«Դժոխք փակ դռների հետևում». ի՞նչ էր թաքցնում Օդրի Հեփբըրնը

Օդրի Հեփբըրնի որդին՝ Շոն Հեփբըրն Ֆերերը, նոր հուշագրությունում բացահայտում է նրա անձնական կյանքի ցնցող մանրամասները՝ սկսած ամուսնության մեջ դավաճանություններից մինչև թմրանյութերի չափից մեծ դոզայով ցավը մեղմելու նրա հուսահատ փորձը։

«Մի օր, հերթական արտասահմանյան ուղևորությունից տուն վերադառնալիս, մայրս՝ Օդրի Հեփբըրնը, նկատեց, որ իր նվիրված տնային տնտեսուհին դեպրեսիայի մեջ էր։ Նա Ջովաննային հրավիրեց ննջասենյակ, և նրանք երկուսն էլ նստեցին մահճակալին։

«Ես չեմ կարող... Ես այլևս չեմ կարող այսպես ապրել»,-ասաց Ջովաննան։ «Նա նրանց այստեղ է բերում, երբ Դուք այստեղ չեք, սինյորա։ Նա նրանց ուղիղ այս մահճակալի մեջ է բերում... գիշերվա համար։ Եվ նա ստիպում է մեզ նախաճաշ մատուցել նրանց՝ մահճակալում, հենց այս մահճակալի մեջ...»։

Օդրին գունատվեց և սառեց։ Նա միայն մեկ հարց տվեց. ե՞րբ։

«Միշտ, սինյորա»։ «Ամեն անգամ, երբ հեռանում եք»,- լաց էր լինում Ջովաննան։

Օդրին լուռ վեր կացավ, մոտեցավ պատուհանին և ծխախոտ վառեց։ Նրա ձեռքը դողում էր։

«Շնորհակալություն, Ջովաննա։ Դու ճիշտ վարվեցր»,-ասաց նա հանգիստ։

Այդ պահից սկսած նրա երկրորդ ամուսնությունը վերածվեց մղձավանջի՝ մղձավանջի, որից նա զգում էր, որ չի կարող խուսափել։

Մարդկանց մեծ մասը, և հատկապես կանայք, Օդրի Հեփբերնին ընկալում են որպես ուժեղ, անկախ աստղ, որը տարբերվում է։ Բայց սիրո մեջ նա նույնքան խոցելի էր, որքան իր էկրանային հերոսուհիները։

Հակասական է, բայց կինը, որը դեռևս համարվում է գեղեցկության և ոճի մարմնացում, երկար ժամանակ հավատում էր, որ ինքը բավականաչափ գեղեցիկ չէ ամուսնանալու համար։ Եվ երբ նա սիրահարվեց, ապրում էր լքվածության մշտական ​​վախի մեջ։

Նա ծնվել է 1929 թվականին հոլանդացի մոր և անգլո-իռլանդացի հոր ընտանիքում, բայց ծնողները բաժանվել են, երբ նա ընդամենը վեց տարեկան էր։ Այն օրը, երբ նրա հայրը՝ 46-ամյա Ջոզեֆ Ռասթոնը, լքեց ընտանիքը և այլևս չվերադարձավ, ընդմիշտ փորագրվեց նրա հիշողության մեջ։

Այս դավաճանությունը ձևավորեց նրա ամբողջ կյանքը։ Այն ստեղծեց անապահովություն, որը ազդեց նրա բոլոր որոշումների վրա, հատկապես տղամարդկանց հետ հարաբերություններում։ Կային երջանիկ պահեր, բայց դրանք երբեք երկար չէին տևում։

Նա ինքն էր անվանում հոր հեռանալը իր կյանքի «ամենատրավմատիկ իրադարձությունը». «Մի օր նա պարզապես դուրս եկավ տնից և այլևս չվերադարձավ։ Ես շատ էի ջախջախվել։ Ես օրեր շարունակ լաց էի լինում»։

Նույնիսկ տարիներ անց այս վախը շարունակվում էր. «Երբ սիրահարվեցի և ամուսնացա, անընդհատ վախենում էի նորից լքված լինելուց»։

Մանկուց նա իդեալականացնում էր հորը՝ նրան համարելով գրեթե հերոս։ Իրականում նա հմայիչ, անփող փլեյբոյ էր՝ մեծ ամբիցիաներով և սեփական դստեր նկատմամբ նվազագույն հետաքրքրությամբ։

Նա նաև չկարողացավ սեր գտնել մոր՝ սառը, արիստոկրատ կնոջ մոտ։ Զարմանալի չէ, որ Օդրիի ամենամեծ երազանքը ոչ թե Հոլիվուդյան աստղ դառնալն էր, այլ ստեղծել այն սիրող ընտանիքը, որը ինքն էլ չուներ։

Եվ նա խոստացավ իր երեխաներին. նրանք երբեք իրենց անցանկալի չեն զգա։ Նա պահեց այդ խոստումը։

Մինչև հորս հետ հանդիպելը նա նշանված էր բրիտանացի գործարար Ջեյմս Հենսոնի հետ։ Սակայն ամեն ինչ փոխվեց, երբ նրան առաջարկվեց այն դերը, որը նրան կդարձներ համաշխարհային աստղ՝ «Հռոմեական արձակուրդներ» ֆիլմի արքայադուստրը։

Այդ պահից սկսած նրա կյանքը վերածվեց մրրիկի։ «Սաբրինա» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ նա փոթորկալից սիրավեպ ունեցավ Ուիլյամ Հոլդենի հետ, սակայն այն արագ ավարտվեց. նա ամուսնացած էր և վազէկտոմիա էր տարել, իսկ Օդրիի համար, ով երազում էր երեխաներ ունենալ, սա անընդունելի էր։

Այնուհետև նրա կյանքում հայտնվեց հայրս՝ Մել Ֆերերը։ Նրանք շատ ընդհանրություններ ունեին. դժվար մանկություն, ծնողների հուզական սառնություն։ Բայց կային նաև նախազգուշական նշաններ. նա երեք անգամ ամուսնացած էր, ուներ չորս երեխա և հայտնի էր իր վերահսկողական բնույթով։

Նրանք ամուսնացան 1954 թվականին։ Հաջորդ տասը տարիների ընթացքում մայրս նկարահանվեց 12 ֆիլմում, մինչդեռ հայրս ակտիվորեն զբաղվում էր իր կարիերայով։

1959 թվականին երկու վիժումից հետո նա մեկ տարով հեռացավ դերասանական գործունեությունից՝ երեխային մինչև վերջ տանելու համար։ Սակայն ոչ ոք չգիտեր, որ հայրս ուզում ևս մեկ երեխա ունենալ. դա խանգարում էր նրա կարիերայի ծրագրերին։

Իմ ծննդից հետո նա կասկածում էր, որ ամուսինը իրականում խանգարում էր իրեն կրկին հղիանալ. երբ նա հղիանում էր, նա ստիպում էր նրան տեղափոխվել, ճանապարհորդել և ծանր աշխատանք կատարել, չնայած այն հանգամանքին, որ նրա մոտ ախտորոշվել էր խիստ հանգիստ պահանջող հիվանդություն։

Եվ այնուամենայնիվ, հենց նա էր, ով պնդում էր, որ նա խաղա պաշտամունքային Հոլի Գոլայթլիի դերը «Թիֆանիի նախաճաշը» ֆիլմում։

Սակայն ամուսնությունը քանդվում էր։ Հայրս տարված էր իր կարիերայով, մինչդեռ մայրս երազում էր հանգիստ ընտանեկան կյանքի մասին։ Նա զայրանում էր, երբ մայրս մերժում էր պրեմիերաները իրենց երեխայի համար։

Ժամանակի ընթացքում նա ավելի ու ավելի դյուրագրգիռ և արագ տրամադրված էր դառնում։

Շրջադարձային պահը եկավ այն օրը, երբ նա տեսավ ինձ՝ փոքրիկ տղայիս, մատների ծայրերի վրա անցնում էի նրա սենյակի կողքով՝ խուսափելու համար զայրույթի մեկ այլ նոպա առաջացնելուց։ Հետո նա հասկացավ. սա չի կարող շարունակվել։

Բայց նա շարունակեց պահպանել ամուսնությունը ինձ համար։ Հետագայում նա խոստովանեց, որ «երկու տարի դժոխքում» է ապրել։

Նրանք ամուսնալուծվեցին 1966 թվականին, երբ ես նույն տարիքի էի, ինչ նրա հայրը, երբ նրան լքեց։

Հետագայում նա կրկին ամուսնացավ՝ իտալացի բժիշկ Անդրեա Դոտիի հետ, և ամբողջությամբ լքեց Հոլիվուդը՝ ընտանիքի համար։

Սկզբում ամեն ինչ կատարյալ էր թվում։ Բայց շուտով պարզ դարձավ. նա չարաշահում էր ալկոհոլը և դավաճանում։ Նա լուսանկարվել էր հարյուրավոր կանանց հետ։

Նույնիսկ երբ հայտնի դարձավ, որ նա սիրուհիներին իրենց ամուսնական մահճակալի մեջ էր բերում, մայրս չէր ուզում հավատալ դրան։ Ամուսնալուծությունը թվում էր անհավանական։ Նա սարսափելի էր զգում իրեն՝ մտածելով, որ պարզապես «չափազանց մեծ է դրա համար»։

Տարիների ընթացքում նրա վիճակը վատթարանում էր։ Նա սկսեց խմել ցերեկը։ Նա ձևացնում էր, թե ամեն ինչ լավ է։ Բայց այդպես չէր։

1978 թվականին, երբ ես 17 տարեկան էի, տուն վերադարձա և տեսա, որ նա անկողնում էր՝ քնաբերի դատարկ շշով։ Նրան շտապ տարան հիվանդանոց։

Հետագայում նա ինձ ասաց. «Ես չէի ուզում մահանալ։ Ես պարզապես այնքան ուժեղ ցավ էի զգում, որ ուզում էի ուշաթափվել»։

Այդ պահը շրջադարձային էր։ Նա հասկացավ՝ իր ամուսնությունը լիովին քանդված էր։

Միայն տարիներ անց նա հանդիպեց այն տղամարդուն, ով իսկապես երջանկացրեց իրեն՝ Ռոբերտ Ուոլդերսին։

Նրա հետ նա կարողացավ լինել այնպիսին, ինչպիսին կա՝ երկար ժամանակ անց առաջին անգամ։ Նա ուղեկցում էր նրան ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի մարդասիրական առաքելություններում, երբ նա դարձավ բարի կամքի դեսպան։

Կյանքի վերջին տարիներին նա վերջապես գտավ խաղաղություն։

Բայց նույնիսկ այդ դեպքում նա շարունակում էր փնտրել հաստատում, որ իրեն սիրում են։

Եվ մինչև իր մահը՝ 1993 թվականին, նա կասկածում էր, թե արդյոք կարող է իր երեխաներին բավարար սեր տալ՝ փոխհատուցելու այն ցավը, որը ինքն էր ապրել։