Օսկանյանի և Օհանյանի կամավոր դատապաշտպանները. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին ներկայում մեր քաղաքական դաշտում ընթացող գործընթացները հետզհետե հեռանում են քաղաքական բովանդակությունից և վերածվում այս կամ այն գործչի փիառի, քարոզչության կամ փաստաբանության դրսևորման։ Առավել տհաճ է դառնում այն իրավիճակը, երբ նման գործընթացների մեջ են ներքաշվում ոչ հեռու անցյալում հանրային վստահության բավական մեծ չափաքանակ ստացած գործիչները։
Հենց այս տեսանկյունից առնվազն զարմանալի էր «Ժառանգություն» կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ստանձնած դերը։ Ընդհանրապես վերջին օրերին կարծես տարբեր անկյուններից հայտնված քաղաքական ու հասարակական գործիչներ սկսում են զբաղվել Սեյրան Օհանյանի և Վարդան Օսկանյանի փաստաբանությամբ։ Նախ Ազատ Արշակյանն է հայտարարում, թե Օհանյանը համաձայն չլինելով մարտիմեկյան իրադարձությունների և հոկտեմբերի 27–ի հետ` դուրս է եկել համակարգից, ապա Արթուր Ալեքսանյանը նշում է, թե այս երկու ողբերգական իրադարձությունները տեղի են ունեցել երկրի զարգացման ճանապարհին և պետք չէ դրանց վրա կանգ առնել։ Վերջապես Րաֆֆի Հովհաննիսյանն է հանդես գալիս մի հարցազրույցով, որը որևէ կերպ որևէ տրամաբանության մեջ չի տեղավորվում։
Մասնավորապես «Ժառանգության» առաջնորդը ուղղակիորեն զատում է Վարդան Օսկանյանին, Սեյրան Օհանյանին, որոնց հետ պատրաստվում է դաշինք կնքել, մարտիմեկյան իրադարձություններից։ Ընդ որում Րաֆֆի Հովհաննիսյանը դա անում է շատ հետաքրքիր ձևով։ Նա իր յուրօրինակ ոճով ընդհանրացնում է երևույթը և պաթոսով հայտարարում, թե մարտի մեկի իրադարձությունների մեջ մեղավոր են բոլորը՝ հենց ինքն անձամբ, Վարդան Օսկանյանը, Սեյրան Օհանյանը, Հայաստանի երեք նախագահները, մարդկանց վրա կրակողները և այլն։ Հասկանալի է, Հովհաննիսյանը դա անում է պաթոսով՝ առանց մեղադրանքի և զուտ էմոցիոնալ դաշտում, ընդ որում հետաքրքիր է, որ ըստ «Ժառանգության» առաջնորդի, Սեյրան Օհանյանի ամենամեծ բացթողումներից մեկն այն է, որ զինվորները ստիպողաբար են քվեարկել։
Թե ինչ սկզբունքներով է «Ժառանգության» առաջնորդը մոտենում պետական բարձրագույն պաշտոններում բացթողումների, իսկ որոշ դեպքերում էլ հանցագործությունների խնդրին, թերևս հենց իր անձնական գործն է, սակայն եթե նման կերպ է Րաֆֆի Հովհաննիսյանը փորձում սրբագրել իր հնարավոր դաշնակիցներին Հայաստանի անկախության տարիների ամենաողբերգական իրադարձությանը մասնակցությունից, ապա պետք է փաստել, որ հնարավոր կուսակցական դաշինքի կայացման համար, «Ժառանգությունը» և իր առաջնորդը չափազանց անշնորհակալ գործ են ձեռնարկել, քանի որ նույն տրամաբանությամբ «Ժառանգության» փոխնախագահ Արմեն Մարտիրոսյանը նշում էր, թե Օսկանյանը կրակելու հրաման չի տվել։ Սա ի դեպ այն դեպքում, երբ Մարտիրոսյանն անձամբ ներկա է եղել մարտիմեկյան բոլոր գործընթացներին և հիրավի հարգանքի արժանի կեցվածքով սադրանքից պաշտպանել է ոստիկանի՝ վիրավորում ստանալով։
Սակայն սա թողնելով մի կողմ, պետք է նշել, որ ցանկացած քաղաքական կուսակցություն և գործիչ, ինքն է որոշում թե ինչ ուժերի հետ բանակցի, դաշինք կազմի կամ չկազմի և այստեղ քննադատել «Ժառանգությանը» իր ցանկությունների մեջ գործնականում նպատակահարմար չէ, սակայն սա չի նշանակում, թե հանուն նման դաշինքի կամ Ազգային ժողովում հայտնվելու հեռանկարի, արժի քաղաքական սկզբունքները փոխարինել դեմագոգիայով, առավել ևս այն դեպքում, որ «Ժառանգությունը» հայաստանյան քաղաքական դաշտի համեմատաբար մաքուր կենսագրություն ունեցող ուժերից է, որն իրավամբ որոշակի հարգանք է վայելում իր հասարակական ու քաղաքական կեցվածքի համար։
Գուցե ամեն դեպքում պետք չէ ժողովրդական լեզվով ասած «փոզմիշ» անել այդ հեղինակությունն ու հարգանքը՝ զբաղվելով բավական անշնորհակալ քաղաքական փաստաբանությամբ։

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: