«Ժառանգության» ռևերանսները Օսկանյանին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հայաստանյան քաղաքական իրականության մեջ շարունակվում են կուսակցությունների միջև ընթացող բանակցային գործընթացները։ Վերջիններս, ըստ էության, բնականոն զարգացումների տրամաբանության մեջ են, քանի որ առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում հայաստանյան կուսակցությունների գերակշիռ մասը անցողիկ շեմի հաղթահարման խնդիր ունի։ Սակայն այս գործընթացներում երբեմն հայտնվում են այնպիսի իրողություններ, որոնք, մեղմ ասած, զարմանք են հարուցում։ Հենց նման տարօրինակ պահվածք է որդեգրել «Ժառանգություն» կուսակցությունը, որը, կարծես թե, ներկայում չի կողմնորոշվում ոչ միայն այն հարցում, թե որ դաշինքի կամ կուսակցության հետ պետք է համագործակցի, այլև ընդհանրապես կորցրել է սեփական հայտարարությունների ու սկզբունքների նկատմամբ մոտեցման հստակությունը։
Հենց այս անորոշ տրամաբանությամբ կուսակցության փոխնախագահ Արմեն Մարտիրոսյանն իր վերջին հրապարակային հայտարարություններում և հարցազրույցներում կարծես թե ստանձնել է Արտաքին գործերի նախկին նախարար Վարդան Օսկանյանի մաքրագործման թերևս անշնորհակալ գործը։ Մասնավորապես վերջերս մարտիմեկյան իրադարձություններին Օսկանյանի մասնակցության վերաբերյալ հարցերին Մարտիրոսյանը նշել էր, որ կրակելու հրամանը Օսկանյանը չի տվել։ Սա, ըստ էության, նշանակում է, որ «Ժառանգությունը» կամ Արմեն Մարտիրոսյանը փորձում են զատել Օսկանյանին մարտիմեկյան հանցագործությունից։ Սա առավել քան տարօրինակ մոտեցում է «Ժառանգության» պարագայում, որը 2008 թվականի իրադարձություններում ամենաակտիվ կերպով ներգրավված էր հասարակական–քաղաքական կյանքում ընթացող զարգացումներում և կարելի է փաստել, որ լավագույնս է պատկերացնում և՛ Օսկանյանի, և՛ Քոչարյանի, և՛ Օհանյանի առնվազն ներգրավվածությունը մարտիմեկյան իրադարձություններում։
Անշուշտ, մի կողմից հասկանալի է, որ «Ժառանգությունն» այլևս կորցրել է իր նախկին ընտրազանգվածը և միայնակ չի կարող հաղթահարել անգամ Ազգային ժողովի անցողիկ շեմը, սակայն, այդուհանդերձ, հարց է առաջանում, թե արդյոք դա բավարար հիմք է, որպեսզի «Ժառանգությունը» ստանձնի Վարդան Օսկանյանի փաստաբանի դերը, դժվար է ասել, սակայն ակնհայտ է մեկ բան, որ այսօրինակ քաղաքական ու սկզբունքային շրջադարձերի արդյունքում է նաև, որ հայաստանյան իրականության մեջ այդպես էլ չի ձևավորվում քաղաքական մշակույթ։ Ավելին, հանուն հետագա համագործակցության «Ժառանգության» և ընդհանրապես ցանկացած կուսակցության կողմից նման մոտեցումները քաղաքական գործընթացներին, բերում է քաղաքական դաշտի ամայացմանն ու անլրջացմանը։ Արդյունքում քաղաքական գործընթացներին փոխարինելու են գալիս տարատեսակ խմբակային և անհատական շահերը, որոնք էլ իրենց հերթին որոշում են ընդհանուր մթնոլորտը կամ տվյալ դեպքում, կարելի է ասել, գաղջ մթնոլորտը երկրի քաղաքական կյանքում։
Սա թերևս լավագույն վկայությունն է այն փաստի, որ լիովին խեղվել է քաղաքականության ընկալումը այս դաշտի խաղացողների կողմից։ Վերջիվերջո, պետք է փաստել, որ բնականոն կլիներ այն, որ կուսակցությունը իր գործունեությամբ ոչ թե լիովին կորցներ իր ընտրազանգվածն ու վարկանիշը, այլ ավելացներ այն կամ գոնե պահպաներ, որի արդյունքում էլ կարիք չէր լինի նման ռեվերանսների դիմել՝ մեկ այլ կուսակցության միջոցով խորհրդարանում հայտնվելու համար։ Եթե դա չի արվել նշանակում է, որ տվյալ կուսակցությունը անելիք չունի քաղաքական դաշտում և ավելի լավ է պարզապես չեզոքություն պահպանել։
Սակայն, ցավոք սրտի, մենք բազմիցս ականատես ենք եղել տարբեր քաղաքական մանիպուլյացիաների նպատակով այս կամ այն կուսակցության ու քաղաքական գործչի ամենահակասական գործունեության դրվագներին, ուստի ակամայից պետք է արձանագրենք, որ առաջիկայում նմանատիպ զարգացումները բոլորովին էլ բացառված չեն, որքան էլ դա զգացմունքային մակարդակում տհաճ, իսկ գործնականում՝ ապակառուցողական հնչի։

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: