Հավակնությունների հանգրվանում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

ԿԸՀ իրենց հայտերը և ցուցակները ներկայացրեցին ընտրություններին մասնակցող բոլոր ինը քաղաքական ուժերը։ Կարելի է ասել, մեծ հաշվով, ցուցակներում որևէ սկանդալային նորություն չկար։ Շատերը փորձեցին քաղաքական աղմուկ բարձրացնել Րաֆֆի Հովհաննիսյանի 11–րդ հորիզոնականում հայտնվելու շուրջ։ Սակայն դա սպասելի էր, հատկապես հաշվի առնելով Հովհաննիսյանի էքսցենտրիկ բնավորությունը։ Չենք էլ փորձի կենտրոնանալ բոլոր դաշինքների կամ կուսակցությունների ցուցակների կամ դրանցում ներառված անհատների վրա առանձին–առանձին։ Բազմիցս այդ մասին խոսվել է և դեռ կխոսվի։
Ավելի շուտ կարելի է խոսել այդ անհատների միջոցով ունեցած ռեսուրսների և սպասվող հավակնությունների մասին։ Իհարկե, շատ դժվար է մեկ հոդվածի մեջ անդրադառնալ բոլորին, ուստի կփորձենք հերթականությամբ կատարել համապատասխան անդրադարձեր։ Մինչ այդ, պնդենք, որ ամենաշատը ցուցակներում ներկայացված է նախկին ՀՀՇ–ն (նախկին, քանի որ ներկայի ՀՀՇ–ն որևէ կապ չունի այն կազմի հետ)։ Սա արդեն խոսուն գործոն է, որը վերաբերում է Հայաստանի քաղաքական միջավայրին և դրանում տիրապետող գաղափարական սկզբունքներին։ Սակայն այստեղ ավելի ճիշտ է ասել` այդ սկզբունքների բացակայությանը։
Ամենաերիտասարդ կազմը, ու էլի ոչ պակաս նախկին ՀՀՇ–ականներից կազմված, ներկայացրել է «Ազատ–դեմոկրատներ» կուսակցությունը։ Սկսենք կուսակցության անվանումից։ Դեմոկրատիան ինքնին ենթադրում է ազատականություն, արժեքների ընտրություն, կամարտահայտում և այլն։ Կուսակցության անունը կարդալիս տպավորություն է ստեղծվում, որ կան կաշկանդված դեմոկրատներ, բարդույթավորված դեմոկրատներ և այլն։ Ինչևէ, չխորանանք այս անվանումների մեջ և գանք հիմնական գործոններին։ Տողերիս հեղինակի խորին համոզմամբ, կուսակցությունը չի կարող ունենալ հավակնություններ։ Իհարկե, այնտեղ ներառված են բավականին լուսավոր երիտասարդներ, որոնք քիչ աչքի չեն ընկել հայաստանյան զարգացումների վերջին ֆոնին։ Այնտեղ ներկայացված է նաև Հայաստանի և ԱՊՀ–ի թերևս լավագույն տնտեսագետներից մեկը՝ Հրանտ Բագրատյանը։ Բայց դա բավականին քիչ է։ Կուսակցությունը տարբեր ակնարկներով՝ ուղղակի կամ անուղղակի հայտարարում է, որ գործում է արևմտյան արժեքների դաշտում։ Այս հատվածն արդեն անհասկանալի է։
Եթե կուսակցությունները սկսելու են գործել արևմտյան կամ հյուսիսային դաշտերում, ապա ո՞վ է գործելու հայոց պետականության դաշտում։ Գաղափարների սղության պայմաններում, իսկ դրանք իրոք սուղ են, քանի որ կուսակցությունների գերակշիռ մեծամասնությունը որևէ նոր բան չի ասում, շատ կարևոր է ասվածի հռետորաբանությունը։ Ենթադրում եմ, որ այս կուսակցությունը փորձելու է քվեներ հավաքել իր ծրագրերը ներկայացնելով և դրանց արդյունավետության մեջ ընտրողներին համոզելով, այլ ոչ թե փող բաժանելով։ Ծրագիր ներկայացնելու կամ համակրանք շահելու համար հռետորներ են պետք։ Որպես այդպիսիք, կուսակցությունը հռետորներ չունի։ Նախկին ժառանգականների վրա հույս դնել չի կարելի։ Բագրատյանի հաշվարկները ճշմարիտ են, բայց լեզուն անհասկանալի է հասարակության մեծ մասի համար։
Մնում են երիտասարդները։ Գոնե կուսակցության փոխնախագահի արտաբերած մտքերը՝ լրագրողների հետ կարճատև շփման ժամանակ, ստեղծեցին տպավորություն, որը ստանում ես դասը լավ անգիր արած աղջկանից։ Սակայն, երբ միտքն ընդհատում ես և անցնում այլ հարցի, շարունակությունը չի ստացվում։
Ի՞նչ է մնում արդյունքում։ Թերևս այս ուժը կարող է հույսը դնել անգամ իր կամքից անկախ որոշակի պայմանավորվածությունների և ճնշումների վրա։ Դրանք կարող են լինել տարբեր կենտրոններից՝ հաջակցություն արևմտյան դաշտում հանդես եկող միավորի։

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: