Ձնագունդը կարող է գլորվել ու մեծանալ՝ անգամ անկախ նախաձեռնողներից. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Տևական դադարից հետո, երբ ամեն ինչ՝ թե՛ քաղաքական մտքի ընթացքը, թե՛ տնտեսական նախաձեռնություններն ու իրողությունները գնում էին այնպես, ինչպես պետք է գնային, այսինքն՝ նախապես սահմանված ճանապարհով, այժմ ասես այդպես չէ:

Բոլորովին չկանխատեսելի ձևով, զինապարտության օրինագծի վերաբերյալ ուսանողների բողոքը նոր բնույթ է ձեռք բերում:

Բողոքը համարյա ձգվում է արդեն մեկ շաբաթ: Միանում են ուսանողական նոր խմբեր, և ակնհայտորեն շարքերը ստվարանում են: Իսկ երեկ արդեն համալսարանի լսարաններից մեկում հինգ երիտասարդներ նստեցին հացադուլի:

Ի՞նչ խոսք, մենք մեր երիտասարդներին գիտեինք դեռ էլեկտրիկ Երևանից: Գիտեինք, որ նրանք նախանձախնդիր են, կարող են պինդ կանգնել ու գնալ մինչև վերջ:

Սակայն դրա մեջ չէինք ընդգրկում ուսանողներին: Երկրում շատ ու շատ առիթներ են եղել, որ ուսանողները կարող էին ընդդիմանալ, բայց դա չեն արել: Ու, ինչ մեղքներս թաքցնենք, թե ես՝ անձամբ, թե՛ նաև այլք, դժգոհել ենք, որ ունենք իներտ, երկրի լավ ու վատով չհետաքրքրվող ուսանողներ: Ավելին՝ մտածել ենք, որ նրանք պարզապես հայտնվել են քաղաքականացված ուսանողական խորհուրդների ազդեցության տակ:

Բայց այս շարժումն արդեն բոլորովին այլ բանի մասին է խոսում: Եվ եթե առաջին հայացքից այնպիսի տպավորություն էր ստացվում, որ պարզապես զինապարտության նոր կարգը վերաբերում է անձամբ իրենց, դրանից էլ գալիս էր նրանց ընդվզումը, ապա այսօր բոլորովին այլ կերպ կարելի է արձագանքել փաստին:

Նաև իրենք են հստակ մեսիջ հղում հասարակությանը, երբ հացադուլավոր հինգ երիտասարդներից չորսը բանակում ծառայած տղաներ են: Նշանակում է՝ հիմքում գաղափարն է, սկզբունքը: Կամ որ նույնն է՝ երկրում եղած իրողությունների հանդեպ անհանգստությունն է: Նրանք այլ կերպ են նայում երկրի կառավարմանը վերաբերող հարցերին: Եվ իրավունք ունեն այլ կերպ նայելու:

Այսինքն՝ երիտասարդների շարժումը աստիճանաբար ձեռք է բերում այլ երանգներ ու այլևս այլ մակարդակների է հավակնում: Որքան էլ իրենց արտահայտությունը բառերով գտած չլինեն:

Իսկ մյուս բողոքի ցույցը՝ տոնավաճառների աշխատակիցների բողոքի ցույցը ոչ միայն չի մարում, այլև արդեն բացեիբաց նրանց սատարում են Ազգային ժողովի պատգամավորները:

«Ծառուկյան» խմբակցության ողջ անդամներն ուղղակի գրոհի դուրս եկան կառավարության դեմ: Ընդհանրապես՝ երկրում վարվող քաղաքականության դեմ: Անգամ կարող ենք ասել, որ պատգամավորական այս ըմբոստությունը հատում է կարմիր գիծը ու մտնում բարոյաքաղաքական դաշտ:

Մատնացույց են անում Մոնումենտի առանձնատներն ու ասում՝ այնտե՛ղ փնտրեք այն փողը, որը պետք է մտներ պետական բյուջե, բայց դարձել է, ահա, տեսնում եք, թե՝ ինչ:

Սա քիչ է, վստահաբար ասում են նաև, որ մեր երկրում կոռուպցիան գազի ոլորտում է, նաև բենզինի ոլորտում է, նաև այն ոլորտներում է, որտեղ գործում են մենաշնորհները:

Իսկ ովքե՞ր են գազի ոլորտի մեր երկրի պատասխանատուները. բնականաբար կառավարության ղեկավարն է ու ՊԵԿ ղեկավարն է:

Իսկ մենաշնորհների մասին երբ խոսում են, ապա հասկանալի է, թե խոսողն ի՞նչ է ուզում ասել: Ուզում է ասել, որ հարցը քաղաքական դաշտում է, որ քաղաքական դաշտի պատասխանատուները պարզապես ցանկություն չունեն շտկել իրավիճակը: Որ ցանկության դեպքում շտկելը բնավ խնդիր էլ չէ: Իսկ ինչո՞ւ չեն ցանկանում շտկել, որովհետև... Բոլորս գիտենք, թե ինչու:

Այս վիճակն արդեն դուրս է եկել կանոնիկ բողոքների ու կանոնիկ քննադատությունների շրջանակներից, մի քիչ այլ բանի է հասել: Իսկ թե ո՞ւր կտանի վերջնարդյունքում, պարզ կդառնա հետո: Ավելի ճիշտ՝ պարզ կլինի, թե այն ի՞նչ նպատակ է հետապնդում. խնդիր ունի ընդամենն այսրոպեական հա՞րց լուծել, թե գուցե և ձնագունդը կարող է գլորվել ու մեծանալ: Անգամ անկախ իրենցից՝ հեղինակներից ու նախաձեռնողներից:

Որովհետև, եթե երկրում կա այդ անհրաժեշտությունը, այսինքն՝ ընդվզումն ունի պարարտ հող, ապա մի օր այն տեղի է ունենալու: Անպայման տեղի է ունենալու: Եթե անգամ այսօր դրանք կոնյուկտուրային են ու նպատակ են դրել գնալ մինչև այսքան, բողոքը հասցնել մինչև այս նիշի:

Տեսնենք:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում