Կողմնորոշվեք, եղբայր. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Տեղի ունեցավ «Ելք» դաշինքի համագումարը: Համագումարում հնչած ելույթներին և մոտեցումներին դեռ շատ անդրադարձներ կլինեն, քանի որ դաշինքն օբյեկտիվորեն գտնվում է ոչ իշխանական դաշտում: Համագումարից հետո փոքրիկ հարցազրույց տվեց նաև Արամ Սարգսյանը, որին մենք ստորև կանդրադառնանք: Սակայն մի հետաքրքրական հանգամանք չենք կարող աչքաթող անել: Համագումարի ավարտից հետո, լրագրողների ուշադրության կենտրոնում ավելի շատ Հայկ Մարությանն էր, քան դաշինքի առաջնորդները: Ինչևէ, թողնելով այս փոքրիկ դրվագները, անցնենք բուն հարցազրույցին: Հարցազրույցը գործնականում կարելի է բաժանել երկու մասի` ներքաղաքական և արտաքին քաղաքական, հատկապես Արցախյան հիմնահարցի մասով: Ներքին խնդիրների մասով ամեն ինչ հասկանալի է: Կա տնտեսական և սոցիալական խնդիրների կուտակված փունջ, որոնց լուծումների վերաբերյալ բոլոր քաղաքական ուժերը ներկայացնում են մեկ մոտեցում` բոլորս լավ ենք ապրելու: Տարբերվում են միայն տեսլականները` մեկը պատկերացնում է սոցիալիզմի վերականգնում, երկրորդը` կապիտալիստական լայն հայեցակարգ և այլն: Ներքին քաղաքական մասն իր մեջ ներառում է նաև առաջադրումները և բուն ընտրական գործընթացը: Այս մասով, հետաքրքրական է, որ Արամ Սարգսյանն առաջադրվում է Սյունիքում, ոչ թե իր հարազատ Արարատում: Իհարկե, նա դա հիմնավորում է այն հանգամանքով, որ Արարատում առաջադրվում է իր ընկերը: Չխորանալով մանրամասների մեջ, և ի ցույց չդնելով բոլոր թվերը, որոնք կխճճեն ընթերցողին, միայն փաստենք, որ ՏԻՄ ընտրությունների արդյունքները գոնե հուսադրող չեն Արամ Սարգսյանի համար: Մյուս կողմից, ստեղծվում է հակադրություն Արամ Սարգսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի պնդումների մեջ: Ըստ Փաշինյանի, յուրաքանչյուր մարզում, քաղաքում, գյուղում, իրենք ունեն համախոհներ, բայց ստացվում է չունեն թեկնածուներ: Այլապես, ինչո՞ւ պետք է Արամ Սարգսյանն առաջադրվեր Սյունիքում: Գալով արտաքին քաղաքական հայեցակարգին, պետք է փաստել, որ բոլոր ուժերը` բացառությամբ մեկի, խուսափում են կոնկրետ տեսլական ներկայացնել: Նրանք դեռևս դուրս չեն եկել ադրբեջանական կողմին մեղադրելու մառազմի շրջանակներից: Բերում են ինչ–որ թվեր և փաստարկներ, որոնց անկենսունակ լինելու մեջ բազմիցս համոզվել ենք: Արամ Սարգսյանն իր վերադարձը պայմանավորեց Արևմտյան բևեռում լինելու հանգամանքով: Սակայն այժմ, քայլ առ քայլ հետ է կանգնում այդ մտքից, ավելի շուտ այդ միտքը չի դնում լայն շրջանառության: Երևի քաղաքական թիմից հուշել են, որ պետք է լինել պետականամետ և ոչ թե հյուսիսամետ կամ արևմտամետ: Գալով ՀԱԿ առաջնորդ Տեր–Պետրոսյանի առաջ քաշած դրույթների մեկնաբանմանը և Արցախյան հիմնահարցին, ակնհայտ է, որ Արամ Սարգսյանը փորձում է խուսանավել պատասխանից, էլ ավելի խճճելով ինքն իրեն: Նախ, նա ֆալսիֆիկացիայի է ենթարկում Տեր–Պետրոսյանի հնչեցրած միտքը և լավրովյան գործոնը, հետո սկսում է խառնել ժամկետային և պայմանագրային զինծառայողների ունեցած դերն այդ հարցում: Այնուհետ, որևէ բանալի չտալով Հայաստանի արտաքին քաղաքական հայեցակարգի վերաբերյալ, նա կիրառում է արդեն վաղուց հնացած քաղաքական հնարք` մեջբերելով Ադրբեջանի կացնային քաղաքականությունը: Մեղմ ասած, սա չի սազում հեղափոխության հայտ ներկայացրած և Սերժ Սարգսյանին իշխանությունից զրկել ցանկացող դաշինքի առաջնորդներից մեկին: Մեկ բան հստակ է, գիտակից ընտրազանգվածի մոտ, որը գնալու է ընտրության թիմերի հստակ ծրագրային դրույթները կարդալով, հավասարաչափ նայելու է արտաքին և ներքին քաղաքական մոտեցումները: Ավելին, այդ գիտակից խումբը, քիչ թե շատ տնտեսապես դեռևս կենսունակ զանգվածն է, որին չի հետաքրքրում իշխանական 10 հազարը: Այսօր, ընդդիմության դաշտում գտնվող բոլոր ուժերը, պետք է աշխատեն հենց այդ խմբի հետ, քանի որ էլեկտորատի մյուս խմբերն արդեն ունեն իրենց պատվիրատուները, որոնցից ձևավորվել են շահառուները: Իսկ այդ խմբին, մեղմ ասած, դիլետանտ դատողություններով չես համոզի:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: