեն, պահանջեն: Ի վերջո Երևանի ավագանին, օրենքի համաձայն, վերահսկողություն է իրականացնում քաղաքապետի գործունեության նկատմամբ:

Սրանից հետևում է, որ ավագանու յուրաքանչյուր անդամ, անկախ նրանից, թե ինքը որ քաղաքական ուժի մեջ է, պարտավոր է վերահսկել քաղաքապետի գործունեությունը:

Ա՛յ, հենց սա է, որ որոշների գլուխը չի մտնում:

– Փաստորեն ընդդիմադիր կուսակցությունների քաղաքապետի թեկնածուները` և՛ Նիկոլ Փաշինյանը, և՛ Զարուհի Փոստանջյանը, տնտեսական աշխատանքի փորձ չունեն: Կարո՞ղ են նրանք ղեկավարել քաղաքային տնտեսությունը, ապահովել մայրաքաղաքի բնականոն կյանքը: Սա մի քիչ չի՞ վախեցնում ձեզ:

– Երևանի ավագանին և ավագանու կողմից ընտրված քաղաքապետը քաղաքական մարմին են: Անշուշտ տնտեսություն է ղեկավարվում, բայց դրա համար նախ և առաջ կա քաղաքապետարանի աշխատակազմ: Եվ ոլորտների պատասխանատուները պետք է լինեն համապատասխան կրթություն ունեցող մարդիկ, մի բան, որը չի կարելի պահանջել ոչ քաղաքապետից, որ ավագանու անդամներից: Դա չի պարտադրում ոչ օրենքը, ոչ էլ ենթադրում է քաղաքականության տրամաբանությունը:

Ի վերջո քաղաքապետը, որպես քաղաքական ղեկավար, մշակելու և իրականացնելու է Երևանի զարգացման ծրագրերը: Եվ ցանկացած բնույթի մյուս գործողությունները բխելու են նրա կողմից վարվող ընդհանուր քաղաքականությունից:

Այո, Երևանի բյուջեն չի կարելի համարել քաղաքական, որովհետև այլ տրամաբանությամբ է ձևավորվելու, քան ձևավորվում է պետական բյուջեն: Բայց, միևնույն է, պետք է ճիշտ իրականացվի այդ բյուջեն ծախսելու քաղաքականությունը: Այ, սա՛ պետք է լինի քաղաքապետի պարտականությունը: Նրա սևեռուն միտքը` ինչպե՞ս հավաքել Երևանի բյուջեն և ինչպե՞ս այն արդյունավետ ծախսել: Եվ դրա պատասխանատվությունը դրվում է քաղաքական այն ուժի վրա, որը գալիս է քաղաքը կառավարելու:

Իսկ ձեր ասած փորձը պարտադիր պայման չէ: Ի վերջո ոչ Տարոն Մարգարյանը, ոչ էլ որևէ մեկը միանգամից չեն սովորել: Եվ սովորելը դժվար չէ:

– Իսկ ձեր ներկայացրած քաղաքական ուժը սկզբունքային ի՞նչ փոփոխություններ կառաջարկի Երևանի կառավարման համակարգում, որը կտարբերվի ներկա քաղաքապետարանի գործունեությունից: Կամ, այսպես ասեմ, ո՞րն է լինելու ձեր նոր մոտեցումը, նոր հայացքը` այդ գործին:

– Առաջինը կոռուպցիոն հնարավոր բոլոր կապերը քանդելն է: Իսկ դա որտեղի՞ց է գալիս. նոր քաղաքապետն անկախ է, այն կաշկանդված չէ ոչ վերևի, ոչ էլ իր կուսակցական պատկանելությունից եկող ճնշումներով, ինչպես հանրապետականի դեպքում է:

Մեկ հասարակ օրինակ բերեմ` գործող քաղաքապետ, հանրապետական Տարոն Մարգարյանը բազմաթիվ անգամ նկատողություն է արել Կենտրոն համայնքի ղեկավարին: Անգամ մի անգամ ասաց` ես քո աշխատանքի համար երկուսից ավել չեմ նշանակի: Բայց դրանով հանդերձ ոչինչ չի փոխվում այս համայնքում: Ինչո՞ւ. որովհետև գոյություն ունեն կուսակցական շահեր, որին ստորադասվում են քաղաքի շահերը: Եվ ամեն մեկը մնում է իր տեղում:

Մինչդեռ շատ մեծ ուշադրություն պետք է դարձվի հենց կադրային քաղաքականությանը: Եվ հանրապետական կուսակցության կրծքանշանով քաղաքապետարանի տարբեր պաշտոնյաներ պետք է իրենց արտոնյալ չզգան: Եվ չմտածեն, որ ինչ էլ անեն, ինչպես էլ աշխատեն, մնալու են իրենց տեղերում:

Այսինքն` կառավարման արդարացի և արդյունավետ հնարավոր բոլոր ձևերը պետք է ներդրվի մեր ուժի` Ելք–ի հաղթանակի պարագայում: Սա՛ է ամենակարևոր խնդիրը:

– Տիկին Բախշյան, դուք պատկերացնո՞ւմ եք, որ ընտրվելու դեպքում ինչ–որ մի բան ցանկանաք անել, բայց հանրապետական կուսակցությունը թույլ չտա, խոչընդոտի ձեզ:

– Ցանկացած դեպքում Ելք կա:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում